Chyba wszyscy doskonale pamiętają panią Małgorzatę Braunek. Oleńka z Potopu, Izabela z Lalki, Barbara z Nad Rozlewiskiem... nie wszyscy wiedzą, że aktorka była także buddystką, działaczką na rzecz praw zwierząt i praw człowieka w Chińskiej Republice Ludowej, a także, że została odznaczona złotym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jej walkę z rakiem śledziło wielu Polaków, kibicując jej i podziwiając pogodę ducha. Niestety, 23 czerwca 2014 roku przegrała z chorobą.

Listy do Małgosi są zapisem przemyśleń przyjaciela pani Braunek, Artura Cieślara, który już wcześniej napisał książkę - wywiad-rzekę z aktorką. W publikacji autor nie tylko wspomina panią Małgorzatę, przytaczając obrazki z jej życia, walki z chorobą, ale również obnaża przed czytelnikami swoje najskrytsze emocje, próbę pogodzenia się z odejściem bliskiej osoby, z pustką jaka po niej pozostaje. To swoiste przeżycie żałoby ubierając ją w słowa, próba zaklęcia ulotnych chwil w pomnik pamięci dla osoby, która miała wielki wpływ na życie otaczających ją ludzi.

Książka jest niezwykle intymna i sam autor przyznaje, że jest to najintymniejsza opowieść, na jaką się zdobył. Jego listy poruszają, zmuszają do zatrzymania się na chwilę w pędzie życia i konfrontacji z jego kruchością i przewrotnością losu. Są one jednak również pełne nadziei i ukojenia, które dotyka w czasie pogodzenia się z odejściem kogoś, kto zajmował szczególne miejsce w naszych sercach.

Książkę polecam fanom aktorki, a także osobom, które same borykają się z utratą bliskiej osoby. Warto przeczytać, choćby dla tej chwili wyciszenia, refleksji i wspomnień zamkniętej w kartach tej pozycji.

poza oceną

książkę możecie kupić na:

Cady, Johnny i Mirren przez rodzinę nazywani są Łgarzami. Są najstarszymi dziećmi trzech córek z rodziny Sinclairów. Sinclairowie są bogaci. Sinclairowie nie okazują słabości. Sinclairowie wiedzą gdzie jest ich miejsce na drabinie społecznej. Sinclairowie mają własną wyspę, na której spędzają wakacje. Tam między starszymi kuzynami i Gatem, przyjacielem rodziny, nawiązuje się silna relacja pełna lojalności i wstrętu do wiecznych rodzinnych przepychanek w drodze o dziedziczenie posiadłości. Beztroskie miesiące spędzane na wyspie przerywa jednak tragedia. Cady nie pamięta co dokładnie się stało. Jedyne co wie, to to, że znaleziono ją w morzu, w samej bieliźnie, z prawdopodobnym urazem głowy, hipotermią. To lato zmieniło wszystko. Męczona silnymi napadami migren Cady stara sobie przypomnieć co naprawdę się stało, a rodzina i kuzyni nie są w tym zbyt pomocni. Powoli jednak układanka zaczyna się spajać, ukazując prawdę mroczniejszą niż ktokolwiek mógłby się spodziewać.

Odkładając tę książkę w głowie miałam jedynie pytanie: "co ja w ogóle przeczytałam"? Rozwiązanie zagadki i tym samym zakończenie książki zwaliło mnie z nóg. Naprawdę? Serio? Co przeoczyłam? Na pewno sięgnę po nią drugi raz, przez pryzmat tego co już wiem patrząc na wydarzenia i szukając wskazówek, których wcześniej nie zauważyłam. Jednak z drugiej strony uczucia mam dość mieszanie.

Książka napisana jest fenomenalnym stylem i czyta się ją bardzo szybko. Czasem denerwowały mnie usilne próby nadania tekstowi jeszcze większej dynamiki dzieląc go na bardzo krótkie wersy. Niektóre opisy fizycznego cierpienia jakie podczas migren przechodziła Cady jednak mnie przerosły i zaczęłam zastanawiać się, czy ta książka powinna być zaklasyfikowana jako Young czy New Adult. Zakończenie tylko dolało oliwy do ognia.

Nie sposób odmówić tej pozycji kontrowersyjności, choć pomysł na ten najbardziej zaskakujący jej wymiar już wcześniej widziałam w pewnym amerykańskim filmie grozy (nie chcę podawać tytułu, by nie spoilerować). Mam nieodparte wrażenie, że autorka też go oglądała. Nie dziwię się już, że o We were Liars tak dużo się mówi i że wywołuje tak skrajne emocje. Niektórych historia i zakończenie walące jak obuchem w głowę potwornie wzrusza i roztkliwia. Niektórych denerwuje osadzenie historii wśród pięknych i bogatych (a przez to zepsutych, tylko czy na pewno?). Jest to książka, która wywołała spore zamieszanie w świecie czytelniczym i raczej się ją kocha lub jest się obojętnym.

Według mnie to książka warta przeczytania, choćby dla emocji samego poszukiwania rozwiązania mrocznej tajemnicy. Dodatkowym jej atutem jest bardzo dobry styl autorki, odróżniający tę powieść od wielu typowych YA. Tylko czy powinna być ona YA - po który to gatunek często sięgają młodsze nastolatki? To już zostawiam Waszej ocenie.

Długo zastanawiałam się nad tym jaką dać jej ocenę, plusy przeważyły jednak słabsze strony i wychodzi z tego mocne 7/10.

