Autorka książki jest czarownicą. Tak, prawdziwą czarownicą, wyznającą Wiccę. Może to być dla potencjalnych czytelników informacja zaskakująca i niepokojąca, dlatego autorka w pierwszych słowach książki spieszy wyjaśnić kim są czarownice, czym jest magia i przekonuje, że nie należy się jej obawiać. Kieruje specjalny rozdział do rodziców, ponieważ odbiorcami tej pozycji mają być ich nastoletnie dzieci. W rozdziale tym mówi o prawie do poszukiwania własnej tożsamości, odpowiedzi na fundamentalne pytania i sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Uspakaja też, że dzieciaki po przeczytaniu tej książki na pewno nie staną się satanistami ;), ale wybór czy przekazać książkę dziecku pozostawia sumieniu rodziców.

Sama książka jest głównie opisem magicznych praktyk, rytuałów czy zaklęć w postaci słownych afirmacji. Nastolatki dowiedzą się z niej jak ważne jest dbanie o swoje otoczenie i swoją własną psychiczną higienę, jakie kolory odpowiedzialne są za pewne życiowe sytuacje (co można połączyć z magią świec i paląc świece w danym kolorze, by doprowadzić do pożądanego efektu). Książka ta jest też skarbnicą wiedzy na temat historii Wicci i życia współczesnych czarownic, a także porad jak zachować się w sytuacji, gdy nastolatek nie umie znaleźć płaszczyzny porozumienia z rodzicami, a jego zainteresowania czy kształtujące się "inne" poglądy religijne spotykają się z nietolerancją (choć nie do wszystkich sposobów opisanych przez autorkę jestem do końca przekonana).

Książka jest opracowana w sposób rzetelny, a jednocześnie przyjazny młodemu odbiorcy. Język jest prosty i klarowny, acz sugestywny, autorka pisze w konwencji bezpośredniego przekazu, jakby "listu" do swojego czytelnika. Dodatkowo książka zawiera wiele schematów, ramek uporządkowujących informacje czy symboli.

Osobiście książkę czytało mi się bardzo lekko i przyjemnie, gorzej z pisaniem tej recenzji. Długo ją odkładałam nie wiedząc, jak tak naprawdę ją ocenić. Jako rzetelna recenzentka postaram się nie patrzeć na nią z punktu widzenia własnych, osobistych przekonań, dlatego nie zamieszczę punktowej oceny. Uważam, że pozycja ta będzie świetna dla osób zainteresowanych tematem Wicci, czarownic i magii i takim czytelnikom serdecznie ją polecam.

za egzemplarz recenzencki dziękuję z całego serca wydawnictwu

Do recenzji tej książki ciężko mi się zabrać z jednego, prostego powodu: nie mam pojęcia od czego zacząć! Ale zacznę chyba od mojego niewyobrażalnego zachwytu nad tą pozycją. Tak ogromnego, że postanowiłam nawet dodać nową kategorię do mojego systemu oceniania, "książki wyróżnione".

Połowa XVII wieku, bawarskie miasteczko Schongau. Jakub Kuisl para się nie byle jakim zajęciem dziedziczonym z dziada i ojca - jest katem. On i jego rodzina, w tym najstarsza córka Magdalena, są przez mieszkańców traktowani z dystansem, strachem i lekką pogardą - diabelskie nasienie... Mimo wszystko Kuisl stara się być jak najlepszym ojcem i dobrym katem, a oprócz swoich krwawych poczynań prowadzi też inną cichą działalność, na kształt medycznej. Potrafi zbić gorączkę, pomóc w wielu chorobach, a także zna przepis na preparat zapobiegający niechcianej ciąży oraz rozbudzający żądze.

I życie schongauskiej społeczności toczyłoby się jak najbardziej spokojnie, gdyby nie nagły splot mrożących krew w żyłach wydarzeń. Zaczęto znajdować martwe, zasztyletowane dzieci - w większości sieroty, które schongauskie rodziny przyjęły pod swój dach. Na domiar złego każde z dzieci miało wytatuowany na plecach tajemniczy, czarodziejski znak. Morderstwa nie ustały nawet po zamknięciu i skazaniu na śmierć akuszerki Stechlinowej, podejrzewanej o bycie czarownicą. A na miasto spada coraz więcej dziwnych nieszczęść. Jakub Kuisl, nie mogąc patrzeć na nieustające mordy na dzieciach, oraz nieszczęście niewinnej kobiety, którą miał osobiście torturować i stracić, postanowił rozwikłać tajemniczą sprawę, mimo, że w mieście coraz bardziej otwarcie szepcze się o widzianym diable. Z pomocą w sprawie przychodzi mu młody medyk Simon, po uszy zadurzony w Kuislowej córce...

Jeżeli liczycie na opowieść o córce kata Magdalenie, jej miłosnych uniesieniach i przeżyciach to jesteście w jak największym błędzie. Dziewczyna ta jest bowiem w powieści rolą zdecydowanie drugoplanową, prym wiedzie jej ojciec Jakub oraz medyk Simon.

