Zaledwie wczoraj pisałam Wam o pierwszej części KISS - Kronika ślubnych wypadków. Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o drugiej książeczce z serii - Kto się śmieje ostatni.

Książka opowiada o Mirandzie Kravitz, prezydenckiej córce, która lubi dobrze się zabawić, niekoniecznie w eleganckiej, ołówkowej spódniczce i białej koszuli. Dziewczyna rwie się do beztroskiego życia, choć nie powinna narażać reputacji ojca, ani sprowadzać kłopotów na siebie samą. Cóż jednak ma zrobić? Jest młoda, ma tysiąc pomysłów na minutę. Dlatego ojciec zadbał by była pod stałą opieką zatrudniając coraz to nowych ochroniarzy. Najnowszy z nich - Tyler - poznaje się z Mirandą w nietypowych okolicznościach. Oboje z trudem odnajdują się w tym układzie. On chce jak najlepiej i najrzetelniej wykonywać swoje obowiązki, starając się nie zwracać uwagi na ponętność i seksapil Mirandy. Ona z kolei za nic nie chce dać się ujarzmić...

Mini-kobieca seria, w cudnych pastelowych kolorach, odpowiednia do damskiej torebki i... damskiego humoru. Nietypowy harlequin, bo pełen błyskotliwych momentów, zabawnych sytuacji i dialogów, nieprzesycony scenami miłosnymi i napisany w bardzo przyjemnym stylu. Jest to historia która szybko wciąga i równie szybko się ją pochłania - wystarczy jeden spokojny wieczór, żeby przeżyć przygodę z Mirandą i Tylerem.

Oczywiście jak to w romansie bywa - wszystko z góry przesądzone, ale wcale a wcale nie psuje to czytelnikowi zabawy. Ta książka jest naprawdę pełna humoru i uroku - od okładki aż po ostatnią stronę.

Spodobał mi się swobodny styl autorki. Nieprzesadzony, nienaciągany a płynny i naturalny.

Kolejne spotkanie z serią KISS uważam za bardzo udane. Cykl trzyma poziom, a co najważniejsze, mimo przewodniego tematu miłości, tło wydarzeń jest bardzo różnorodne, co tylko wzmaga moją ciekawość o czym będą kolejne książki!

8/10

za egzemplarz recenzyjny drugiej części uroczej serii dla kobiet KISS, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Niedawno czytałam pierwszy tom trylogii o siostrach Keyes - Słodkie Słówka . Jej dużym atutem była prostota, urocza historia i łatwy do przyswojenia styl, którym posługiwała się autorka. Słodka wolność skupia się na Nicole, siostrze, która w poprzedniej części była postacią drugoplanową. Kobieta próbuje poradzić sobie ze zdradą najbliższych jej osób - męża i młodszej siostry Jesse, oraz prowadzeniem rodzinnej cukierni. Niespodziewanie na jej drodze staje opuszczony i zagubiony nastolatek - gwiazda futbolu w szkolnej drużynie, oraz jego nieziemsko przystojny trener - Hawk. Jak potoczą się losy tej trójki? Czy niezobowiązujący romans zaspokoi tęsknoty Nicole? Jakie problemy jeszcze ją czekają?

Jak zwykle w przypadku Susan Mallery możemy się spodziewać przyjemnej historii, która lekko dotyka poważnych obyczajowych problemów. Styl autorki jest niewymagający, prosty, przyjemny. Jak zwykle wyraziści i ciekawi bohaterowie. Mimo, że główną bohaterką jest Nicole, dowiemy się też co słychać u znanej nam z poprzedniej części Claire. Pojawi się też co nieco o jak na razie owianej tajemnicą najmłodszej Jesse.

Książka jest tak skonstruowana, że spokojnie można ją czytać jako osobną powieść. Susan Mallery postarała się o - na szczęście skrótowe - retrospekcje i podsumowania poprzedniego tomu.

Podoba mi się też klimat jaki autorka potrafi stworzyć w swojej serii. Uroczy, ciepły, rodzinny - mimo wielu problemów. Niestety, chwilami miałam wrażenie, że niektóre wątki i zdarzenia są delikatnie przesadzone - od romansów wymagam mało, ale realność historii jest rzeczywiście dla mnie ważna. Niemniej jednak nie mogę zarzucić tej pozycji wiele. Jest naprawdę fajnym, babskim czytadłem, chociaż może odrobinę gorszym niż część poprzednia. Nadal jestem ciekawa jak finalnie ułożą się sprawy między siostrami Keyes i jaka będzie historia o Jesse - dlatego chętnie sięgnę po tom trzeci. Polecam dla relaksu.

6/10

za egzemplarz recenzyjny słodkiej książki o trzech siostrach, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Więcej na temat serii (fragmenty, tytuły, daty wydania) i konkursów z nią związanych znajdziecie na stronie wydawnictwa (przejdziecie na nią klikając w banner na górze posta lub mniejszy, na prawym pasku mego bloga!)

Jesse, Nicole i Claire Keyes są siostrami, ale nie żyją ze sobą w zgodzie. Pewnego dnia Claire, światowej sławy pianistka odbiera telefon od najmłodszej siostry, Jesse. Dowiaduje się, że Nicole wkrótce przejdzie operację i będzie potrzebowała stałej opieki. Claire, wierząc w zapewnienia Jesse, że Nicole wybaczyła jej już dawne niesnaski i nieporozumienia, z nadzieją jedzie do Seattle zająć się siostrą. Niestety, szybko okazuje się, że nie jest tam mile widziana ani przez Nicole, ani przez jej szwagra Wyatta, który słyszał o Claire same najgorsze rzeczy. Na domiar złego opieka nad siostrą wiąże się z nielada wyzwaniami dla oderwanej od rzeczywistości kobiety - musi nauczyć się wielu rzeczy, począwszy od gotowania. Pomoc w rodzinnej cukierni też nie wychodzi jej najlepiej. W końcu jednak znajduje upragnioną akceptację w niesłyszącej córeczce Wyatta Knighta. Jej pobyt w Seattle będzie wielkim wyzwaniem, okazją do ułożenia relacji z siostrą, a nawet zmiany dotychczasowego życia.

Słodkie Słówka to typowy romans z elementami powieści obyczajowej - kobiecej, życiowej. Skłócone z różnych powodów siostry, wzajemne pretensje i żale, samotność skupionej na karierze kobiety, układanie rodzinnych relacji, wybaczenie, pożądanie i wiele oblicz miłości, a wszystko to z uroczą cukiernią w tle. Zdecydowanie jest to książka, w której od początku wiadomo co i jak, ale przyjemność ma przynosić samo jej czytanie, a nie odkrywanie zawiłych tajemnic. Jako książka typowo na wieczór pod kocem przy ciepłej herbacie zdecydowanie się sprawdzi.

Autorce trzeba przyznać umiejętność ładnego i lekkiego opowiadania historii. Wątki nie są przeciągane, dialogi nie wydumane.

Powieść Susan Mallery jest ciepła i urocza. Mówi o pokonywaniu różnych życiowych trudności - rodzinnych nieporozumień, zmęczenia i wypalenia karierą, a także o nowych początkach - wybaczeniu, miłości mężczyzny do kobiety i miłości matczynej. Wybierając ją jednak trzeba pamiętać, że to książka o charakterze relaksacyjnym - stąd trzeba wybaczyć jej przewidywalność, a czerpać radość z jej czytania czując aromat słynnego czekoladowego ciasta sióstr Keyes. 

6+/10

za egzemplarz recenzyjny słodkiej książki o trzech siostrach, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Do "Skandalisty" podeszłam jak do błahego harlekina. W zasadzie "podchodziłam", bo nie mogłam się przemóc, żeby zacząć go czytać. Jednak nadszedł czas na książkę czytaną typowo dla relaksu i padło właśnie na powieść Nicoli Cornick. Jest godzina 2:00 w nocy, a ja piszę recenzję. Pochłonęłam "Skandalistę" w kilka godzin z wypiekami na twarzy.

XIX-wieczna Anglia. Londyn. Catherine Fenton ma odziedziczyć po zmarłej matce nie lada fortunę. Jedyne warunki to ukończenie przez nią 25 lat lub wyjście za mąż. Jej ojciec, który nigdy nie okazał jej rodzicielskiej miłości, wplątał ją w niezdrowe narzeczeństwo z bezwzględnym Algernonem Withersem. Splot zdarzeń splata jednak drogę panny Fenton ze znanym uwodzicielem Benjaminem Hawksmoorem. Lord Hawksmoor robi wszystko byle tylko zdobyć pieniądze. Jest człowiekiem żyjącym na krawędzi, wdaje się w przelotne romanse i niebezpieczne zakłady. Przy pierwszym spotkaniu Ben bierze Catherine za luksusową kurtyzanę, a niedoświadczona i niewinna dziewczyna jest nim oczarowana.

Spotykają się jednak w nieciekawych okolicznościach - podczas egzekucji przyjaciela Hawksmoora. Przestępstwo, za które został skazany Ned ma drugie dno, które skomplikuje i tak niełatwe już życie Catherine wplątując ją w sieć różnych intryg, ofiarą jednej z nich padnie ona sama...

