Waniliowe Czytadła: nie tylko młodzieżowe

Świat według Wanilii #1: Czytam książki dla młodszych...

Photo by imagerymajestic / Free Digital Photos

Mam 25 lat, kończę studia, niedługo czas pójść do pracy, zacząć poważne życie. Często w mojej głowie odzywa się głos: hej, może powinnaś przeczytać coś POWAŻNEGO zamiast męczyć Young Adult... Fakt, że po książki dla starszych i młodszych nastolatków sięgam dość rzadko - czasami odczuwałam jednak z tego powodu lekkie poczucie winy. W końcu uświadomiłam sobie, że nie ma się przecież czego wstydzić!

Czytanie powinno być przyjemnością, relaksem, a nie katorgą. Czytam książki z wielu półek - lubię literaturę obozową/wojenną, piękną, klasykę, beletrystykę historyczną, biografie, babskie romanse, ale również powieści dla nastolatek - tych starszych (tu chociażby John Green, Siesicka) ale i tych młodszych (moja ukochana Ewa Nowak i niemniej uwielbiana Jacqueline Wilson). Obcowanie z literaturą to chwila wytchnienia od codziennego zgiełku, problemów, smutków, zmęczenia. My, studenci, młodsi już nie będziemy. Nie przeżyjemy więc już pierwszych miłości czy niewinnych problemów, które w nastoletnich oczach sięgają szczytu Wieży Eiffela. Książki kierowane do młodszych czytelników pozwalają tego minionego świata dotknąć, uruchamiają wspomnienia.

Ciągle czujesz się nieswojo z ilością książek dla młodzieży, które czytasz? Spróbuj mojego tricku :) Postanowiłam większość młodzieżówek czytać w języku angielskim. Mam Kindle ze słownikiem, angielski znam bardzo dobrze, dostęp do e-booków nie jest trudny (promocje na Amazonie są dość częste, a że rzadko kupuję książki z racji bycia blogerką i mojego uzależnienia od biblioteki, pozwalam sobie raz na jakiś czas wydać trochę na pozycje elektroniczne). Nawet jeżeli angielskiego dopiero się uczysz - książki dla młodzieży to idealna pomoc w nauce, a taki kontakt z językiem jest bardzo ważny!

Kiedy przestało mnie obchodzić, że ludzie w autobusie widzą okładki moich książek poczułam się naprawdę lepiej. Nie wiem czy kiedykolwiek wyrosnę z książek dla młodszych :) Nie chcę z nich wyrastać i dobrze się z nimi czuję - choć moje gusta idą bardziej w stronę Contemporary aniżeli Paranormal Romance :)

A jak to jest z Wami i literaturą młodzieżową?

Share |

"Zostań, jeśli kochasz", Gayle Forman - pozytywne zaskoczenie

8/10 18:53

Autor: Gayle Forman

Tytuł: Zostań, jeśli kochasz (If I stay)

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Stron: 248

młodzieżowa, Young Adult

If I Stay - światowy bestseller amerykańskiej pisarki Gayle Forman, został uhonorowany wieloma nagrodami i nominacjami, a także doczekał się ekranizacji. O dwutomowej serii mówi praktycznie cały czytelniczy świat. Spodziewałam się ckliwej, nudnej i infantylnej książki dla nastolatków. Najlepszą rekomendacją będzie chyba to, że pochłonęłam ją w jeden wieczór, nie mogąc uwierzyć, że ta niepozorna powieść niesie ze sobą tak wiele.

Siedemnastoletnia Mia stoi przed najtrudniejszym wyborem w życiu - albo poświęci się ukochanej muzyce i wyjedzie do Juilliard, najlepszej szkoły dla muzycznych talentów, albo zostanie z ukochanymi rodzicami, bratem i swoją pierwszą miłością, Adamem. Nie spodziewa się jednak, że za chwilę stanie przed nią wybór jeszcze trudniejszy. Ten wypadek sprawił, że straciła ukochanych rodziców, jej braciszek Teddy walczy o życie, a ona... zawieszona w próżni, widzi co dzieje się w okół - swoje niemal martwe ciało, bliskich gromadzących się na szpitalnych korytarzach... zostać, czy odejść?

Krótka objętościowo, a naładowana emocjami po same brzegi historia młodego życia, które zaraz może zostać brutalnie przerwane. Retrospekcje ukazujące więź jaką Mia dzieliła z rodzicami, bratem, dziadkami, chłopakiem i swoją ukochaną wiolonczelą. Niesztampowi bohaterowie - od głównych, po pobocznych. Świetnie zbudowana fabuła, narracja, doskonale dozowane napięcie. To tylko część tego, co oferuje nam Gayle Forman w Zostań, jeśli kochasz.

Podczas czytania wzruszałam się, uśmiechałam, rozczulałam, trzymałam kciuki za bohaterów, czułam się jakbym sama była na zatłoczonym, szpitalnym korytarzu, czekając na decyzję Mii - obudzi się? Wróci?

Obawiam się sięgnięcia po film, nie sądzę, że dorówna książce. Od razu za to sięgam po Wróc, jeśli pamiętasz mając nadzieję na kolejną przygodę ze świetnym stylem autorki. Brawa należą się też za tłumaczenie, które nie sprawiło, że chciało mi się książkę odłożyć, a zachowało emocjonalny i specyficzny klimat pozycji.

Serdecznie polecam! Warto przekonać się dlaczego powieść ta zasłużyła na wydanie jej w ponad trzydziestu językach świata.

8/10

Share |

Piotr Patykiewicz - "Samotnica"

9/10 23:03

Tytuł: Samotnica

Autor: Piotr Patykiewicz

Wydawnictwo: BIS

Stron: 488

Ferie zimowe bez śniegu, bez pomysłu, ociekające nudą i sterczeniem pod podwórkowym trzepakiem? Chyba nikt by nie chciał tak spędzać przerwy od szkoły. A już na pewno nie ci trzej piątoklasiści - Szufla, Pawian i Karoten. Chłopcy stanowią bardzo dziwną i zróżnicowaną paczkę, ale doskonale się uzupełniają. Rudy Karoten jest błyskotliwy, inteligentny i zna wiele ciekawostek. Szufla to szczypiornista, któremu w uprawianiu sportu pomagają duże dłonie. Pawian natomiast to klasowy błazen i kawalarz. Perspektywa na spędzenie nieciekawych ferii wpędza chłopców w marazm. Jednak zdarza się coś, co zupełnie zmieni ich plany. Niespodziewanie stają się posiadaczami magicznego bębenka, który przenosi ich do mroźnej, nieznanej krainy. Czeka ich nie tylko wiele fascynujących przygód, ale też prawdziwa walka o przetrwanie.

Jak na piątoklasistów bohaterowie są bardzo dojrzali. Miałam duże obawy związane z ich wiekiem, jednak czytając wcale nie czułam, że to tak młode dzieciaki.

Autor dokonał nie lada wyczynu. Całe magiczne uniwersum jakie wymyślił, ze wszystkimi dziwnymi roślinami i stworzeniami jest czymś zupełnie nowym, innowacyjnym i oryginalnym. Książki fantasy serwowane dzisiejszym dzieciom bazują zwykle na podobnym schemacie, wykorzystują wszystkim znane rasy, nie zaskakują. "Samotnica" nie daje się wpisać w żaden znany mi wzorzec. Jest czymś innym.

Ucieszyło mnie też, że książka napisana jest bardzo starannym, pięknym językiem, choć przy okazji prostym i trafiającym do czytelnika. W książkach młodzieżowych bardzo rażą mnie nagromadzenia slangowych powiedzeń, przekleństw i innych form zubażania polskiego języka. Tu mamy do czynienia z wysokim poziomem stylu autora.