7/10

Mało kto z Was wie, ale pochodzę z Sandomierza. To moje małe miejsce na Ziemi. Zawsze wracam tam z utęsknieniem, radością, a pobyt tam pełen jest spokoju, cudownych wspomnień i rodzinnych spotkań. Mimo, że w Krakowie mieszkam prawie całe swoje życie, gdy ktoś pyta skąd jestem odpowiadam z dumą - z Sandomierza. O Sandomierzu pisałam rozprawkę na egzaminie gimnazjalnym, nawiązywałam do jego okolic na maturze z angielskiego i przeprowadziłam na jego temat nie jedno socjologiczne badanie w trakcie studiów. Nigdy nie zapomnę dnia, gdy znajomi i kuzyni zaczęli szeptać i puszczać plotki, że w naszym miasteczku planują nagrywać serial z wieloma znanymi aktorami. Serial stał się rzeczywistością, miasto zyskało turystów, a my kolejny powód do dumy. A ja osobiście most prowadzący z mojego ukochanego zatłoczonego Krakowa do mojego małego sandomierskiego raju pachnącego jabłkami z okolicznych sadów.

Ale dość już tego wstępu. Teraz nie dziwicie się, że z radością i wielkimi nadziejami postanowiłam przeczytać i zrecenzować Przysmaki Ojca Mateusza. Książkę kucharską - przeczytać? Jak to? A no tak, że Przysmaki to coś więcej niż tom z przepisami. To również zapiski serialowej Natalii (granej przez Kingę Preis), pełnej ciepła choć roztrzepanej gospodyni Ojca Mateusza.

Zacznijmy jednak od przepisów. Znajdziemy tu wiele dań domowych, ale z też takich z nowoczesną nutą. Mięsa, zupy, ciasta, ryby... różności! Dla amatorów kuchni regionalnej i ciekawych świętokrzyskich smaków autorzy przygotowali przepis na pamułę, czyli regionalną zupę śliwkową (teraz już wiem, dlaczego Babcia tak często gotowała garus...), pieczeń koprzywnicką, kugiel mieszczański, parzybrodę świętokrzyską i wiele innych! Receptury te zostały zgromadzone przez przedstawicieli Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Koprzywnicy oraz Stowarzyszenia "Sandomierski Szlak Jabłkowy". Przepisy są krótkie i klarowne, bardzo różnorodne - są dania na co dzień, ale też wielkanocne, bożonarodzeniowe czy świętomarcińskie :)

Zanim przejdę do zapisków Natalii muszę poświęcić trochę miejsca oprawie pozycji. Zdjęcia są wprost nieziemskie! Głównie przedstawiają gotowe potrawy lub składniki na nie w klimatycznych, domowych, swojskich aranżacjach. Kilka zdjęć przedstawia samą ulubienicę widzów - Natalię :)

A teraz czas na zapiski Natalii. Przenoszą one czytelnika w czasy dzieciństwa Natalii, które mają wiele smaków, zapachów, kolorów... Można się pośmiać, albo rozczulić. Dowiemy się też więcej o jej codziennym życiu, jak i o innych bohaterach serialu - Ojcu Mateuszu, aspirancie Noculu, Możejce, a nawet Paruzelu i Gibalskim! Miałam okazję przenieść się do miejsc, które znam i poczuć niezwykły sentyment i tęsknotę - jak dobrze, że weekend majowy już wkrótce!

Ta książka jest idealna dla fanów serialu, miłośników pysznej kuchni i mieszkańców świętokrzyskiego, którzy czują się - tak jak ja - niezwykle związani z naszą płodną ziemią :) Nie jestem w stanie nie dać jej najwyższej oceny z możliwych!

10/10

książkę możecie kupić na:

Dziś mam przyjemność zaprezentować Wam niecodzienny i unikalny zbiór 13 komedii Williama Shakespeare'a w przekładzie najwybitniejszego polskiego tłumacza szekspirowskiego - Stanisława Barańczaka. Opasły tom z przepiękną okładką, opatrzony wstępem profesor Marty Gibińskiej (specjalizującej się w literaturze angielskiej z naciskiem na dramaty i poezje Shakespeare'a) zawiera następujące sztuki: Komedia omyłek; Poskromienie złośnicy; Stracone zachody miłości; Dwaj panowie z Werony; Sen nocy letniej; Kupiec wenecki; Wesołe kumoszki z Windsoru; Jak wam się podoba; Wiele hałasu o nic; Wieczór Trzech Króli; Wszystko dobre, co dobrze się kończy; Zimowa opowieść; Burza.

Nie śmiem recenzować i oceniać tak wielkiego pisarza jakim jest Shakespeare. Pragnę jednak zwrócić Waszą uwagę na to konkretne wydanie. Jest to wspaniałe kompendium wybitnych komedii w niepowtarzalnym przekładzie Barańczaka, który dobitnie ujmuje angielski humor, wiernie oddaje specyficzny szekspirowski klimat, nadając polskiemu tekstowi lekkości i finezji.

Według mnie jest to jedna z podstawowych pozycji jaka powinna znaleźć się na półce każdego bibliofila. Mimo pokaźnych rozmiarów książkę czyta się dobrze, wydanie jest solidne i nie ma obaw, że uszkodzi się podczas przewracania stron. Sztuki wydrukowane są w klasyczny sposób, z oddzielonym marginesem na imiona postaci. To wolumin do którego z chęcią będziemy powracać, stanowiący w biblioteczce wartość ponadczasową.

Wszyscy, którzy choć trochę znają przekłady Barańczaka wiedzą jakim rarytasem jest lektura Straconych zachodów miłości lub Snu nocy letniej. Warto zapoznać się z innymi szekspirowskimi dziełami przełożonymi przez tego znamienitego tłumacza.

Stanisław Barańczak zmarł w Święta Bożego Narodzenia 2014 roku.

 10/10

książkę możecie kupić na: