Seria Gorzka Czekolada jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Każda książka pod tym znakiem, która wpadła mi w ręce była na swój sposób niezwykła i wciągająca. Miałam więc bardzo duże oczekiwania względem Zimowych Dzieci i na szczęście nie rozczarowałam się ani trochę.

Punktem wyjścia i osią spajającą powieść są wydarzenia sprzed ponad 100 lat - Sara dorasta pod opieką swojej "cioteczki", lokalnej szamanki. Jako dziecko doświadcza niezwykłego zdarzenia - widzi swoją niedawno zmarłą koleżankę. Już jako dorosła kobieta, Sara w tragicznych i nie do końca wyjaśnionych okolicznościach traci ukochaną córkę. Śmierć dziecka, z którym była ogromnie związana sprawia, że Sara za wszelką cenę chce sprawdzić czy to co mówiła jej cioteczka o przywracaniu zmarłych do naszego świata jest prawdą. Martin z bólem patrzy na pogrążającą się w szaleństwie żonę. Tylko, czy to rzeczywiście szaleństwo?

100 lat później, w tym samym miejscu, splatają się losy Ruthie - siedemnastolatki, której matka nagle zaginęła - i Katherine, której mąż zginął w wypadku samochodowym, przed śmiercią odwiedzając owiane tajemnicą West Hall. Jakie nieczyste moce kryje w sobie siejąca postrach dolina zwana Czarcią Łapą? Gdzie podziała się matka Ruthie? Czy brakujące strony dziennika Sary Harrison Shea gdzieś istnieją? Jakich jeszcze sekretów strzeże ziemia West Hall?

Nie bardzo wiem jak zaklasyfikować tę książkę. Bazową część gatunku stanowi trzymający w napięciu thriller, przeplatający się z tajemnicą kryminału. Są tu też elementy horroru. Autorka zręcznie bawi się dwoma planami powieści - współczesnym i teraźniejszym - pozwalając oba poznać czytelnikowi z różnych perspektyw. Tym samym wzmaga napięcie i tajemnicę - myśląc, że już dowiemy się czegoś kluczowego w opowieści skrytej w dzienniku Sary, przenosimy się do czasów teraźniejszych, by spróbować rozwikłać zagadki trapiące Ruthie i Katherine. Mając pewne odpowiedzi na wyciągnięcie ręki znów wracamy do dziennika Sary. Pobudzona wyobraźnia  i chęć odkrycia prawdy nie pozwala odłożyć książki nawet na moment. Wydarzenia stanowiące elementy układanki ujawniane są powoli, z rozmysłem, w odpowiednim momencie, przez co powieść jest niezwykle "równa" aż do momentu kulminacyjnego. Nie ma tu miejsca na nudne kawałki poprzedzone przeładowanymi napięciem.

Dwa przenikające się wymiary powieści - mroczna magia i realny wachlarz silnych uczuć - sprawiają, że książka Jennifer McMahon jest tak wyjątkowa. Osadzając opowieść o ludzkich dramatach, bólu, miłości, zaufaniu, zemście w tajemniczych, paranormalnych ramach, autorka dotyka kruchości ludzkiej egzystencji i porusza najgłębsze struny dusz czytelników.

Czytając Zimowe Dzieci miałam kilka wymyślonych scenariuszy wydarzeń. Jedne odpadły wcześniej, inne trochę później. Byłam pewna swojej intuicji, lecz autorka zaskoczyła mnie. Takiego zakończenia absolutnie się nie spodziewałam. Książka jest absolutnie fenomenalna. Polecam każdemu czytelnikowi - bo warto.

9/10

Jak dobrze wiecie, książka Nele Neuhaus "Śnieżka musi umrzeć" zrobiła na mnie niemałe wrażenie, dlatego też postanowiłam nagrać jej recenzję filmową. Jeszcze raz serdecznie polecam do sięgnięcia po książkę i zapraszam do usłyszenia kilku moich skromnych słów na temat tej pozycji :)

11 lat temu Tobias Sartorius, wówczas 20-letni młodzieniec, został skazany za dwa morderstwa lokalnych nastolatek. Całe miasteczko Altenhaim nie może przestać żyć tą zbrodnią. Stare rany odzywają się gdy Sartorius wychodzi na wolność i wraca do domu by pomóc złamanemu ciężarem życia ojcu. Tobias staje się obiektem plotek oraz aktów nienawiści, mimo, że proces w którym został skazany był całkowicie poszlakowy, ciał zamordowanych nigdy nie odnaleziono, a on sam nie pamięta wydarzeń tamtej strasznej nocy. Nie odwraca się od niego jedynie stara przyjaciółka Nadja, kilku kolegów z dawnych lat i nowo poznana mieszkanka Altenhaim - Amelie, siedemnastolatka zmuszona przez swoje ciągłe wybryki w Berlinie mieszkać z ojcem. Dziewczyna jest nieco ekscentryczna, pracuje w lokalnym zajeździe i przyjaźni się z autystycznym synem jednej z najbardziej wpływowej rodziny w okolicy.

Wszystko mogłoby się powoli poukładać, ale wokół sprawy zaczynają dziać się różne dziwne wypadki. Policjantka Pia Kirchoff, mimo sceptycyzmu swojego zawodowego partnera, Olivera von Bodensteina, zaczyna dostrzegać pominięte wątki w śledztwie oraz czuje ciężką atmosferę pilnie strzeżonej przez mieszkańców, mrocznej tajemnicy. I zrobi wszystko, by ją rozwikłać.

W powieści poznajemy życie mieszkańców Altenhaim i makabryczne wydarzenia z przeszłości z perspektywy wielu osób, głównie skazanego Tobiasa Sartoriusa, zainteresowanej sprawą Amelie, policjantki Pii, wpływowych mieszkańców z okolicy, kolegów Tobiasa. Mimo, że książka ma ponad 500 stron połyka się ją jednym tchem. Jest napisana lekkim, płynnym stylem. Co ważne w kryminałach aż do ostatnich stron ciężko domyślić się prawdziwego rozwiązania. Kilka razy wydawało mi się, że jestem bliska rozwikłania zagadek, jednak myliłam się. Co więcej, tajemnice mieszkańców i dziwne sploty wydarzeń są tak enigmatyczne i niejednoznaczne, że czytelnik nie może wprost oderwać się od treści, by dowiedzieć się więcej i rzucić światło na swoje domysły.

Kryminałów z reguły nie lubię, ale ten porwał mnie wyjątkową lekkością i historią. Hermetyczne środowisko trzymających się razem sąsiadów, znienawidzony domniemany morderca i wypływające na wierzch lokalne brudy... brzmi dość schematycznie, jednak sposób w jaki zostało to opisane jest wprost fenomenalny. Warto jak zwykle podziękować tłumaczom za ogromną pracę jaką włożyli, by nie zgubić niepowtarzalnego klimatu książki.

Podobała mi się splatająca się ze sobą wielowątkowość, która objęła też delikatnie wątki obyczajowe, jak problemy małżeńskie Bodensteina czy codzienne problemy, z którymi boryka się wydział kryminalny. Było to odciążenie od napięcia w jakim utrzymuje nas książka.

Z całą mocą trzeba przyznać, że kryminał ten jest napisany w sposób przystępny, który spodoba się każdemu czytelnikowi. Ponadto jest odpowiedni zarówno dla kobiet jak i dla mężczyzn. Ciekawa fabuła, odpowiednia doza tajemnicy i napięcia, bardzo dobry styl, wyraziści bohaterowie i ich problemy. Do tego trochę psychologizmu, socjologizmu i mamy książkę wprost idealną. Dla mnie powieść ta reprezentuje najwyższą półkę.

10/10

książka z wyróżnieniem

za możliwość przeczytania tej fenomenalnej pozycji, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Melanie May jest policjantką w Charlotte, spokojnym miasteczku w Karolinie Północnej. Do tej pory zajmowała się drobnymi przestępstwami, więc kiedy przychodzi jej się zmierzyć ze sprawą morderstwa na tle seksualnym rodzą się w niej sprzeczne emocje. Z jednej strony nie może znieść widoku miejsca zbrodni. Z drugiej zaś, ambitna kobieta postanawia dołożyć wszelkich możliwych starań by znaleźć mordercę. Jest zdeterminowana tym bardziej, że po zabójstwie kobiety dochodzi do serii zagadkowych morderstw - ofiarami są mężczyźni, często mający wiele na sumieniu i problemy z prawem. W rozwikłaniu zagadki policjantce przychodzi z pomocą profiler, Connor Parks.

Oprócz wątku czysto kryminalnego jakim jest pogoń za seryjnym mordercą, mamy w książce wiele innych, pobocznych. Każde z głównych bohaterów obciążone jest własnymi problemami. Melanie próbuje pogodzić pracę z trudami bycia samotną matką. Connor Parks również przytłoczony jest niemałymi przeciwnościami losu. 

Było to moje pierwsze spotkanie z autorką, również jedna z pierwszych lektur o charakterze kryminalnym, bowiem ten gatunek czytam niezwykle rzadko. Muszę przyznać, że książka dostarczyła mi naprawdę dobrych wrażeń. Do samego końca nie udało mi się rozwikłać zagadki, chociaż chwilami byłam pewna, że wiem jak to się skończy. Akcja powieści toczy się wartko, bez zbędnych przeciągaczy, co sprawia, że ciężko się od niej oderwać. Erica Spindler w swój trzymający w napięciu kryminał zdołała wpleść także wątek miłosny. Osobiście uważam, że nawet gdyby go nie było to książka byłaby naprawdę kawałem dobrej lektury, ale myślę, że można to potraktować jako pewnego rodzaju uśmiech do czytelniczek, które z kryminałami na co dzień nie mają styczności.

Bohaterowie są wyraziści, nieprzerysowani. Zdarzają się nawet humorystyczne dialogi między dwójką głównych postaci, które sprawiały, że mimo ciężkiego wątku głównego, książkę czytało się z większą lekkością.

Mogę polecić tą książkę osobom, które tak jak ja dopiero wchodzą w świat kryminałów. Myślę, że będzie to udane literackie przeżycie. Czytelnicy, którzy dłużej "siedzą" w tym gatunku również mogą znaleźć w powieści Erici Spindler coś ciekawego.

6+/10

za ciekawą, trzymającą w napięciu kryminalną przygodę, dziękuję z całego serca wydawnictwu