Tempo akcji nie jest równomierne. Chłopcy przeżywają dynamiczne przygody, ale w powieści znalazło się też miejsce na opisy przyrody bajkowego świata, ras zwierząt, tubylców i ich zwyczajów. Uznaję to za duży plus, ponieważ niezaprzeczalnie działa na wyobraźnię i pozwala odbiorcy jeszcze lepiej wczuć się w klimat książki.

Dlaczego bardzo polecam lekturę "Samotnicy"? Bo jest inna, niesztampowa, dostarczająca dobrej rozrywki, doświadczenia innego wymiaru fantastyki, a co najważniejsze - polskiej fantastyki. Mimo, że w założeniu jest to książka dla młodszej młodzieży, zdecydowanie trafi do czytelników nastoletnich, a także tych w moim wieku! Gwarantuje totalne oderwanie się od rzeczywistości, wytężoną pracę wyobraźni i kontakt z dobrym językiem. Czyż nie tego szukamy w książkach?

9/10

za możliwość przeniesienia się do zimowej krainy wraz z przezabawnymi Szuflą, Pawianem i Karotenem, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Share |

Beth Revis - "W otchłani"

9/10 22:48

Tytuł: W Otchłani

Autor: Beth Revis

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Stron: 392

Seria: tom #1

Siedemnastoletnia Amy i jej rodzice poddają się procesowi hibernacji, mającemu trwać około 300 lat. W tym czasie statek, który wyrusza z naszej rodzimej Ziemi powinien dotrzeć do nowej planety. Zadaniem ludzi takich jak rodzice Amy będzie przygotowanie nowego środowiska do zasiedlenia. Jednak ktoś postanowił zbudzić dziewczynę z koszmarnego, świadomego trwania w nicości wcześniej niż było to planowane. Oszołomiona i zdezorientowana wkracza w świat zamknięty na statku kosmicznym o wdzięcznej nazwie "Błogosławiony". Lecz tylko nazwa jest tam tak piękna. Przywódcą populacji ludzkiej jest Najstarszy - dokłada wszelkich starań, by ludzie byli mu posłuszni i aby nie było między nimi różnic - ani w wyglądzie, ani w zachowaniu, ani w poglądach. Pod swoją opieką Najstarszy ma Starszego, jedynego nastolatka na całym statku, który kiedyś przejmie jego tytuł i pozycję. Dopiero spotkanie z tak różną od niego dziewczyną - pierwszą w życiu istotą o jasnej skórze i rudych włosach jaką było mu dane zobaczyć - zaczyna budzić jego nieufność wobec metod stosowanych przez Najstarszego.

Niespodziewanie ktoś zaczyna odłączać zamrożonych na najniższym poziomie osobników z Ziemi próbując się ich pozbyć. Amy i Starszy mają przed sobą do rozwiązania trudną zagadkę, ochronę wciąż zamrożonych rodziców dziewczyny, a w ich głowach powoli rodzi się bunt wobec tyranii Najstarszego.

"W otchłani" Beth Revis jest pierwszą częścią trylogii. Podchodziłam do niej sceptycznie - klimaty sci-fi i dystopii raczej nigdy mnie nie pociągały. Sądziłam również, że będzie to kolejna słodka miłosna opowieść osadzona w dziwnych realiach, kierowana głównie do nastolatków. Biję czołem i przyznaję się do ogromnego błędu!

Powieść wciągnęła mnie bez reszty. Uniwersum w obrębie statku kosmicznego, jakie stworzyła autorka, jest naprawdę dobrze dopracowane i nowatorskie. Przede wszystkim każdy zastosowany tu zabieg, opis świata, zwrot akcji, zachowanie bohaterów jest przemyślany, spójny i logiczny - nie miałam wrażenia, że czytając coś mi umyka. Podzielenie rozdziałów na opowieść z perspektywy Amy i z perspektywy Starszego, nie tylko pozwala czytelnikowi poznać różny punkt widzenia na hermetyczną rzeczywistość, w której znajdują się bohaterowie, ale wprowadza urozmaicenie, które zapobiega przydługim, nużącym rozdziałom.

Autorka nie kombinuje z językiem, nie stara się wprowadzać skomplikowanych, wymyślnych nazw. Pisze stylem żywym, barwnym, bogatym. Wszystko to sprawia, że książka jest nie tylko prosta, ale i przyjemna w odbiorze - mimo kilku dość mocnych jak dla mnie scen.

Fabuła nie rozdrabnia się, nie przecieka czytelnikowi przez palce - wszystko stopniowo logicznie się układa, zazębia.

Bohaterowie są świetnie wykreowani - każdy z nich ma swoje indywidualne poglądy, sposób zachowania, myśli. Warto zwrócić też uwagę na kreację bohaterów pobocznych, oraz pewnego rodzaju bezmyślnej ludzkiej masy zamieszkującej miasto we wnętrzu "Błogosławionego". W bardzo dobry sposób zostało ukazane ich ślepe posłuszeństwo, brak refleksyjności i zezwierzęcenie potrzeb.

Kolejnym plusem jest umieszczenie wątku miłosnego jedynie w tle - i na szczęście nierozwinięcie go zbyt mocno, w końcu to dopiero pierwszy tom.

Jedynym, co mogę zarzucić tej książce, jest płaczliwość głównej bohaterki. W ciągu historii popłakała się minimum 3 razy i trochę mnie to irytowało, jednak jej postać jest naprawdę dobrze wykreowana i po kilku stronach znowu lubiłam tą rozsądną rudą dziewczynę.

Z czystym sercem mogę polecić tę książkę zarówno nastolatkom jak i starszym czytelnikom. Zapewnia ona nie tylko bardzo dobrą rozrywkę, ale również skłania do refleksji na wielu poziomach - nad swoim życiem, nad porządkiem świata. Coraz bardziej przekonuję się do sci-fi oraz powieści dystopijnych - "W otchłani" ma w tym ogromny udział.

9/10

za świetną lekturę dziękuję z całego serca

Share |

Ransom Riggs - "Osobliwy dom Pani Peregrine"

10/10 22:45

Tytuł: Osobliwy dom Pani Peregrine

Autor: Ransom Riggs

Wydawnictwo: Media Rodzina

Stron: 400

Dziadek Jacoba opowiadał mu najlepsze historie na świecie. Do tego stopnia realistycznie opisywał spotkane przez siebie stwory czy doświadczone sytuacje, że mały chłopiec święcie w nie wierzył. Na dowód swoich słów dziadek Portman pokazał mu kiedyś fotografie dziwacznych dzieci, z którymi kiedyś mieszkał w sierocińcu - niewidzialnego chłopca, lewitującą dziewczynkę, tylnoustą osobę... Jacob z wiekiem przestał wierzyć dziadkowi, a dziwne fotografie uznał za zwyczajny fotomontaż.

Kiedy był nastolatkiem jego życie obróciło się do góry nogami. Był świadkiem śmierci dziadka Portmana, który w ostatnich słowach przekazał mu, że zabiły go potwory, a wnuk musi odnaleźć "ptaszysko", by przekazać co się wydarzyło. Skołowany chłopak przeżywa szok - tym większy, że podczas sprzątania domu po dziadku odkrywa pewne przedmioty, które zaczynają składać wypowiedź umierającego w logiczną całość i nadawać jej sens... W końcu, przy aprobacie swojego terapeuty, postanawia wyruszyć na wyspę Carinholm, by odnaleźć stary sierociniec, jego dyrektorkę i dawnych mieszkańców, a przede wszystkim poznać sekret przeszłości dziadka Portmana. Rzeczywistość (a może nie?), którą tam zastaje okazuje się zupełnie nieoczekiwana i niewiarygodna...