Historia przedstawiona w książce "Skandalista" nie jest mocno skomplikowana, choć parę tajemniczych wątków rozwiązuje się dopiero pod koniec. Akcja dzieje się bardzo szybko, nie ma tu miejsca na zbędne opisy i przedłużanie historii na siłę - co jest dużym plusem powieści. Język i styl pani Nicoli Cornick jest ogromnie przyjemny w odbiorze i prawdopodobnie dlatego od książki wprost nie można się oderwać. Mimo wielu intryg i wątku lekko kryminalnego, pozycja jest spokojna i relaksująca.

Bohaterowie są wyraziści i dobrze zarysowani. Catherine to istota o dobrym sercu, ale i przebiegła lisica. Benjamin Hawksmoor chwilami wzbudzał we mnie skojarzenia z... Christianem Greyem. Natomiast co ciekawe - ogromną sympatią zapałałam do postaci, która w książce pojawia się dwa czy trzy razy i wypowiada dosłownie kilka kwestii, mianowicie Price'a, który zawsze służy Hawksmoorowi dobrą radą. Plus dla autorki, że potrafi wzbudzić emocje w czytelniku nawet tak dalekoplanową postacią.

Realia XIX-wiecznej Anglii są opisane w ciekawy sposób, spotkamy się tu raczej z towarzystwem bezpruderyjnym, gustującym w nieprzyzwoitych rozrywkach. Erotyzm w książce jest ukazany w sposób bardzo subtelny i nierażący czytelnika. Zdarzało mi się czytać romanse, w których sceny łóżkowe były opisane w sposób dość obsceniczny i wulgarny, a słowa używane do odtwarzania intymnych gestów brzmiały wręcz prostacko. W "Skandaliście" zbliżenia bohaterów są namiętne, intensywne, opisane w sposób, który delikatnie połechta wyobraźnię czytelnika, ale na pewno go nie zniesmaczy. 

Z powieścią Nicoli Cornick spędziłam naprawdę świetnych kilka godzin. Lektura pochłonęła mnie całkowicie i oderwała od codziennych spraw. Z czystym sumieniem mogę polecić ją osobom, które szukają lektury lekkiej, niezobowiązującej, napisanej ładnym językiem i uroczym stylem.

7+/10

za możliwość przeżycia tej pięknej historii w XIX-wiecznej Anglii, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Biorąc do rąk tę książkę, patrząc na okładkę i sądząc po tym co czytałam i słyszałam o autorce - liczyłam na zwykły romans, może napisany trochę lepiej niż te przeciętne. Myliłam się i to bardzo. Romans jest tu tylko tłem dla trudnej i poplątanej historii.

Jessie Ryder jest fotografką, która zawsze lubiła ryzyko. Chłonęła życie pełną piersią podróżując i zdobywając najwyższej klasy materiał zdjęciowy dla znanych pism. Jej domeną jest fotografowanie krajobrazów. Ludzi - a przede wszystkim swoją dużą rodzinę - amatorsko fotografuje jej siostra Luz. Między nimi od 16 lat narasta niewypowiedziany konflikt - Lila. Córka Jessie, którą zaraz po porodzie oddała pod opiekę Luz. Na domiar złego jej adopcyjny ojciec Ian - mąż Luz - jest też jej ojcem biologicznym. Jessie nie powiedziała nikomu.

Ale teraz nastał czas by wszystko zmienić, bo życie przewraca się do góry nogami. Jessie cierpi na chorobę, przez którą niedługo straci wzrok. Nie pozostało jej nic innego jak jechać w rodzinne strony by ostatni raz zobaczyć córkę...

Susan Wiggs opowiada nam historię o trudnym rodzinnym konflikcie. O dwóch siostrach połączonych dramatyczną tajemnicą, o ich długim docieraniu do siebie. Autorka nie tylko skupia się na obecnej sytuacji kobiet, ale też sięga do ich dzieciństwa i niezdrowych relacji z matką, które psychologicznie ukształtowały obie siostry zupełnie inaczej, jak ogień i wodę - Jessie jest porywcza, nieprzywiązana do żadnego miejsca, wciąż za czymś biegnie i czegoś szuka. Luz jest spokojną, odpowiedzialną matką niesfornej czwórki dzieciaków, dobrą żoną i gospodynią. Chce dać dzieciom ciepły dom i stabilność jakiej sama nie miała w ich wieku. 

