Legendy to potwory. Potwory, które wypowiedziały wojnę światu ludzkiemu. Potwory, które przedzierają się przez portale do naszego świata jeszcze tylko w jednym miejscu - w miasteczku Darkmord. Ale nie martwcie się! Dwunastoletni Finn, syn ostatniego Łowcy Legend, przechodzi właśnie mordercze szkolenie. Szkoda tylko, że zamiast krzywdzić Legendy wolałby zostać... weterynarzem. Nie ma jednak wyjścia, coraz więcej stworzeń znajduje drogę do świata ludzi, w coraz dziwniejszych okolicznościach. Czy atak zostanie opanowany?

Miasteczko Darkmord to pierwsza część serii Darkmord (Darkmouth) autorstwa irlandzkiego pisarza Shane'a Hegarty'ego. Nazwałabym tę powieść humorystycznym fantasy sci-fi - potwory są iście fanastyczne, a broń, której używają łowcy zdecydowanie zahacza o klimaty gwiezdnych wojen ;). Seria jest kierowana do młodszego odbiorcy, co sugeruje nawet wiek głównego bohatera. Mam z tym jednak pewien problem, bo na pewno nie poleciłabym tej pozycji dziecku, które nie skończyło trzynastego roku życia - niektóre opisy samych legend czy walk z nimi mogą spędzić maluchom sen z powiek, mam też zastrzeżenia do niektórych wyrażeń. Z drugiej strony - jak zwykle bywa w pozycjach młodzieżowych - mamy do czynienia z lekkim, niewymagającym tekstem, ciekawą przygodą, wartką akcją i ogromną dozą wyobraźni autora, a całości dopełniają akcenty mocno humorystyczne. Zgódźmy się więc, że Darkmord jest lekturą dla młodszych nastolatków. Z perspektywy dużo starszego czytelnika mogę zdecydowanie stwierdzić, że i wyrośnięci miłośnicy fantastyki, dobrej przygody i lekkiego pióra znajdą przyjemność w czytaniu powieści Hegarty'ego.

Główny bohater, prócz tego, że wkrótce zostanie Łowcą Legend, biega z desykatorem i wysusza potwory na wiór, ma też wiele cech zwykłego, dorastającego chłopca, dziecka takiego samego jak czytelniczy target książki. Finn, poprzez zajęcie swojej rodziny, jest wyalienowany w szkole, wyśmiewany, inne dzieci dokuczają mu. Dopóki do miasteczka nie przeprowadziła się Emmie, nie miał żadnych przyjaciół. Jego delikatna i wrażliwa natura sprawia, że chłopczyk jest rozdarty pomiędzy oczekiwaniami ojca, który pragnie ukształtować go na niezwyciężonego i odważnego wojownika, a własnymi marzeniami o byciu weterynarzem. Gdyby to od niego zależało chętniej rozmawiałby z Legendami niż je zabijał. Ta strona głównej postaci podoba mi się najbardziej i mam nadzieję, że w kolejnych częściach autor wykaże, że nie zawsze rozwiązanie siłowe jest najlepszym wyjściem, nawet w obliczu dużych zagrożeń.

Świetnym i klimatycznym dodatkiem do treści są ilustracje Jamesa de la Rue, który ilustruje książki najlepszych wydawnictw w Wielkiej Brytanii. Mocno przyciągająca wzrok okładka i czarne brzegi stron dodają "dreszczyku" mroczno-zabawnej serii.

Jeżeli lubicie fantastykę, szukacie lekkiej, zabawnej lektury dla siebie lub dla swoich dzieci - Miasteczko Darkmord może się sprawdzić :-)

Aż trudno uwierzyć, że stary, dobry 2015 już za nami, a ja witam się z Wami już w tym nowym, pełnym niespodzianek roku 2016. Czytelniczym zwyczajem na pewno ustawiliście już nową poprzeczkę książkową na Goodreads (mnie jeszcze się nie udało przeskoczyć swojej, ale pewnie jestem zbyt ambitna - kolejna próba: czas... start!), pewnie stworzyliście listy TBR w 2016, ale czy zawarliście w tych planach poniższe pozycje? Jeśli nie, zastanówcie się nad tym :)

Love x Style x Life Garance Doré - książka, która z całą pewnością będzie stanowić idealną podstawę do dbania o samą siebie, własne samopoczucie i... styl. To must have dla każdej kobiety interesującej się modą, i dla fanek samej autorki, znanej na całym świecie blogerki - bo LxSxL to ponad wszystkim innym jej nietypowa autobiografia.



Twój Dziennik znanej i kochanej przez Polskich czytelników Reginy Brett to inspirujący notatnik dla każdego, kto pragnie zmienić swoje życie na lepsze. Publikacja nie jest typowym kalendarzem - nie ma określonego roku, dzięki czemu sami możemy zdecydować kiedy i jak go użyć. Prócz pustych kart z datami gotowymi by snuć własne plany i przemyślenia, okraszonymi małymi złotymi myślami, znajdziemy 12 zupełnie nowych esejów napisanych - uwaga - specjalnie dla Polskich fanów.

Agnieszka Przybysz - coach, ekspert relacji, jedna z najbardziej inspirujących postaci w świecie coachingu, w książce Miłość & Pieniądze przekonuje, że praca z pasją i zdrowe podejście do pieniędzy to podstawa sukcesu zarówno zawodowego jak i prywatnego. Książka obfituje w przykłady pisane przez życie, przykłady ćwiczeń i refleksji, które na pewno spodobają się amatorom rozwoju osobistego.


Czy te pozycje znalazły się na Waszych czytelniczych listach na rok 2016? Dajcie znać z jakimi książkami Wy zaczynacie ten rok. A do gorących życzeń noworocznych dla Was załączam przepiękną myśl z Dziennika Reginy Brett, która w tym roku jest zdecydowanie moim mottem przewodnim we wszystkich obszarach życia:

Dziś mam przyjemność zaprezentować Wam niecodzienny i unikalny zbiór 13 komedii Williama Shakespeare'a w przekładzie najwybitniejszego polskiego tłumacza szekspirowskiego - Stanisława Barańczaka. Opasły tom z przepiękną okładką, opatrzony wstępem profesor Marty Gibińskiej (specjalizującej się w literaturze angielskiej z naciskiem na dramaty i poezje Shakespeare'a) zawiera następujące sztuki: Komedia omyłek; Poskromienie złośnicy; Stracone zachody miłości; Dwaj panowie z Werony; Sen nocy letniej; Kupiec wenecki; Wesołe kumoszki z Windsoru; Jak wam się podoba; Wiele hałasu o nic; Wieczór Trzech Króli; Wszystko dobre, co dobrze się kończy; Zimowa opowieść; Burza.

Nie śmiem recenzować i oceniać tak wielkiego pisarza jakim jest Shakespeare. Pragnę jednak zwrócić Waszą uwagę na to konkretne wydanie. Jest to wspaniałe kompendium wybitnych komedii w niepowtarzalnym przekładzie Barańczaka, który dobitnie ujmuje angielski humor, wiernie oddaje specyficzny szekspirowski klimat, nadając polskiemu tekstowi lekkości i finezji.

Według mnie jest to jedna z podstawowych pozycji jaka powinna znaleźć się na półce każdego bibliofila. Mimo pokaźnych rozmiarów książkę czyta się dobrze, wydanie jest solidne i nie ma obaw, że uszkodzi się podczas przewracania stron. Sztuki wydrukowane są w klasyczny sposób, z oddzielonym marginesem na imiona postaci. To wolumin do którego z chęcią będziemy powracać, stanowiący w biblioteczce wartość ponadczasową.

Wszyscy, którzy choć trochę znają przekłady Barańczaka wiedzą jakim rarytasem jest lektura Straconych zachodów miłości lub Snu nocy letniej. Warto zapoznać się z innymi szekspirowskimi dziełami przełożonymi przez tego znamienitego tłumacza.

Stanisław Barańczak zmarł w Święta Bożego Narodzenia 2014 roku.

 10/10

książkę możecie kupić na:

Zdarza mi się przeczytać książki, które z jakiegoś powodu nie wywołują u mnie chęci napisania dużej recenzji. Nie są zbyt dobre lub nie są wystarczająco złe, nie mam weny, czasu, inne recenzje wyprzedzają je w hierarchii wartości, nie podoba mi się tekst, który napisałam - powodów jest tysiące. Dlatego postanowiłam (zainspirowana TYM postem Karolki z Papierowy Azyl) co jakiś czas w poniedziałki zaprezentować Wam krótkie refleksje na temat takich właśnie pozycji.

Historię January Schofield śledzę odkąd obejrzałam program dokumentalny o jej walce ze schizofrenią. Od momentu, w którym rodzina Schofieldów podzieliła się ze światem swoimi zmaganiami z codziennością naznaczoną chorobą dziecka, wokół sprawy narosło wiele kontrowersji. Schofieldowie dostrzegają te same symptomy u młodszego dziecka, Bodhiego, podczas gdy internauci podążając za każdym newswem i analizując nagrania dzieci, twierdzą, że synek pary ma jedynie objawy autyzmu, a wszystko, co robią rodzice dzieci jest pędem za pieniądzem i sławą. 

Nie oceniając moralnie i nie mówiąc Wam o moich prywatnych przemyśleniach na temat całej sprawy: jeżeli ktoś lubi książki z gatunku non fiction, szczególnie o ciężkich i smutnych barwach, ale także dające odrobinę nadziei i pokazujące siłę i zawziętość człowieka - jest to książka dla niego. Czyta się ją szybko, choć czasem szokuje.

Pozycja ostatnio niesłychanie popularna w światowej book-blogosferze za sprawą sprawnie i ciekawie prowadzonej kampanii medialnej. Po tym thrillerze spodziewałam się więc nieco więcej. Świetny pomysł na formę prowadzenia narracji - maile, zapisy wywiadów, rozmów, wspomnień, artykuły - jednak sama historia według mnie niewykorzystana. Zakończenie mnie rozczarowało.

Kolejna książka z gatunku non fiction, opowiadająca o zbrodni, która niestety zdarzyła się naprawdę. Nastoletnia Skylar Neese została zamordowana przez... swoje własne przyjaciółki. Daleen Berry oddaje fakty w sposób niezwykle ciekawy, czytając "Pretty Little Killers" można pomyśleć, że czyta się po prostu dobrze napisaną fikcję literacką - niestety - Sheila i Rachel naprawdę z zimną krwią zamordowały Skylar, a dziś odsiadują karę więzienia. Podążamy tropem tweetów, wspomnień, dzień za dniem, przez burzliwą przyjaźń dziewczyn, aż po ukrywanie prawdy i doprowadzenie dwóch nastolatek przed wymiar sprawiedliwości. 

Dzięki kreatywności i uprzejmości wydawnictwa ZNAK, razem z 9 innymi blogerkami, miałam okazję uczestniczyć w szpiegowskiej zabawie połączonej z promocją książki Kobieta, która spadła z nieba. Zabawa była przednia - musiałyśmy wysilać nasze mózgownice, by odczytać zaszyfrowane wiadomości, przechwycić tajne komunikaty z blogów przeciwniczek, a wszystko tak naprawdę opierało się na naszej umiejętności współpracy. Ta doprowadziła nas wszystkie do sukcesu - mimo, że o chwil kilka drużyna niebieskich była od nas szybsza, wszystkie zostałyśmy uhonorowane dyplomami oraz nagrodą w postaci wycieczki do drukarni i pakietu książek wydawnictwa Znak.

Wizyta w drukarni okazała się owocna nie tylko w ciekawe doświadczenie i możliwość dotknięcia procesu tworzenia książek, które jako blogerki tak bardzo kochamy, ale również w serdeczne znajomości, które - jak mniemam - przetrwają długo :) Liczę, że podobną ekipą wybierzemy się na krakowskie targi książki (o tak, będziecie tam mogli spotkać szaloną Waniliową).

Pozwólcie, że zaprezentuję Wam blogerki, z którymi przyszło mi przeżyć naprawdę fajną przygodę :)

Dominika z bookeriada.pl
Monika z Magnolie
Agata z Agatonistka
Nadine z Bo ma być mrucznie
Gosiarella z W krainie stron







Więcej zdjęć z naszej wycieczki możecie już obejrzeć na blogach niektórych dziewcząt :) Jako ta, która prowadzi kanał filmowy na youtube, podzielę się z Wami filmem, który nakręciłam tego dnia.
Po krótkim, wesołym wstępie następuje część filmu, w którym zobaczycie jak wygląda praca w drukarni :) 
Od minuty 7:30 będziecie mogli zobaczyć nas w wersji szalonej, wyluzowanej i bardziej prywatnej :)

Dwadzieścia sekund.

Misterne przepierzenie z połączonych spiralnych schodów i łuków, nad którym wznosi się krzyż, dzieli wnętrze kościoła na dwie części. Szybko przechodzi przez nawę w stronę prezbiterium.

Po prawej widzi boczną kaplicę, w jednej wznosi się złocony sarkofag, wokół którego migoczą świece. Napis na płycie głosi SAINTE GENEVIEVE ORA PRO NOBIS. Starsza kobieta modli się na klęczniku wpatrzona w święte relikwie. Dziesięć sekund.

Nawa skręca za ołtarzem. Na wprost znajdują się drzwi do zakrystii, za nimi schowany w pogrążonej w półmroku niszy stoi konfesjonał. Zakrystia jest zbyt oczywistym wyborem. Alice kieruje się w stronę konfesjonału, odsuwa zasłonę, stawia walizkę na ziemi i wchodzi do środka. Otula ją ciemność, woń stęchlizny, umartwienia i winy. Odsuwa nieznacznie zasłonę zasłonę i wygląda na zewnątrz, jakby była dzieckiem bawiącym się w chowanego.

Zza kraty dochodzi do niej zgrzyt przesuwanej zapadni i głosy.

- Słucham, moje dziecko?

Zabierając się za czytanie tej pozycji miałam pewne oczekiwania - książkę bowiem widziałam na prawie każdym blogu i na bardzo wielu profilach lubimyczytać.pl . Większość recenzji "Zapachu..." jakie czytałam, była pozytywna, a wręcz piejąca z zachwytu. Dawno nie spotkało mnie tak upiorne rozczarowanie.

Trzy kobiety - matka i dwie córki - mieszkają w spokojnym miasteczku North Hampton. Tu, mimo XXI wieku, życie toczy się spokojnie, powoli, jakby zatopione w skrawku odpowiedniego dla siebie czasu. Joanna zajmuje się domem, młodsza córka Freya jest barmanką i właśnie ma wychodzić za mąż, a starsza - Ingrid - jest bibliotekarką. I mogłaby być z tego zwyczajna saga rodzinna gdyby nie to, że kobiety są czarownicami.

Dawno temu Rada zakazała im uprawiania czarów, ale w końcu ludzkie pobudki wygrały. Ingrid chce pomagać biednym kobietom w rozwiązywaniu ich problemów, chorób, zmartwień i bezpłodności. Freya próbuje połączyć samotnych, pokłóconych i zbyt nieśmiałych. A Joanna ma dar wskrzeszania. Nie dość, że świadomie łamią dawno narzucone zasady i z niepokojem oczekują konsekwencji, to w okolicy zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy. I wcale nie jest to związane z romansem Freyi z bratem swego narzeczonego.

Melissa de la Cruz próbowała stworzyć uroczą opowieść, która czytelnika omota tajemnicą i potrzyma w napięciu. W efekcie wyszło jej... całkiem nudne i chwilami urocze czytadło, którego zakupu żałowałabym, gdyby nie to, że dałam za nie 10zł na przecenie w księgarni.

Nudnawe, niedopracowane wątki okropnie mnie męczyły i zmuszałam się żeby czytać dalej. Przez ogromną część książki nic się nie działo by na końcu trysnąć splotem szybkich, dziwnych i niezbyt dobrze wyjaśnionych wydarzeń. Wplecione wydarzenia z przeszłości bohaterek, niewyjaśnione słowa i zwroty tym bardziej utrudniały lekturę.

Sam zamysł książki był naprawdę dobry, ale bardzo nierozwinięty i spłaszczony. Końcówka dzieje się zdecydowanie za szybko, a cała reszta książki wlecze się niemiłosiernie.

Chciałam wystawić temu czytadłu ocenę 6, ale zakończenie wprawiło mnie w niemałe osłupienie i wręcz wyprowadziło z równowagi. Jako fanka gier RPG mam niemałe obeznanie w pewnej typowej terminologii i...

mały spoiler, możesz nie czytać dalej tego akapitu

Loki??? Midgard??? Czy tylko ja mam przedziwne odczucie, że autorka próbowała zrobić na czytelnikach wrażenie szafując wielkimi słowami ze świata fantasy? Ale na Boga, BALDUR ???
Zakończenie okraszone mitologią nordycką totalnie mi tu nie pasowało....

Niestety, ale tu moje dobre zdanie o "Zapachu...." legło w gruzach.

-5/10 , - za Baldura