Pomysł na historię jest według mnie genialny. Dodatkowo autor potrafi zbudować aurę tajemniczości, wprowadzić czytelnika w stan lekkiego strachu i niecierpliwego oczekiwania na rozwiązanie zagadki. Napięcie jest umiejętnie stopniowane, co sprawia, że od pozycji nie sposób się oderwać - książka wręcz "wsysa" w swój niesamowity świat. Powoli układane fakty tworzą niespodziewany obraz (nie?)rzeczywistości.

Przyznam szczerze, że byłam zaskoczona, kiedy w połowie książki część układanki się ułożyła - nie tego się spodziewałam. Groza i strach powoli nabierały baśniowości. Jednak to właśnie ta nieprzewidywalna zmiana toru fabuły podbiła moje serce.

Ransom Riggs wspaniale wykreował świat swej powieści. Wykazał się też przy skonstruowaniu i prowadzeniu swoich bohaterów - postaci budzą emocje, a czytelnik może się do nich mocno przywiązać. Specyficzny klimat i nastrój budują zdjęcia osobliwych dzieci, co jakiś czas pojawiające się w książce. Już sam sposób wydania pozycji czyni ją wyjątkową.

[tego nie musisz czytać]

Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że to książka jak każda inna, ot, tyle, że z ciekawą historią. Błąd. Ransom Riggs, kierując pozycję głównie do młodzieży, stara się wpleść w popularne i topowe klimaty baśni i fantastyki tematy trudne i ważne. Dotkniemy tu tematu holokaustu i traumy, jaką II Wojna Światowa wywarła na tych najmłodszych, którym przyszło ją przeżyć. Osobliwość dzieci z sierocińca również nie jest tu bez znaczenia - strach, jaki wywołują w nas na początku książki, wynika z naszej niewiedzy i niezrozumienia. To tak jak w naszym realnym świecie - nie rozumiemy innych, podchodzimy do nich z dystansem, strachem lub wręcz niechęcią. Jak będziemy ich postrzegać, gdy ich poznamy?

[.]

Ransom Riggs stworzył niebanalną powieść, która ma szansę swoim klimatem, tajemniczością i cudowną historią porwać rzesze czytelników. Sam fakt, że Tim Burton zdecydował się podjąć reżyserii filmu, mówi wiele. Nie jest to kolejna pusta książka fantasy, którą możemy zapchać nudny wieczór. Jest to książka, która wypełni braki w naszych duszach i czytelniczych tęsknotach. Zasługuje na najwyższą uwagę i jeżeli macie ją w swoich listach "do przeczytania", przesuńcie ją na sam szczyt. Nie mogę się doczekać II części, ponieważ ta pierwsza pozostawiła mnie z ogromnym książkowym kacem i niedosytem.

10/10

książka z wyróżnieniem

za przeżycie niesamowitych przygód wraz z Jacobem i osobliwymi dziećmi, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Share |

Tahereh Mafi - "Dotyk Julii"

7/10 23:51

Tytuł: Dotyk Julii

Autor: Tahereh Mafi

Wydawnictwo: Otwarte

Stron: 336

Seria: tom #1

Julię poznajemy w przytłaczającym więzieniu, w którym posiłek dostaje się raz dziennie, a żeby wziąć kilkuminutowy prysznic trzeba wygrzebywać skrawki mydła z odpływu. Dziewczyna jest odizolowana od świata, który powoli niszczeje - zarówno namacalnie jak i kulturowo. Komitet Odnowy ma własny plan na "odbudowę" wyjałowionej cywilizacji, który zaczyna się od strachu, głodu i unicestwienia wszelkich wielkich idei i dóbr wytworzonych przez człowieka. A Julia? Cóż. Dotyk Julii zabija.

Niepozornie przydzielony współwięzień, Adam Kent, który wydaje się dziewczynie znajomy, okazuje się być zdrajcą na usługach Warnera, pragnącego wykorzystać Julię jako swoją tajną broń do torturowania jeńców i niewygodnych jednostek. Siedemnastolatka trafia do kwatery Warnera, która staje się jej luksusowym więzieniem. Pilnujący jej Adam wkrótce odkrywa przed nią swoją drugą twarz, a Warner próbuje rozmaitych i dramatycznych sposobów, by złamać jej ducha i sprawić, by uległa jego woli.

Kolejna książka wykorzystująca motyw wynaturzonego dotyku. Cała fabuła osadzona jest w antyutopijnym świecie - umierającym, zagrożonym, w stanie uciśnienia, terroru i chaosu. Narratorką jest główna bohaterka. Poznajemy więc jej uczucia bez zawoalowania i domysłów, możemy też śledzić myśli, które próbuje odsunąć lub nie chce ich głośno wypowiedzieć - autorka zastosowała tu niesamowicie ciekawy zabieg przekreślania zdań. Tahereh Mafi po mistrzowsku posługuje się wyszukanymi metaforami i opisami, które znacznie ubarwiają szary i zimny świat przedstawiony w powieści.

Akcja dzieje się szybko, często pojawiają się niespodziewane jej zwroty. Niemniej jednak były momenty, które mnie rozdrażniły. [ W TYM ZDANIU SPOILER!!! ] Nie wiem jakim cudem Adam i Julia zdołali ukrywać swoją relację przed Warnerem, nawet po zdjęciu kamer, skoro drzwi do jej pokoju nigdy nie były zamykane, a oni wymykali się na "niepotrzebne spacery" po budynku.

Niestety motyw nadprzyrodzonego dotyku w tym momencie (po przeczytaniu 3 innych książek z nim związanych) jest już dla mnie mocno oklepany, może dlatego książka nie znalazła wielce specjalnego miejsca w moim sercu. Szybko i dynamicznie rozwijające się uczucie - i przedstawione w tak cielesny sposób (jak w Dotyku Jus Accardo) - jest już chyba nie na moje lata - choć przyznaję, że zostało opisane w bardzo ładny sposób.

Zastanawia mnie sam fakt pochodzenia autorki. Tahereh Mafi jest muzułmanką. Czy własne doświadczenia skłoniły ją do napisania książki, której podstawą (choć ufantastycznioną) jest zakazany dotyk?

Myślę, że gdybym sięgnęła po tą pozycję przed zapoznaniem się z innymi "dotykającymi" powieściami młodzieżowymi, dałabym jej zdecydowanie wyższą notę. Na pewno sięgnę po kolejne części serii kiedy zostaną wydane polskim nakładem.

7/10

Share |

Nina Reichter - "Ostatnia spowiedź"

9/10 23:37

Tytuł: Ostatnia spowiedź

Autor: Nina Reichter

Wydawnictwo: NovaeRes

Stron: 380

Seria: tom #1

Bradin Rothfeld jest sławnym piosenkarzem. Zespół Bitter Grace, który założył ze swoim bratem Tomem, jest narażony nie tylko na natrętnych paparazzi, ale również nieugięte i namolne fanki. Chłopak prawie nie ma upragnionej prywatności, wszędzie chodzi ze swoim ochroniarzem i nie rozstaje się z ciemnymi okularami. Kiedy spędzając noc na lotnisku z powodu spóźnionego lotu spotyka Ally, nie ma pojęcia czy może jej ufać. Jednak wystarczy kilka chwil rozmowy z dziewczyną i Brade orientuje się, że Al nie ma pojęcia kim jest. Pierwszy raz od dawna może swobodnie rozmawiać i czuć się jak zwyczajny, niepozorny (może poza delikatną, kobiecą urodą ;) dziewiętnastolatek. Ally również czuje się inaczej rozmawiając z Bradinem. Swobodnie. Czego nie może powiedzieć spędzając czas z chłopakiem, z którym łączy ją beznadziejny, toksyczny układ.

