O Księdze Wieszczb słyszałam już jakiś czas temu. Pozytywne opinie zachęciły mnie do sięgnięcia po nią gdy ukazała się w polskim przekładzie. Przyciągnęła mnie obietnica magicznej przygody i odkrywania rodzinnych tajemnic.

Powieść ma dwa poziomy. W pierwszym narratorem jest główny bohater, Simon Watson, bibliotekarz, któremu opłakany stan rodzinnego domu stojącego na klifie, a także cięcia budżetowe w miejscu pracy spędzają sen z powiek. Na dodatek dociera do niego dziwna przesyłka - starodawna księga, która ma rzucić światło na historię jego rodziny. Specyficznej, cyrkowej rodziny, w której co pokolenie samobójczą śmiercią przez utopienie umiera kobieta.

Drugi poziom to historie z przeszłości dotyczące obwoźnego cyrku Peabody'ego i jego osobliwości - magiczna, pełna sekretów, wciągająca opowieść, odpowiednio dozowana czytelnikowi, przerywana w kulminacyjnych momentach dociekaniami Simona.

Aż trudno uwierzyć, że Księga Wieszczb jest debiutancką powieścią Eriki Swyler. To historia dopieszczona, z umiejętnie budowanym napięciem, tajemnicą, którą odkrywa się z zaciekawieniem, z lekkim dreszczykiem. Żałuję tylko, że niektóre poboczne (a odgrywające ważną rolę) postaci jak Enola czy Frank zostali potraktowani odrobinę po macoszemu, oraz, że ciężko było mi polubić głównego bohatera. Prawdziwą siłą książki nie są jednak - o dziwo - bohaterowie z czasów teraźniejszych, a odkrywana powoli na kartach starodawnych ksiąg tajemnicza historia trupy cyrkowców.

Pomimo pewnych aspektów, które według mnie mogły być lepiej wykorzystane lub bardziej rozbudowane, Ksiega Wieszczb oczarowała mnie. To książka dla tych, którzy lubią owiane tajemnicą opowieści, odkrywanie rodzinnych sekretów i historie doprawione odrobiną magii. 

8/10

Rok 1943. Rzym. Ciężarówka wypełnia się Żydami. W tłumie rodzina z małym synkiem. Los chce, że dostrzega ich Chiara. Ona jest jedynym ratunkiem dla Danielle - chłopca, który jeszcze nie rozumie, co się dzieje. Od tej chwili wszystko się zmienia. A konsekwencje tego jednego, rzymskiego świtu, wrócą do Chiary ze zdwojoną siłą za 30 lat...

Virginia Baily stworzyła powieść wielowątkową, głęboką, poruszającą i bardzo złożoną. To nie tylko historia ocalenia, ale i poszukiwania własnej tożsamości, opowieść o wielu różnych obliczach miłości i poświęcenia. Jest to powieść tajemnicza i zaskakująca. Bohaterowie Rzymskiego Poranka są świetnie wykreowani, miejsca akcji przepięknie opisane, miałam wrażenie, że wszystko tu jest dopieszczone. Dodatkowo autorka czaruje i urzeka czytelnika swoim niebanalnym stylem pisania i niedopowiedzeniami, które osobiście uwielbiam...

Na pewno nie jest to pozycja z gatunku lekkich, łatwych i przyjemnych, chociażby przez wielopoziomową narrację, retrospekcje, a także trudny temat II Wojny Światowej i holokaustu w tle. Jest to też powieść, po którą sięgamy z pewnymi oczekiwaniami, a zostajemy zupełnie zaskoczeni przez to jak się rozwija. Z tego względu nie chcę też zbyt wiele o niej pisać, by tym, którzy zdecydują się po nią sięgnąć, nie zepsuć efektu "wow", który sama odczułam podczas lektury. Jedno mogę  powiedzieć: to książka wzruszająca i piękna, na wiele skrajnych sposobów.

8/10

Żyjemy coraz szybciej, coraz więcej obowiązków bierzemy na siebie, jesteśmy też narażeni na większą ilość stresujących sytuacji - rodzinnych, zawodowych, szkolnych... Stąd rosnąca popularność wszelkich książek - dzienników - poradników mających na celu wyciszyć nas, zmusić do zatrzymania się, refleksji... Jednym z nurtów , o których coraz więcej się mówi jest Mindfulness - w Polsce określany jako Uważność. Dla tych, którzy niezbyt się orientują: jest to filozofia skupienia na obecnej chwili, bycia uważnym, bycia świadomym własnego BYCIA i wszystkiego co w danej chwili dzieje się wokół nas. 

Kiedy sięgałam po Dziennik Uważności, wydany na polskim rynku przez wydawnictwo Insignis, miałam bardzo niewielkie pojęcie o mindfulness. Nigdy nie byłam zwolenniczką medytacji ani poradników "duchowych". Stwierdziłam jednak, że w moim życiu ostatnio jest zbyt dużo stresu, z którym metodycznie walczę - kolorując, ucząc się języków, łącząc kropki :-) - dlaczego więc nie spróbować jeszcze jednej metody? Podeszłam do dziennika dość sceptycznie, i dobrze, bo dzięki temu moje zaskoczenie (pozytywne) było tym większe!

Już sama tonacja kolorystyczna, w której utrzymany jest dziennik - uspakaja. Odcienie niebieskiego w prostych rysunkach i inspirujących cytatach - świetny pomysł. Na początku książeczki autorka krótko, zwięźle, lecz wyczerpująco i dokładnie wprowadza nas w temat mindfulness i sposobów pracy z dziennikiem. Reszta to już wielka przygoda. Moja wyglądała tak: po przebudzeniu lub wieczorem wybierałam fragment, który najbardziej według mnie pasował do danego dnia, czytałam go, pozwalałam sobie na refleksje, podążałam za wskazówkami. Niektóre nieprzystające do mojego życia ćwiczenia też pozwoliły się zastanowić nad pewnymi kwestiami. Te momenty to były chwile tylko dla mnie - zero komputera, telefonu, radio - tylko ja i moje myśli. Z perspektywy osoby zestresowanej - chorobą swoją i bliskich, pracą, uczelnią, zawirowaniami w życiu osobistym - mogę przyznać, że Dziennik spełnił swoje zadanie. Każdy dzień z nim był spokojniejszy.

W Dzienniku jest dużo miejsca na własne notatki, przemyślenia, rysunki, a jego format idealnie się sprawdza gdy chcemy wrzucić go do torby lub plecaka.

Wspaniałym uzupełnieniem Dziennika jest Kolorowanka Uważności opracowana przez Emmę Farrarons. Mogę z czystym sumieniem przyznać, że jest to moja ulubiona kolorowanka w tym momencie. Papier świetnie się nadaje do kolorowania pisakami - tą technikę preferuję. Znajdziemy rysunki o większym i mniejszym stopniu szczegółowości, a wszystkie są bardzo nieszablonowe i niecodzienne, można popuścić wodze kreatywności na maksa.

Ten zestaw jest idealny dla osób zainteresowanych mindfulness, dla zestresowanych, dla zabieganych, dla nas samych i dla przyjaciół, którym chcemy pomóc się zatrzymać i docenić piękno życia. Może będzie idealnym prezentem na Dzień Matki?

8/10

Do XIX-wiecznej Argentyny wybieramy się po raz kolejny... i niestety ostatni. Tym razem śledzimy historię Clarissy, która ma za sobą tragiczne przejścia, ból, strach, utratę ukochanego. Życie wcale jej nie oszczędzało, a szykuje dla niej wiele niespodzianek i zakrętów losu.

Od pierwszych stron W krainie kolibrów jestem fanką Sofii Caspari. Jej niesamowity - choć trochę surowy - styl pisania, dokładny i barwny, porywa czytelników w wir fascynujących przygód na argentyńskiej ziemi. Wielowątkowość i wielowymiarowość powieści (i całej sagi) jest umiejętnie skonstruowana, mimo ogromu bohaterów i ich przeżyć, a także pewnego rodzaju społecznej analizy argentyńskich realiów, całość jest przejrzysta i czytelna, choć nie będę ukrywać, że jest to lektura wymagająca od czytelnika skupienia i namysłu.

Obawiałam się tak zwanego "spadku formy" autorki poprzez kolejne - jakże rozbudowane - tomy, jednak udało jej się zachować stały poziom i brak powtarzalności, co według mnie nie jest proste, szczególnie jeśli chodzi o literaturę kobiecą.
Zaskakujące zwroty akcji, przepięknie zbudowana wielopokoleniowa saga, nastrojowa, klimatyczna, egzotyczna Argentyna, wątki poruszające serca i zmuszające do refleksji, świetnie wykreowani bohaterowie - to tylko część tego, co oferuje W krainie wodospadów i cała Saga Argentyńska.

Jeżeli lubicie literaturę traktującą o miłości w sposób niebanalny, ukazując wiele jej wymiarów, jeżeli cenicie sobie zarówno ciekawe wątki, ale równie ważne jest dla was dobrze wykreowane otoczenie bohaterów, jeżeli szukacie książki lekkiej, ale jednocześnie mądrej i mającej głębokie przesłania - Saga Argentyńska jest dla Was idealna.

Pierwsze damy Francji to portret ośmiu kobiet, wybranek francuskich prezydentów. Yvonne de Gaulle, Claude pompidou, Anne-Aumone Giscard d'Estaing, Danielle Mitterrand, Bernadette Chirac, Cecilia Sarkozy, Carla Bruni-Sarkozy i Valerie Trierweiler... Wszystkie miały różne charaktery, były różnie odbierane przez opinię publiczną, inaczej traktowały swoją funckję bycia pierwszą damą u boku swego męża. I właśnie ta pozycja obnaży różnice między wspomnianymi damami, ukaże ich nastawienie do swojej pozycji, przedsięwzięcia których się podejmowały. Życie żony prezydenta i najważniejszej kobiety w kraju wcale nie jest usłane różami. Wyrzeczenia, skąpa prywatność i zainteresowanie jakim się cieszyły owe kobiety potrafiły odcisnąć cierpkie piętno w ich codzienności.

Książka faktograficzna, jednak napisana w sposób lekki i przystępny. Dwie tłumaczki zajmujące się dwoma częściami książki na szczęście nie wpłynęły niekorzystnie na jej odbiór. Całość jest spójna i czyta się ją bardzo równo. Autor przywiązuje dużą uwagę do przekazania najważniejszych informacji o naszych bohaterkach, skupiając się na różnych źródłach. Wiadomo, że w tak niewielkiej objętości tekstu jaką mógł poświęcić każdej z omawianych dam, treść musiała być idealnie skondensowana - Robertowi Schneiderowi udało się tego dokonać. Co ważne dla laików, autorowi udaje się również w sposób przejrzysty nakreślić kontekst polityczny i społeczny wokół każdej z kobiet.

Dla zainteresowanych Francją i europejską polityką ta książka będzie wartościową lekturą. Także tym lubiącym biografie i wspomnienia pozycja przypadnie do gustu. Pięknie wydana, dobrze opowiedziana. I choć zabrakło mi tutaj lepszej oprawy graficznej i przedstawienia większej ilości portretów pierwszych dam w różnych sytuacjach ich życia, uważam, że jest to jedna z lepszych książek o wpływowych kobietach jaka pojawiła się w ostatnich latach na rynku wydawniczym.

8/10

książkę możecie kupić na:

Kreatywność jest modna - spójrzmy chociażby na fenomen Zniszcz ten dziennik lub książek do kolorowania dla dorosłych, których coraz więcej w ofertach renomowanych wydawnictw. Kreatywność jest potrzebna. W życiu zawodowym, w szkole, na studiach, ale również w życiu prywatnym - nie ma nic bardziej satysfakcjonującego niż poczucie, że się rozwijamy i stać nas na twórcze, innowacyjne rozwiązania. Czasami jednak o kreatywność ciężko - coś nas blokuje, nie mamy inspiracji, nie wierzymy we własne siły. Trening Kreatywności Agnieszki Bieli na pewno jest w stanie dopomóc w tym problemie. Przyda się również osobom, które eksperymentują z własną kreatywnością.

Książka podzielona jest na części - przechodzimy od ogółu do konkretu. Na początku dowiemy się czym jest kreatywność, jakie warunki sprzyjają jej rozwojowi, jakie są mity jej dotyczące? Autorka wyjaśniając zjawisko sięga do źródeł psychologicznych i z innych dziedzin naukowych, a przy tym pisze w sposób dostępny dla każdego czytelnika.

Kolejna część opisuje metodę treningu kreatywności, jego założenia, etapy... Czytelnik ma szansę poznać ideę i specyfikę treningu, który sam wkrótce podejmie, tak, aby był on jak najbardziej efektywny.

Część trzecia - Przełamywanie barier -jest swoistym wstępem, rozgrzewką do treningu, pełną ćwiczeń i strategii rozwiązywania problemów. Osobiście rozdział ten był mi bardzo pomocny przy pisaniu pracy magisterskiej i z pewnością wrócę do niego nie raz w przyszłości.

W części czwartej podzielonej na podrozdziały - kreatywność na rzecz samorozwoju; w relacjach; w biznesie - znajdziemy masę świetnych ćwiczeń, które z pewnością pobudzą naszą kreatywność i obudzą w nas jej głód, pokazując jak wiele można zdziałać będąc kreatywnym i ile przy tym jest... zabawy!

Jak zwykle pozycja zaproponowana przez Samo Sedno jest silna teoretycznie, oparta na teoriach naukowych i odwołująca się do wielu wartościowych źródeł, których cały spis znajdziemy pod tekstem jak i na końcu książki. Ciekawostki oraz najważniejsze fakty zostały wyróżnione ramkami. Książka ma świetne opracowanie graficzne i tabelaryczne; na końcu znajdziemy też spis wszystkich ćwiczeń, które znalazły się w książce.

Trening kreatywności jest pozycją przydatną w życiu codziennym, zawodowym i naukowym. Jest kluczem do zrozumienia własnej twórczej strony i odkrycia w sobie nowych torów myślenia. Polecam ją osobom we wszystkich grupach wiekowych: gimnazjalistom, licealistom, studentom, osobom wkraczającym na rynek pracy, blogerom, rodzicom, pedagogom, menedżerom... Ten wszechstronny trening nie pójdzie na marne.

8/10

Wypadek, w którym uczestniczyła Mia i który odebrał jej całą najbliższą rodzinę, odcisnął się piętnem nie tylko na dziewczynie, ale również na jej chłopaku, Adamie. Niektóre rany goją się zbyt wolno. Drogi zakochanych rozchodzą się. Mia studiuje na Juilliard i zdobywa sławę jako obiecująca wiolonczelistka. Adam i jego zespół Shooting Star wspinają się na szczyt muzyki rockowej, ubóstwiani przez fanów i otoczeni przez dziennikarzy i papparazzi. Chłopak z trudem znosi rozgłos, a minione wydarzenia odbijają się echem w jego twórczości. Los splata drogi Mii i Adama w najmniej odpowiednim momencie. A może właśnie najlepszym?

Poprzednia część, Zostań, jeśli kochasz była napisana w świetnym stylu, trzymała czytelnika w napięciu i dostarczała wielu silnych emocji. Autorka zdołała utrzymać ten poziom, choć do mnie bardziej trafiła Zostań. We Wróć, jeśli pamiętasz  to Adam jest narratorem, poznajemy więc wydarzenia z poprzedniej części z jego perspektywy, odkrywamy jego uczucia, rozterki, strach, doświadczamy jego bólu. Autorka zdołała nadać obu narracjom odmienny wydźwięk i choć czytamy wspomnienia wydarzeń, których byliśmy świadkami czytając Zostań, możemy zobaczyć je teraz w zupełnie inny sposób. Napięcie dozowane jest w bardzo umiejętny sposób i ciężko się domyślić jak naprawdę skończy się ta opowieść, dlatego zaangażowanie czytelnika nie maleje nawet na chwilę.

Mam nadzieję, że autorka dotrzyma słowa i nie napisze kolejnej części - wydaje mi się, że historia Mii i Adama została opowiedziana w sposób najlepszy z możliwych, a czytelnik może sam domyślać się jak dalej toczy się życie bohaterów. Nie ma sensu jej jeszcze rozdrabniać i dodawać dramatyzmu - tyle emocji wystarczy. Nie mogę się jednak doczekać na to, kiedy inne książki autorki pojawią się na polskim rynku wydawniczym.

Całą serię ze szczerym sercem polecam. Jest niedługa objętościowo, lecz emocjonalna i przejmująca, bardzo dobrze napisana.

8/10

If I Stay - światowy bestseller amerykańskiej pisarki Gayle Forman, został uhonorowany wieloma nagrodami i nominacjami, a także doczekał się ekranizacji. O dwutomowej serii mówi praktycznie cały czytelniczy świat. Spodziewałam się ckliwej, nudnej i infantylnej książki dla nastolatków. Najlepszą rekomendacją będzie chyba to, że pochłonęłam ją w jeden wieczór, nie mogąc uwierzyć, że ta niepozorna powieść niesie ze sobą tak wiele.

Siedemnastoletnia Mia stoi przed najtrudniejszym wyborem w życiu - albo poświęci się ukochanej muzyce i wyjedzie do Juilliard, najlepszej szkoły dla muzycznych talentów, albo zostanie z ukochanymi rodzicami, bratem i swoją pierwszą miłością, Adamem. Nie spodziewa się jednak, że za chwilę stanie przed nią wybór jeszcze trudniejszy. Ten wypadek sprawił, że straciła ukochanych rodziców, jej braciszek Teddy walczy o życie, a ona... zawieszona w próżni, widzi co dzieje się w okół - swoje niemal martwe ciało, bliskich gromadzących się na szpitalnych korytarzach... zostać, czy odejść?

Krótka objętościowo, a naładowana emocjami po same brzegi historia młodego życia, które zaraz może zostać brutalnie przerwane. Retrospekcje ukazujące więź jaką Mia dzieliła z rodzicami, bratem, dziadkami, chłopakiem i swoją ukochaną wiolonczelą. Niesztampowi bohaterowie - od głównych, po pobocznych. Świetnie zbudowana fabuła, narracja, doskonale dozowane napięcie. To tylko część tego, co oferuje nam Gayle Forman w Zostań, jeśli kochasz.

Podczas czytania wzruszałam się, uśmiechałam, rozczulałam, trzymałam kciuki za bohaterów, czułam się jakbym sama była na zatłoczonym, szpitalnym korytarzu, czekając na decyzję Mii - obudzi się? Wróci? 

Obawiam się sięgnięcia po film, nie sądzę, że dorówna książce. Od razu za to sięgam po Wróc, jeśli pamiętasz mając nadzieję na kolejną przygodę ze świetnym stylem autorki. Brawa należą się też za tłumaczenie, które nie sprawiło, że chciało mi się książkę odłożyć, a zachowało emocjonalny i specyficzny klimat pozycji.

Serdecznie polecam! Warto przekonać się dlaczego powieść ta zasłużyła na wydanie jej w ponad trzydziestu językach świata.

8/10

Autor: Brandon Mull

Tytuł: Łupieżcy Niebios

Cykl: Pięć Królestw, #1

Wydawnictwo: Egmont

Stron: 440

Typ literatury: Fantasy dziecięce

Cole chciał się tylko dobrze bawić z kolegami w Halloween. Wycieczka do nawiedzonego domu okazuje się jednak początkiem szalonej przygody. Chłopiec wraz z przyjaciółmi trafia na tajemnicze Obrzeża. A temu miejscu, które rządzi się swoimi magicznymi prawami, grozi wielkie niebezpieczeństwo! Cole chce wrócić do domu, ale najpierw będzie musiał… uratować Pięć Królestw.
(Egmont)

O autorze Baśnioboru słyszałam wiele, jednak jeszcze nie miałam okazji zetknąć się z jego twórczością. Pierwsza część nowego cyklu Pięć Królestw wydała się więc ku temu dobrą sposobnością.

Historia zaczyna się niewinnie: kilkunastoletni chłopiec wraz ze znajomymi postanawia w Halloweenowy wieczór odwiedzić dom strachów, który wygląda na profesjonalnie przygotowany obiekt mający na celu straszenie dzieciaków z okolicy. Szybko okazuje się jednak, że całe show jest przykrywką, a jej organizatorom zależy na schwytaniu dzieciaków i porwaniu ich do zupełnie innego świata. Tu opowieść traci swą "przyziemną niewinność" a wprowadza czytelnika w wir fantastycznych wydarzeń, pełnych magicznych miejsc, przedmiotów i zdolności.

Byłam świadoma, że Brandon Mull słynie z niesłychanej wyobraźni, którą z powodzeniem wykorzystuje do tworzenia światów, stworzeń, a także ich nazw, historii i zasad, którymi się rządzą w swoich powieściach. Świadomość, a przekonanie się o tym to jednak zupełnie inna sprawa. Autor zaprasza czytelnika do zupełnie nowej rzeczywistości, która niebezpiecznie wciąga. Lekkość z jaką buduje zdania, współgrająca ze sobą ilość dialogów, opisów i akcji sprawia, że pozycję - mówiąc czytelniczym slangiem - zwyczajnie się pożera. Nie odkrywa jednak wszystkich asów, które kryje w rękawie. Powieść nabiera tempa, odkrywamy nowe tajemnice, a po przeczytaniu ostatniej strony nie pozostaje nic innego jak ze zniecierpliwieniem czekać na kolejny tom. Jest to jedna z niewielu fantasy kierowanych do młodych odbiorców, która porwała mnie na tyle, że nie byłam w stanie odłożyć lektury.

W mojej recenzji nie może zabraknąć miejsca na pochwałę tłumaczenia. Przystosowanie anglojęzycznych nazw (język angielski jest bardziej plastyczny jeśli chodzi o słowotwórstwo) tak, aby polski (a do tego młody) czytelnik mógł poczuć specyficzny klimat stworzony przez autora jest nie lada wyzwaniem. Rafał Lisowski mu podołał.

Po tak udanym spotkaniu z twórczością Mulla jestem zdecydowana przeczytać Baśniobór i inne jego cykle jak najszybciej. Mimo, że nie należę do targetu, w który autor celuje, jestem zachwycona światem Obrzeży, który wykreował na potrzeby Pięciu Królestw i jestem przekonana, że i inne są niepowtarzalne i niezwykle ciekawe, a co więcej pozwolą mi się w sobie zupełnie zatracić i zapomnieć choć na chwilę o problemach codzienności. Młody czytelnik dostanie porcję niesamowitej przygody, która na pewno zachęci go do czytania i przeżywania innych, a starszy upragnione oderwanie od szarości życia i dozę lekkiej, acz niebanalnej fantastyki.

8/10

Katarzynę poznajemy jako dorastającą dziewczynkę, nie zdającą sobie sprawy jak wiele dramatów rozegra się w jej życiu, jak wpływową osobą się stanie, jak wiele cierpień, wyrzeczeń i intryg wypełni jej ziemski czas. Walka o miłość i szacunek poślubionego w bardzo młodym wieku męża, Henryka II Walezjusza, pragnienie spełnienia ciążącego na niej obowiązku wydania męskich potomków spadkobiercy francuskiego tronu, będzie jedną z lżejszych, które przyjdzie jej stoczyć. Katarzyna na francuskim dworze przechodzi ogromną przemianę. Znosząc rozliczne upokorzenia, wciąż idzie naprzód z podniesioną głową, uczy się zimno kalkulować, podejmować ciężkie decyzje. Umiejętności te wkrótce okazują się przydatne - niespodziewanie kobieta zostaje królową regentką i to na niej ciążą teraz wszelkie polityczne obowiązki.

Historia pisana jest w konwencji narracji pierwszoosobowej, dzięki czemu poznajemy nie tylko bieg wydarzeń, ale także uczucia i myśli Katarzyny, możemy obserwować jej wewnętrzną przemianę. Ten typ narracji nadaje też lekkości powieści, która niesie ze sobą wiele istotnych historycznych faktów - stają się one łatwiej przyswajalne dla czytelnika. Mocną stroną książki jest szybkie i konkretne tempo - nie ma tu miejsca na rozwodzenie się nad wydarzeniami, czy nużące momenty przeciągane na siłę. Nie znajdziemy tu też mocno stylizowanego języka, jednak jest on tak skonstruowany, że wraz z opisami miejsc i obyczajów, dopełnia klimatu wczesnorenesansowych realiów w jakich osadzona jest powieść.

Jestem niezwykle zaskoczona świetną kreacją głównej bohaterki. Przyzwyczaiłam się, że mimo niepisanego obowiązku przekazania obiektywnej prawdy ciążącego na autorach książek historycznych, główni bohaterowie przechylają się w bądź pozytywną bądź negatywną stronę. Tu mamy do czynienia z bohaterką posiadającą zarówno szereg zalet jak i wad. Mimo tej niejednoznaczności zapałałam ogromną sympatią do Katarzyny, która swą postawą nieraz prezentowała niezłomny hart ducha i ogromną siłę, mimo wielu tragicznych chwil, które ją dotykały od czasów dzieciństwa.

Myślę, że autor spokojnie mógł próbować stworzyć ze swojej powieści dzieło dłuższe, kilkutomowe, i na pewno znalazłby jego amatorów. Skondensowana i skrócona, potraktowana nieco po macoszemu historia Katarzyny Medycejskiej, jest jednak wciąż powieścią przynoszącą ogromną czytelniczą satysfakcję, szczególnie dla osób lubiących beletrystykę historyczną.

Zdecydowanie polecam lekturę Wyznań Katarzyny Medycejskiej, są one bowiem literaturą na wysokim poziomie, przystępną dla każdego czytelnika.

8+/10

za niesamowitą historyczną podróż wraz ze wspaniałą lekturą, dziękuję z całego serca

Tytuł: Królowa traci głowę

Autor: Elizabeth Massie, Michael Hirst

Wydawnictwo: Mira

Ilość stron: 340

Seria: Dynastia Tudorów, #2

Recenzja #1

Całkiem niedawno prezentowałam Wam swoje zdanie na temat pierwszej części książkowej adaptacji serialu (brzmi nieźle, prawda?) "Dynastia Tudorów", którą możecie przeczytać tutaj (klik). Kolejną odsłonę serii napisała Elizabeth Massie, autorka znana głównie z horrorów i krótkich powieści.

Henryk VIII, wierząc, że Anna Boleyn da mu upragnionego męskiego potomka, rozważa sposoby, w jakie mógłby zakończyć małżeństwo z Katarzyną Aragońską. Kwestią czasu staje się doprowadzenie do rozłamu w kościele i stanięcie króla na jego czele. Miejsce "Starej Królowej" zajmuje nowa, jednak jej życie nie będzie usłane różami. Próby spłodzenia syna są bezowocne, a sytuacja Anny z dnia na dzień się pogarsza...

Styl książki pozostaje niezmienny, pomimo innej autorki. Dialog góruje nad opisami i narracją, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko, akcja przebiega wartko, a całość odwzorowuje poszczególne sceny z drugiego sezonu serialu Michaela Hirsta. Po raz kolejny historia zostaje nam podana w sposób ciekawy, nieprzytłaczający, lekki. Dla tych, którzy produkcję HBO oglądali, żaden rozdział nie będzie wielkim zaskoczeniem, jednak nie sądzę, by i taki czytelnik się znudził. Książkę bowiem, tak jak jej poprzedniczkę, wręcz się "pożera".
Można mieć niedosyt w kwestii przedstawienia bohaterów, a także oddania klimatu czasów i miejsca, które są tłem powieści. Nie mogę jednak postawić tu serii zarzutu, ponieważ jak wiemy z założenia jest ona tekstowym opracowaniem serialu, być może propozycją dla jego fanów, być może dla osób, które za szklanym ekranem nie przepadają. Od takiej formy nie ma co oczekiwać cudów i mocno historycznego klimatu na miarę Philippy Gregory, więc nijak nie mogę uznać tego za minus. Co więcej, uważam, że przedstawienie pewnych faktów wręcz w przysłowiowej "pigułce" ma swoje plusy, szczególnie dla osób, które w powieściach historycznych na co dzień nie gustują, bądź dopiero zaczynają z nimi przygodę.

Reasumując - druga część "Dynastii Tudorów" podtrzymała moje pochlebne zdanie o pomyśle przełożenia serialu na papier, nie odbiegła, a może nawet lekko przewyższyła poziomem pierwszą. Królowa traci głowę wciąga, intryguje, a po zamknięciu tomu pozostaje ten niedosyt, który - mam nadzieję - zaspokoi tom trzeci.