Powieść Oliver Pötzscha to wartka akcja i od samego początku trzymająca w napięciu tajemnica. Szybkie i niespodziewane zwroty akcji nie są tu rzadkie. Dzięki temu książkę pochłania się z zapartym tchem, nie mogąc się wprost od niej oderwać. Może zakończenie nie jest spektakularnie trudne do odkrycia, ale nie o zakończenie w "Córce kata" chodzi, a o mistrzowsko wręcz prowadzone postacie odkrywające niebanalną plątaninę intryg i zagadek.

Ogromne brawa należą się tłumaczce, Edycie Panek, która sprawiła, że język autora nie stracił na barwności i adekwatności do opisywanych czasów. O tak, realia XVII wieku są tutaj wspaniale oddane.

Nieodpartym urokiem i niekrytym plusem książki są małe, ale jak ważne elementy: dokładny spis postaci na początku, rycina przedstawiająca miasto Schongau, dzięki której będzie nam łatwiej poruszać się w jego obrębie wraz z bohaterami, a także posłowie, ujawniające powiązania samego autora z katowską rodziną Kuislów. Książka powstała na ziarenkach historycznej prawdy.

Nie mogę nie przyznać tej książce najwyższej oceny. Zasługują na to zarówno opisana, trzymająca w napięciu i świetnie przemyślana historia, styl w jakim została ona opowiedziana (licząc tłumaczenie na najwyższym poziomie), a nawet sama oprawa pozycji.

Polecam każdemu i każdej z Was, to historia, która wciągnie do reszty znaczącą większość czytelników.

10/10 , książka z wyróżnieniem 

za możliwość przeżycia tej fascynującej przygody z Jakubem Kuislem i rozwiązywania schongauskich tajemnic dziękuję z całego serca wydawnictwu

Zabierając się za czytanie tej pozycji miałam pewne oczekiwania - książkę bowiem widziałam na prawie każdym blogu i na bardzo wielu profilach lubimyczytać.pl . Większość recenzji "Zapachu..." jakie czytałam, była pozytywna, a wręcz piejąca z zachwytu. Dawno nie spotkało mnie tak upiorne rozczarowanie.

Trzy kobiety - matka i dwie córki - mieszkają w spokojnym miasteczku North Hampton. Tu, mimo XXI wieku, życie toczy się spokojnie, powoli, jakby zatopione w skrawku odpowiedniego dla siebie czasu. Joanna zajmuje się domem, młodsza córka Freya jest barmanką i właśnie ma wychodzić za mąż, a starsza - Ingrid - jest bibliotekarką. I mogłaby być z tego zwyczajna saga rodzinna gdyby nie to, że kobiety są czarownicami.

Dawno temu Rada zakazała im uprawiania czarów, ale w końcu ludzkie pobudki wygrały. Ingrid chce pomagać biednym kobietom w rozwiązywaniu ich problemów, chorób, zmartwień i bezpłodności. Freya próbuje połączyć samotnych, pokłóconych i zbyt nieśmiałych. A Joanna ma dar wskrzeszania. Nie dość, że świadomie łamią dawno narzucone zasady i z niepokojem oczekują konsekwencji, to w okolicy zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy. I wcale nie jest to związane z romansem Freyi z bratem swego narzeczonego.

Melissa de la Cruz próbowała stworzyć uroczą opowieść, która czytelnika omota tajemnicą i potrzyma w napięciu. W efekcie wyszło jej... całkiem nudne i chwilami urocze czytadło, którego zakupu żałowałabym, gdyby nie to, że dałam za nie 10zł na przecenie w księgarni.

Nudnawe, niedopracowane wątki okropnie mnie męczyły i zmuszałam się żeby czytać dalej. Przez ogromną część książki nic się nie działo by na końcu trysnąć splotem szybkich, dziwnych i niezbyt dobrze wyjaśnionych wydarzeń. Wplecione wydarzenia z przeszłości bohaterek, niewyjaśnione słowa i zwroty tym bardziej utrudniały lekturę.

Sam zamysł książki był naprawdę dobry, ale bardzo nierozwinięty i spłaszczony. Końcówka dzieje się zdecydowanie za szybko, a cała reszta książki wlecze się niemiłosiernie.

Chciałam wystawić temu czytadłu ocenę 6, ale zakończenie wprawiło mnie w niemałe osłupienie i wręcz wyprowadziło z równowagi. Jako fanka gier RPG mam niemałe obeznanie w pewnej typowej terminologii i...

mały spoiler, możesz nie czytać dalej tego akapitu

Loki??? Midgard??? Czy tylko ja mam przedziwne odczucie, że autorka próbowała zrobić na czytelnikach wrażenie szafując wielkimi słowami ze świata fantasy? Ale na Boga, BALDUR ???
Zakończenie okraszone mitologią nordycką totalnie mi tu nie pasowało....

Niestety, ale tu moje dobre zdanie o "Zapachu...." legło w gruzach.

-5/10 , - za Baldura