Znajomość nie kończy się na lotnisku, ale jej dalszy ciąg ma bardzo różne oblicza - od barwnych, pięknych i wzruszających po absolutnie zaskakujące i wręcz tragiczne.

Nina Reichter swoją powieść zaczęła pisać jako fanfic na blogu. Dowiadując się o tym miałam mieszane uczucia, jednak te, które wyniosłam z lektury książki sprawiły, że wprost nie mogę się doczekać na kolejny tom. Powieść jest napisana w bardzo dobrym stylu. Potrafi pochłonąć czytelnika na całą noc i sprawić, że zapomni o całym świecie.

Bohaterowie i historia opisana przez autorkę wzbudzają wiele emocji. Od złości, zniecierpliwienia, przez wzruszenie, radość, smutek, aż po przerażenie. Na dodatek mimo iż opowieść jest kompletnie odrealniona (niecodziennie spotyka się na lotnisku gwiazdę rocka i rozmawia z nią jak ze starym kumplem) wydaje się niesamowicie bliska.

Autorce udało się napisać książkę, która spodoba się nie tylko młodzieży, ale też starszym czytelnikom. Jest to opowieść o wielu aspektach życia. Niełatwych, poplątanych sytuacjach, presji rodziny, szukaniu własnej tożsamości, pragnieniu spokoju, szczęścia, bliskości... o tym jak powstaje prawdziwa więź między dwojgiem ludzi. Więź, która nie zawsze ma jedną barwę, a życie wcale nie jest skłonne ułatwić jej trwanie.

Nina Reichter potrafi tworzyć zarówno piękne tło, rzewne sceny jak i pełne grozy, nieoczekiwane zwroty akcji. Nie spodziewałam się tak złożonej historii, w której napięcie jest umiejętnie stopniowane.

Na dodatek w książce aż roi się od "skrzydlatych słów", wymyślonych przez samą Ninę - pięknych porównań, życiowych wniosków ubranych w doskonale dobrane szaty zdań. To sprawia, że "Ostatnia spowiedź" jest nie tylko świetną rozrywką na wieczór, ale także podróżą przez własne, głębokie refleksje.

Recenzję chcę zakończyć cytatem, który - mam nadzieję - pozwoli Wam odczuć choć przez chwilę niesamowity klimat "Ostatniej spowiedzi"

"Czasami w życiu dokonujesz wyborów i ja dokonałam, chociaż nie chcę się zastanawiać, czy ten jest właściwy. – Przecież to jest twoje życie – zmarszczył brwi, wpatrując się ostro w jej profil. Oparła ręce na zgiętych kolanach. – To trochę tak, jakbyś nakręcił pozytywkę, Bradin. Nie możesz jej zatrzymać, bo zgrzytnie i wyda nieprzyjemny dźwięk. Moje życie to jeden długi nieprzyjemny dźwięk. Lecz inni mówią, że to, co teraz mam, zagra płynnie do końca. Więc chyba muszę doczekać do melodii."

9+/10

za egzemplarz recenzencki tej niecodziennej powieści, dziękuję z całego serca Panu Tomaszowi

zapraszam Was na facebookowy fanpage Ostatniej Spowiedzi:

https://www.facebook.com/OstatniaSpowiedz?fref=ts
oraz do przeczytania darmowego (obszernego) fragmentu:
https://www.facebook.com/OstatniaSpowiedz/app_244941278899099

Share |

Cora Harrison - "Jane Austen ukradła mi chłopaka"

10/10 19:43

Tytuł: Jane Austen ukradła mi chłopaka. Sekretny pamiętnik.

Autor: Cora Harrison

Wydawnictwo: Drzewko Szczęścia

Stron: 384

Recenzja części I: KLIK

Wiosna, rok 1791. Jenny Cooper przeżywa najszczęśliwsze chwile swego życia. W końcu jej ukochany kapitan Thomas Williams oświadczył się jej! Cieszy się wraz z nią cała rodzina Austenów. Niestety sielanka nie trwa długo. Brat Jenny, Edward John wraz ze swoją złośliwą żoną Augustą, nie wyrażają zgodny na ślub dziewczyny. Na nic prośby i przekonywania państwa Austenów, para jest nieprzebłagana, mimo, że kapitan jest dla Jenny naprawdę dobrą partią. Jednak Thomas obiecuje Jenny, że będzie walczył o ich ślub i nikt mu w tym nie przeszkodzi - ani brat narzeczonej, ani jego własny wuj.

Tymczasem pojawia się okazja, aby Jane i Jenny odwiedziły bezdzietne wujostwo w Bath. Wraz z nimi wybiera się pani Austen i kuzynka Eliza, która na miejscu spotyka się ze swoją krewną Philadelphią, okropnie złośliwym stworzeniem. Pobyt w Bath będzie dla dziewcząt ekscytującym przeżyciem - życie w mieście tak bardzo różni się od tego wiejskiego, jedynego, które dobrze znają. Czekają je wspaniałe bale, przyjęcia, ale także niespodziewane skandale. Wyjazd i bale ekscytują dziewczęta tym bardziej, że Jane wreszcie zaczyna się interesować chłopcami. Nie jednym!

Kolejna część pamiętnika Jenny Cooper autorstwa Cory Harrison, jest równie dobra jak poprzednia. Wciągnęła i skradła mi serce, tak samo jak "Byłam najlepszą przyjaciółką Jane Austen". Zmiana otoczenia dobrze robi fabule, a jest wskazana tym bardziej, że zgodna z faktami. Nota historyczna na końcu książki pozwoli czytelnikowi dowiedzieć się, skąd autorka czerpała inspiracje do naszkicowania literackich portretów swoich bohaterów oraz sytuacji, jakie ich spotykają. Jane Austen jest jedną z najbardziej znanych autorek na świecie, a poznanie jej przez lekką, zabawną i przyjazną opowieść, ułatwi czytanie dzieł, które wyszły spod jej palców.

Wbrew pozorom nie uważam, że książka jest odpowiednia jedynie dla nastolatek. Osoby, które nie lubią czytać topornych biografii, albo mają ochotę na coś lżejszego, również nie będą zawiedzeni! Cora Harrison w piękny, fabularyzowany sposób opowiada nam bowiem o całej rodzinie Austenów, ich perypetiach, życiowych zakrętach, a przede wszystkim o więzi jaka ich łączyła. Miłośnicy twórczości Jane będą zachwyceni, że mogą cofnąć się wraz z tą pozycją, w sposób zupełnie niezobowiązujący, do czasów jej dzieciństwa.

Jedna z najlepszych książek dla młodych odbiorców, z jakimi w całym życiu się zetknęłam. Gwarantuje godziny dobrej zabawy z Jenny, Jane i jej rodziną, pozwala poznać życie sławnej pisarki w sposób niezwykle przystępny i ciepły, na dodatek pisana z ogromną dbałością o język i poziom kulturalny. Dodatkowo urozmaicenie w postaci rysunków, cytatów z powieści Jane, listów. Polecam!

10/10

książka z wyróżnieniem

za niezwykłe przygody z Jenny Cooper i Jane Austen, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Share |

Cora Harrison - "Byłam najlepszą przyjaciółką Jane Austen"

10/10 23:33

Tytuł: Byłam najlepszą przyjaciółką Jane Austen. Sekretny pamiętnik.

Autor: Cora Harrison

Wydawnictwo: Drzewko Szczęścia

Stron: 374

Szesnastoletnia Jenny Cooper, widząc swoją najlepszą przyjaciółkę (i zarazem kuzynkę) Jane, pogrążoną w wysokiej gorączce i pozbawioną podstawowej opieki (niestety szkoła z internatem, w której obie się uczą, to miejsce iście spartańskie) postanawia postawić wszystko na jedną kartę. Narażając swoją panieńską reputację wymyka się w środku nocy ze szkoły, by zdążyć na ostatni dyliżans pocztowy. Dziewczyna nie czuje się pewnie co rusz spotykając na swojej drodze pijanych mężczyzn, jednak z opresji ratuje ją młody człowiek, kapitan Thomas Williams, który pomaga dziewczynie wysłać list do matki chorej Jane - pani Austen - a następnie bezpiecznie eskortuje ją z powrotem do szkoły.

Matka Jane przyjeżdża w samą porę. Zabiera do swego domu w Steventon obie dziewczynki - Jenny zaraziła się od kuzynki. Gdy obie dochodzą do zdrowia postanawiają nie wracać do szkoły, lecz zostać w Steventon wraz z dużą rodziną Austenów.

W książce poznajemy uroczy portret rodzinny znanej pisarki Jane Austen z lat jej dzieciństwa. Spotykamy wszystkich jej braci - małego Charlesa, dorastającego Franka, uroczego Henry'ego, zdystansowanego Jamesa, a nawet adoptowanego przez bogatych krewnych Edwarda, oraz starszą siostrę Cassandrę - do szaleństwa zakochaną w uczniu swego ojca, Tomie Fowle'u. Miejsce w powieści ma również ułomny i wychowujący się w ukryciu brat Jane, George. Rodzice tej wielkiej gromadki pozostali wspaniale przedstawieni - surowa, ale kochająca i czarująca matka, a przy jej boku wesoły i trochę skryty pastor. Skromna, osierocona w dzieciństwie Jenny, powoli odnajduje się w tej ekspresyjnej i niepowtarzalnej familii, chociaż onieśmiela ją obecność czarujących kuzynów (czytelnik powinien zapoznać się trochę z prawem panującym w XVIII wieku w Anglii i brać pod uwagę fakt, że wtedy małżeństwo mogli zawrzeć nawet kuzyni pierwszego stopnia).

Autorka w posłowiu wyjaśnia, które zdarzenia miały miejsce, co trochę zmieniła, a co wymyśliła - opierając się na korespondencji Austenów i faktach z ich biografii, więc nie są to wydumane i oderwane od rzeczywistości "wymysły".

Dom Austenów jest pełen życia, ciepły i czarujący. Ukazana rzeczywistość pomaga czytelnikowi zapoznać się z pisarką, jej życiem, tym, co kształtowało ją i przełożyło się w późniejszym życiu na słynne powieści. Jane jest niezwykle barwną bohaterką, o ogromnej wyobraźni, podkradającej strzępki otaczającego ją życia do swoich pierwszych opowiadań, szkiców literackich, zapisków. Jest też pyskata i szalona, śmiała i ruchliwa. Całej rodziny nie sposób nie pokochać.

Cora Harrison wspaniale wprowadza czytelnika w klimat XVIII wiecznej Anglii, ukazuje codzienne obyczaje, opisuje cudowne bale, ubiory, tańce... przy czym nie spotkamy się tu z wystylizowanym językiem, bo ten jest całkiem współczesny, co jest dla młodego odbiorcy niezwykle przyjazne. Książka wzbudza niezwykłe wrażenia estetyczne, jest pełna dawnej kurtuazji i panieńskiej nieśmiałości. Całości dopełniają przeurocze rysunki w pamiętniku Jenny.

Pomysł na taką właśnie powieść dla młodzieży, zawierającą wszystko co powinna, a więc pierwsze miłosne uniesienia, sekrety, problemy dojrzewania, osadzonej w tak niekonwencjonalnych realiach, czyli rodzinie Austenów, rodzinie jednej z najsłynniejszych pisarek na świecie, to krok odważny, ale i bardzo udany! Książka skradnie serca nie tylko osób zakochanych w osobie Jane Austen i jej powieściach, ale też przybliży jej postać i życie czytelnikom, przed którymi jeszcze daleka droga do "Dumy i uprzedzenia" i innych dzieł autorki, dzięki czemu oswoją się z nią i - możliwe, że szczerze pokochają.

Mnie osobiście książka skłoniła do głębszego zapoznania się z biografią Jane, oraz poskutkowała planami ponownej lektury jej najsłynniejszych książek. A tymczasem - przede mną druga część sekretnego pamiętnika Jenny Cooper - "Jane Austen ukradła mi chłopaka"!

10/10

książka z wyróżnieniem!

za możliwość przeczytania tej niesamowitej powieści, przeżycia kilku cudownych tygodni wraz z rodziną Austenów w Steventon, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Share |

Becca Fitzpatrick - "Szeptem"

7/10 12:44

Tytuł: Szeptem

Autor: Becca Fitzpatrick

Wydawnictwo: Otwarte

Stron: 328

Seria: Szeptem, tom I

"Szeptem" wypożyczyłam z biblioteki ciekawa, dlaczego zbiera tak dobre opinie na LC, a równocześnie dlaczego niektóre z moich czytelniczek mi serię Becci Fitzpatrick odradzały. Już po przejrzeniu kilku stron, zaznajomieniu się z czcionką i marginesami byłam pewna, że szykuje się bardzo leciutkie czytadełko. I nie pomyliłam się.

Nora Grey straciła ojca, ale razem z matką postanowiły postawić wszystko na jedną kartę by nie stracić swojego pięknego, starego domu, w którym pełno było wspomnień po szczęśliwych dniach. Konsekwencją tej decyzji jest niemal ciągłe życie osobno - matka w służbowych rozjazdach, a Nora w domu, czasem w towarzystwie gosposi.

Pewnego zwyczajnego dnia, ku jej zbulwersowaniu, Nora zostaje przesadzona od przyjaciółki Vee, do ławki z nowym, małomównym chłopakiem. Patch zdaje się czytać w jej myślach, bardzo wiele o niej wiedzieć, jest ironiczny, sarkastyczny i bardzo irytuje Norę. A zarazem zaczyna niesamowicie pociągać. Dzień, w którym zaczęła rozmawiać z Patchem, był początkiem lawiny dziwacznych i niewyjaśnionych zdarzeń. Dziewczyna czuła się śledzona, napadnięta w samochodzie koleżanki, co później wytłumaczyła sobie halucynacjami, gdyż zbita szyba cudem pojawiła się z powrotem na swoim miejscu... A to dopiero początek...

Już od spotkania Nory z Patchem przeczuwałam, że książka zamieni się w lekko ckliwy paranormal romance, no i się nie pomyliłam. Bohaterowie są dobrze przedstawieni i zbudowani, chociaż wieje mi tu pewną stereotypowością. Vee jako typowa blondynka, Patch zbuntowany i tajemniczy.

Całą historię poznajemy z perspektywy Nory i muszę przyznać, że bardzo dobrze się ją czyta. Jest napisana przystępnym i barwnym językiem, akcja jest wartka i nie ma tu miejsca na zbyteczne "rozwodzenie się" nad sytuacjami. Zdarzają się, a po nich zaraz następne. Na szczęście, bo to chyba największy plus tej książki.

Denerwowały mnie pewne aspekty, których nie wyobrażam sobie przełożyć na codzienne życie. Matka z dala od nastoletniej córki, wychodzenie w nocy nie wiadomo gdzie i po co, wizyty policjantów, którzy powinni zaraz zawiadomić matkę, a po prostu jakby nigdy nic wychodzą i wracają do swoich zajęć... Ale taki urok tej powieści.

Ogólnie spodziewałam się czegoś gorszego, choć muszę przyznać, że autorka miała fajny pomysł, który mógł być trochę lepiej wykorzystany i opisany. Mimo, że to dość płytka i lekka historia dla nastolatków, Becca Fitzpatrick wprowadza czytelnika w ciekawy klimat, który trzyma w objęciach aż do ostatniej strony. Jestem bardzo ciekawa jaki poziom prezentują kolejne części, dlatego na pewno niedługo o nich przeczytacie na moim blogu :)

-7/10

Share |

Ewa Przybylska - "Most nad Missisipi"

9/10 00:56

Tytuł: Most nad Missisipi

Autor: Ewa Przybylska

Wydawnictwo: Akapit Press

Stron: 140

Bardzo trudno jest mi się zabrać za napisanie recenzji "Mostu nad Missisipi". Okładka niepozorna, objętość zapowiadająca krótki wieczór z książką, klasyfikacja jako "powieść młodzieżowa" wydaje się wróżyć tekst lekki i przyjemny. Nic bardziej mylnego.

Nastoletni Kuba jest w fazie silnego buntu spowodowanego nie tylko jego wiekiem, ale też sytuacją rodzinną. Był świadkiem próby samobójczej swej matki od chwili której opiekuje się nim babcia - Rzekoma Babka - której nigdy nie znał. Dysfunkcyjne jest nie tylko jego otoczenie rodzinne, ale też osiedle (jak mówi Rzekoma: ulica, która go wychowuje). Nie trudno tu spotkać wścibskie sąsiadki czy rodziny wielodzietne z problemem alkoholowym - ot, choćby rodzinę Chudzielca, któremu słowo "ukraść" wcale nie jest obce. Jednak pojawia się ktoś kto przełamuje samotność chłopca i zdaje się go rozumieć i akceptować, nawet z zielonym irokezem. Jest to starsza pani Teodora, nazywana przez Jakuba "Lete".

Wszystko komplikuje się gdy Teodora nagle znika, a jej dom zostaje przetrząśnięty przez osoby łase na jej majątek. Kuba dawno opracował krótką drogę do swojej starszej przyjaciółki - kładkę, którą przerzuca przez balkon. Mimo młodego wieku rozumie, że dzieje się coś bardzo niedobrego i postanawia działać, aby dowiedzieć się gdzie jest Lete i chronić ją.

Fabuła zarysowana przeze mnie może wydawać się niepozorna. Ot, nastolatek rozwiązujący zagadkę. Nie. Ta książka ma różne oblicza. Jest to powieść o ludzkich dramatach, trudach dorastania, łaknieniu akceptacji. Jest to historia o przyjaźni, o szukaniu siebie, o proszeniu o pomoc i przyjmowaniu jej. Metaforyczna przepaść - w którą chciała skoczyć matka Kuby, a także którą on przekraczał za każdym razem gdy pędził kładką między balkonami - może być interpretowana w różny sposób. Jako lęk, strach, niepewność, słabość.

Autorka genialnie wykreowała wszystkich bohaterów książki, także tych drugoplanowych. Rzekoma Babka ze swoim zachowawczym i zdystansowanym podejściem do wnuka, najpierw odrzucana i znienawidzona przez Kubę, potem powoli zmieniająca swój obraz w jego oczach. Złodziejaszek-sprzątacz Chudzielec i jego wiecznie podpita Wesoła matka. Dresiarz ze złamanym sercem i obiekt jego westchnień, hakerka Monika, pracująca na niskim stanowisku, dzięki któremu może opłacić studia. I na koniec czarne charaktery - Edi i Zamorzona. Przedstawiając relacje jakie rodzą się między Kubą i mieszkańcami osiedla, książka uczy bardzo ważnej rzeczy. Ktoś, kto na złego wygląda wcale nim w głębi duszy nie musi być. Dresiarz, który kiedyś sprawiedliwość wymierzał pięścią także ma uczucia, a zarówno on jak i Chudzielec próbują Jakubowi pomóc w jego rozpaczliwych działaniach.

Kuba na stronach powieści dojrzewa i przechodzi dramatyczne chwile mierzenia się z rzeczywistością. Dopiero po czasie zaczyna pojmować pewne sprawy, rozumieć jak funkcjonuje świat, odkrywa też swoją trudną sytuację rodzinną i patrzy na nią z zupełnie innej perspektywy.

Nie sposób nie zwrócić uwagi na mistrzowską narrację, oscylującą na granicy jawy i snu, fantazji, równocześnie tak brutalnie prawdziwej. Nie jest to narracja prosta i wymaga od czytelnika skupienia i uwagi, bo łatwo tu coś zgubić; jednak tworzy niepowtarzalny klimat i zmusza do refleksji nad wieloma aspektami życia.

Wrażenia z "Mostu nad Missisipi" mogę określić tylko jednym słowem: mocne. Powieść ta jest dla mnie totalnym zaskoczeniem i powiem szczerze, że była niemałym wyzwaniem. Jest to książka, która po przeczytaniu zostawia nas w stanie "literackiego kaca", który zapewne dla wszystkich czytelników będzie czasem refleksji i dosłownego odurzenia twórczością Ewy Przybylskiej i tym, jakie struny w duszy czytelnika autorka poruszyła. POLECAM!

(Warto wspomnieć, że książka została dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego)

9+/10

za możliwość przeczytania tej NIESAMOWITEJ książki, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Wyzwanie: Polacy nie gęsi

Share |

Kerstin Gier - "Czerwień Rubinu"

9/10 13:33

Tytuł: Czerwień Rubinu

Autor: Kerstin Gier

Wydawnictwo: Egmont

Stron: 344

Seria: Trylogia Czasu, tom 1

Gwendolyn jest zwyczajną szesnastolatką. Chodzi do szkoły, plotkuje z przyjaciółką, robi wszystko to, co nastolatka robić powinna. Ale za fasadą normalności kryją się dziwne tajemnice. Zwariowana rodzina Gwen absolutnie nie jest "normalna". Wśród jej członków przekazywany jest gen odpowiedzialny za... podróżowanie w czasie. Wszyscy w napięciu oczekują aż kuzynka Gwen, Charlotta, wreszcie po raz pierwszy zniknie i pojawi się w innej epoce. Wszystkie symptomy już się pojawiły - nudności, zawroty głowy. Na szczęście Charlotta jest starannie przygotowywana do niełatwej roli podróżniczki w czasie. Gwen ma normalne życie (no, może oprócz tego, że widzi duchy, a gargulce z budynków ożywają na jej oczach) i nie musi się niczym przejmować... czyżby?

Wszystko komplikuje się, gdy pewnego dnia dziewczyna niespodziewanie przeskakuje w czasie. Na szczęście te niekontrolowane podróże są krótkie, i udaje jej się nie wpaść w kłopoty (choć robi przy tym niemałe zamieszanie). Jednak jej rodzinie ciężko jest przyjąć do wiadomości, że to właśnie ona, a nie Charlotta, jest posiadaczką genu. Na dodatek okazuje się, że z podróżami w czasie wiąże się pewna bardzo ważna misja, którą Gwen musi wypełnić wraz z towarzyszącym jej - aroganckim i nadętym - Gideonem de Villiers.

Bohaterowie książki są dobrze skonstruowani i bardzo dobrze prowadzeni. Nie są wyidealizowani, mają zarówno zalety jak i wady, przeżywają uczucia takie jak każdy człowiek. Oprócz dziwnej przypadłości podróżowania w czasie są realni i nieprzerysowani, co bardzo mi się podoba. Osoby, które oczekują wątku miłosnego nie zawiodą się, ale również czytelnicy, dla których miłość bohaterów nie stanowi najważniejszego punktu w powieści, będą zadowoleni. Autorka na szczęście nie starała się na siłę stworzyć kolejnego paranormalnego romansu :), a uczucia nie wchodzą ciągle na pierwszy plan. To bardzo dobrze, bo akcja i przygody bohaterów są tak zajmujące, że spłaszczenie ich ogromnym romansem byłoby wielką krzywdą dla powieści i czytelników.

Pomysł na fabułę jest niesamowicie ciekawy! W dobie literatury młodzieżowej dosłownie wysianej wampirami, wilkołakami i czarodziejami, mamy tu do czynienia z zupełnie inną fantastyką - podróżami w czasie. I to do realnych epok, z tłem prawdziwych, historycznych wydarzeń. Autorka poradziła sobie z trudnym zadaniem przeskakiwania z klimatu w klimat - tworzy zupełnie inną atmosferę w różnych epokach, do których przenoszą się bohaterowie. Duże brawa dla tłumaczki - język jest wspaniale zbudowany, książka wręcz "bawi się nim", zależnie od czasów, w których aktualnie znajdują się Gideon i Gwen. Kerstin Gier nie zapomniała też o takich szczegółach jak wystroje wnętrz i obowiązujący kanon ubioru; opisy potrafią pobudzić wyobraźnię.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie - nie tylko ze względu na przystępny język, ale też ze względu na brak dłużących się i nużących momentów. Wszystko dzieje się w odpowiednim tempie, powieść wciągając nas nie pozwoli, byśmy zatrzymali się gdzieś za długo, lub przebiegli tekst wzrokiem zbyt szybko. Jest to powieść, którą zadowolony czytelnik smakuje i czerpie z niej przyjemność, nie mogąc doczekać się kontynuacji.

Jestem absolutnie zachwycona pierwszą częścią Trylogii Czasu. Wciągnęła mnie bez reszty, przyniosła nie tylko "relaks z dobrą książką", ale też wspaniałe wrażenia estetyczne - o co ostatnio ciężko, szczególnie na półce powieści młodzieżowych. Dlatego polecam książkę szczególnie młodzieży, która ma ochotę na coś innego niż "zmierzchowate" twory, ale również starszym czytelnikom. Zapewniam, że odnajdziecie w tej książce świetną przygodę i piękny, absorbujący klimat.

Mam tylko nadzieję, że kolejne tomy nie spuszczą z tonu i poprzeczki, narzuconej im przez pierwszy.

9/10

Share |

Krystyna Siesicka - "Dziewczyna Mistrza Gry"

5/10 01:32

Tytuł: Dziewczyna Mistrza Gry

Autor: Krystyna Siesicka

Wydawnictwo: Siedmioróg lub Akapit Press

Stron: 144

Krystyna Siesicka jest moją UKOCHANĄ autorką - niezależnie od jej politycznej przeszłości. Za sprawą jej książek pokochałam słowo pisane i do dziś potrafię bez reszty zatopić się w lekturze, a większość powieści tej autorki odrywa mnie od rzeczywistości i przenosi w lepszy, barwniejszy świat, który ma własne zapachy, faktury....

W książce poznajemy Florę - kobietę dorosłą, stateczną - która zatrzymuje się w mieszkaniu swojej kuzynki Juty pod jej nieobecność. Ma nadzieję, że tam będzie się jej lepiej pracowało, musi przygotować scenografię do pewnej sztuki. Juta ostrzega ją, że jeden pokój udostępnia synowi swojej koleżanki i jego kolegom. Za jego zamkniętymi drzwiami opatrzonymi fantazyjną klamką chłopcy grają w grę RPG. Ale czy tylko chłopcy? Na scenę wydarzeń wkracza tajemnicza Pia Gizela, którą Kamil jest bez reszty zafascynowany. Jest taka inna od wycofanej, delikatnej i kruchej Mariany, baletnicy, z którą teraz się spotyka...

Flora nie przypuszcza jak dziwnych zdarzeń będzie świadkiem i jakie niespodziewane ich sploty szykuje najbliższa przyszłość. Kot Seweryn też będzie miał w tym swój mały udział.

Powieść, jak zwykle u Siesickiej, dotyka różnych wątków, w różnym stopniu. Miłość, dojrzewanie, pierwsze poważne wybory, relacje z rodziną, priorytety i - w wypadku tej książki - pomieszanie gry, iluzji, marzeń, hobby z rzeczywistością.

Jak zwykle - specyficzny styl autorki potrafi zaczarować. Narracja w książce jest różna. Siesicka bawi się nią, pokazując zdarzenia z różnych punktów widzenia, przede wszystkim jednak Flory, która czasami nadzwyczajnie posiada cechy narratora wszechwiedzącego. To momentami mnie drażniło. Flora według mnie jest bohaterką specyficzną, sama nie wiem jaki mam do niej stosunek - ale układy kilkunastolatków z dwa razy starszą od siebie kobietą niezbyt mi się widzą.

Mimo tego, że książka w tajemnicy miała trzymać czytelnika do samego końca, ja zagadkę rozwiązałam bardzo wcześnie. Muszę jednak przyznać, że jak zwykle czytało się przyjemnie, a klimat książek Pani Krystyny zdecydowanie kocham - i ta nie odbiegała bardzo od tego, czego się spodziewałam.

Książkę urozmaicają reprodukcje obrazów, oraz trafnie dobrane fragmenty utworów Stanisława Grochowiaka. To kolejne magiczne posunięcie wykorzystane przez pisarkę.

Niestety, muszę przyznać, że autorka przyzwyczaiła mnie do mistrzostwa w tym co robi ("Zapałka na zakręcie", "Jezioro Osobliwości", "Falbanki", "...? Zapytał Czas", "Nie ma z kim tańczyć..." i długo by wymieniać moje ulubione jej książki), dlatego "Dziewczyna Mistrza Gry" mnie rozczarowała, choć nie jest to najgorzej odebrana przeze mnie powieść Siesickiej. W porównaniu do tych, które mnie porwały, zaczarowały i rzucił na kolana - ta jest zdecydowanie przeciętna. Mimo to cieszę się, że mam ją w swoich zbiorach (dzięki wymianie z Małą Mi), brakuje mi jeszcze tylko kilku :)

5/10

W związku z tym, że Siesicka jest moją literacką miłością, a jej książki - mimo, że mieszczące się w bardzo różnych okresach (pisarka jest aktywna zawodowo od 1966 roku, aż do teraz - pisze właśnie kolejną powieść) - są ponadczasowe i wartościowe, według mnie dzisiejsza młodzież powinna zapoznać się z jej twórczością, a nie tylko z gatunkiem fantasy czy paranormal romance :) Dlatego postanowiłam co jakiś czas recenzować jej powieści - chętnie wrócę do czasów dzieciństwa, znów przeżyję tą niedającą się ująć w słowa magię i chociaż spróbuję Wam o niej opowiedzieć...

książkę przeczytałam w ramach wyzwania: POLACY NIE GĘSI

Share |

Licia Troisi - "Królestwa Nashiry - Marzenie Talithy".

7/10 00:09

Tytuł: Królestwa Nashiry. Marzenie Talithy.