Autorka bardzo dobrze poradziła sobie z kreacją różnorodnych bohaterów - są barwni i wyraziści, wzbudzają emocje. Miejsca, które opisuje mają swój czar i urok - dom Luz jest ciepły, chce się o nim czytać.

Wątek miłosny jest o dziwo tłem - ale i on nie jest sztampowy. Mężczyzna, który pojawi się w życiu Jessie bardzo dużo przeszedł.

Jedyne co mnie w książce rozczarowało to wątek z wyjawieniem Lili prawdy o adopcji. Według mnie został bardzo spłycony, a reakcja dziewczyny była dla mnie zaskoczeniem. Zdecydowanie z tak trudnego momentu można było wyciągnąć zdecydowanie więcej.

"Zanim nadejdzie ciemność" jest powieścią o dwóch różnych kobietach, o ich ciemnym sekrecie i drodze do siebie. O miłości sióstr, miłości do rodziny, do córki... a także o utracie miłości. O odnajdywaniu siebie, własnej drogi i sensu życia w najmniej oczekiwanym momencie i w najmniej oczekiwany sposób.
Mimo poważnych i skomplikowanych tematów jakie podnosi ta pozycja, jest to książka dość lekka i przyjemna. Czyta się ją szybko i wbrew temu, że przynosi wiele refleksji - można się przy niej odprężyć. A także wzruszyć. Kilka zdań pod koniec książki nieoczekiwanie przyniosło mi łzy.

Polecam wszystkim, którzy szukają książki niebanalnej w kategorii lekkiej literatury kobiecej. Osobom lubiącym opowieści rodzinne i historie miłosne. Czytelnikom, którzy nie boją się prozy życia.

7+/10

Za możliwość przeżycia tej niecodziennej historii, chwil refleksji i dobrej lektury, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Czy lubicie odprężyć się przy niezobowiązującym czytadle, które ma za zadanie dostarczyć chwili wytchnienia i miłego odpoczynku? Czy lubicie historie o miłości, o dwojgu ludzi, którzy spotykają się na swojej drodze i wszystko nieuchronnie prowadzi do miłosnego, szczęśliwego happy endu? Jeżeli tak to "Smak hiszpańskich pomarańczy" jest książką dla Was.

"Smak..." jest zbiorem trzech niedługich opowiastek utrzymanych w  klasycznym stylu romansu. Wszystkie połączone są wątkiem hiszpańskim - rozgrywają się tam, bądź któryś z bohaterów jest Hiszpanem.

Pierwsza opowieść - Wakacje w Andaluzji - opowiada o doświadczonej przez życie kobiecie, która cierpi po stracie dziecka i odejściu męża. Jednak wszystko komplikuje się gdy spotyka swoją dawną, choć przelotną miłość - Santiago.

Historia ta mogłaby być odrobinę bardziej dopracowana, niektóre wątki dopowiedziane, a dialogi prowadzone w nieco składniejszy sposób - czasem było ciężko połapać się kto co mówi - jednak lekturę zaliczam do udanych i relaksujących.

Druga opowieść - Wino, słońce, Barcelona - to historia młodej kobiety, która wychowuje samotnie swoją bratanicę. W samolocie poznaje przystojnego nieznajomego, którego uwikła później w niesamowitą intrygę. Opowiastka bardzo ciepła, nastrojowa, malowana na tle hiszpańskich winnic. Napisana na luzie, z czarującą nutą. Mogłaby z niej powstać ciekawa powieść lub miła romantyczna komedyjka.

Trzecia historia - Tylko w Madrycie - przedstawia losy dziwnego małżeństwa Javiera i Grace... które zostało zawarte w interesach. Jednak to, co z założenia miało trwać krótko i na niby, przeradza się w coś zupełnie nieplanowanego. To opowiadanie czyta się chyba najszybciej ze wszystkich trzech. Wszystko rozgrywa się w wartkim tempie. 

Taki układ trzech historii bardzo sprzyja czytaniu całej książki.

"Smak hiszpańskich pomarańczy" jest pozycją bardzo lekką, odpowiednią do czytania na plaży, czy ogólnie na urlopie. Myślę, że byłaby też dobrym sposobem na spędzenie leniwego, deszczowego dnia, czy na jesienno-zimowy wieczór, kiedy chcemy wnieść w swoje życie odrobinę gorącego słońca. Książka ta zapewni odpoczynek od poważnych pozycji i jest obowiązkowym punktem dla fanek miłosnych historii.

6+/10

za możliwość spędzenia miłych i relaksujących chwil w hiszpańskich klimatach dziękuję z całego serca wydawnictwu