Autor: Licia Troisi

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Stron: 408

Cykl: Królestwa Nashiry, tom I

Talitha jest Talarytką, córką hrabiego Megassy. Mieszka w Królestwie Lata, w cieniu życiodajnego drzewa - Talarethu. Powietrze w Nashirze - świecie, w którym żyje dziewczyna - pozbawione jest składnika potrzebnego do oddychania i tylko dzięki Talarethom i Powietrznemu Kamieniowi mieszkańcy planety zawdzięczają życie. Na niebo i dwa górujące nad krainami słońca - Miraval i Cetus - zakazane jest patrzeć...

Talitha nigdy nie była godną dumy ojca córką. Zamiast uczyć się muzyki i historii, pięknie się ubierać i godnie reprezentować swą hrabiowską rodzinę, woli uczyć się walczyć. Na domiar złego spoufala się ze swoim niewolnikiem Saiphem. W Królestwach Nashiry Femtyci są rasą niewolniczą, na której potrzeby nikt nie zwraca uwagi. Femtyckie dzieci umierają z głodu na ulicach, a nieposłuszni słudzy są karani śmiercią i bólem, którego na co dzień nie są w stanie odczuwać. Żarty, zabawy, a tym bardziej przyjaźń z Femtytą nie jest dobrze widziana.

Życie Talithy mogłoby toczyć się nadal spokojnie, gdyby nie śmierć jej siostry. Pogrążona w smutku dziewczyna zostaje przez ojca wysłana do klasztoru, aby zastąpić siostrę w jego przyszłościowych planach. Pilnie strzeżone tajemnice, które młoda Talarytka odkrywa na miejscu, burzą jej światopogląd na temat swego dotychczasowego życia. Wraz z Saiphem decydują się uciec i wyruszają w emocjonującą i nieprzewidywalną podróż, która może zmienić losy Nashiry.

Pierwszy tom "Królestw Nashiry" bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Spodziewałam się młodzieżowej książki nieudolnie wpisującej się w gatunek fantasy. Okazało się, że książka ta jest w istocie naprawdę świetnie napisaną i przemyślaną historią z tej półki! Licia Troisi stworzyła cały świat Nashiry od podstaw - wraz z zamieszkującymi go rasami, polityką, religią, topografią, warunkami naturalnymi, historią. Zadbała o wszelkie szczegóły, nie wykreowała świata powierzchownego, ale świetnie pasującą do siebie całość. W poruszaniu się po tej nowej rzeczywistości czytelnikowi przychodzi z pomocą słownik najważniejszych pojęć, który okazuje się przydatny na początku przygody z książką, z biegiem czasu oswajamy się z Nashirą i jej realiami.

Kolejny plus dla autorki to bardzo dobrze zbudowani bohaterowie, główni jak i poboczni. Nie dość, że Licia Troisi zadbała o dokładne przedstawienie ras, ich wyglądu i cech charakterystycznych, to ukształtowała odrębne, silnie zarysowane charaktery. Talitha i Saiph w wielu względach uzupełniają się. Dziewczyna jest porywcza, pełna energii, często nierozważna lub kapryśna, Saiph natomiast wyważony, spokojny i roztropny.

Czytając kilka recenzji tej książki nie mogę się zgodzić z niektórymi postulatami recenzentów. Oczekiwali oni wspaniałych opisów walk, mniej wyraźnego podziału na dobro - zło, zarzucali przydługawe opisy czy rozciąganie niektórych sytuacji, wątków na siłę. Jak dla mnie walkom niewiele można zarzucić - fakt, że Talitha jest młoda i niedoświadczona może posłużyć za usprawiedliwienie. Podział na wyraźne dobro i zło nie jest nikomu obcy w literaturze (nawet u takich mistrzów jak Tolkien), więc nie widzę sensu w ogóle się nad tym pochylać. Przydługawe opisy i przedłużanie wątków - to już kwestia sporna. Osobiście nie mam nic przeciwko, a wręcz podobały mi się dokładne i precyzyjne przedstawienia sytuacji czy otoczenia. Nigdy nie były aż tak długie bym zaczynała się przy "Nashirze" nudzić.

Jedynym co mogę zarzucić jest opis na skrzydełku - na co już zwracali uwagę inni recenzenci. Osobiście mam wersję recenzencką, w której tego fragmentu nie ma, ale zapoznałam się z nim w księgarni. Jeżeli macie zamiar czytać książkę nie spoilujcie sobie przygody czytając ten opis :).

"Królestwa Nashiry - Marzenie Talithy" mogę polecić fanom niekonwencjonalnych książek fantasy - miłośnikom nowych światów i ras. Nie będą się nudzić zwolennicy książek przygodowych, wartkiej akcji, ciekawych jej zwrotów i rozwiązań. To typowa fantastyczna przygodówka, przy której na pewno zapomnicie o nudzie. Ja chcę więcej i czekam na kolejne tomy.

7+/10

Za możliwość przeczytania tej fascynującej historii dziękuję z całego serca wydawnictwu

Share |

Marcel A. Marcel - "Oro".

9/10 21:44

Tytuł: Oro

Autor: Marcel A. Marcel

Wydawnictwo: Marginesy

Stron: 344

Do "Oro" podchodziłam sceptycznie. Przeczytałam kilka recenzji, które wzbudziły moją ciekawość, dlatego postanowiłam sama zmierzyć się z tą pozycją, ale nie liczyłam na książkowy poryw - przede wszystkim dlatego, że została napisana z myślą o współczesnej młodzieży, a ja ten okres mam już za sobą. Wciąż jednak lubię uciekać w świat nastolatków, a to może zapewnić mi jedynie dobra książka.

"Oro" okazał się ogromnym zaskoczeniem. Wciągającym, ciepłym, dostarczającym rozrywki na wysokim poziomie. Tak właśnie powinny wyglądać książki dla dzisiejszych nastolatków - nie bez powodu "Oro" zdobył nominację do nagrody literackiej polskiej sekcji Ibby w kategorii najlepsza książka roku 2012.

Wanda i Roman nie mogli mieć własnych dzieci, dlatego zdecydowali się prowadzić rodzinę zastępczą dla dzieci z domów dziecka. Przygarnęli już wiele dzieciaków, a każde z nich ma swoje małe dziwactwa. Arnold ma hopla na punkcie zdrowego odżywiania, a czasem znika za drzwiami swojego pokoju i nie wychodzi przez kilka dni. Memory jest dzieckiem autystycznym, żyjącym w swoim świecie nauki. Nastoletnia Cienka ma sporą nadwagę, jednak przez życie idzie z uśmiechem, energią i... bardzo głośno i donośnie. Ruda Iskra ma ADHD, przez co często zdarza jej się coś stłuc, a utrzymać ją skupioną i w jednym miejscu to prawdziwy cud. Pięcioletni Oko przekręca końcówki i jest bardzo dociekliwy. Nie może się zdecydować czy jest kobietem czy menczyznom. Mimo tak barwnej i zwariowanej rodzinki, Wanda i Roman postanowili adoptować jeszcze jedno dziecko. Główną bohaterkę książki - Lenę.

Lena jest zamknięta w sobie i boi się nowego miejsca. Jest przekonana, że jej nowi rodzice oddadzą ją - tak jak robili to inni wcześniej. Była w kilku rodzinach zastępczych, w których nie była szczęśliwa - ani ona, ani rodzice. Jedna z przybranych matek oskarżyła ją nawet o śmierć swojego męża, adopcyjnego ojca Leny. Dziewczyna cierpi i to nie pozwala jej docenić domu, do którego trafiła, ani otworzyć się przed swoją nową rodziną. Jedyną jej rozrywką prócz czytania książek jest prowadzenie rozmów z przedmiotami. Bo Lena też ma swoje małe dziwactwo - słyszy rozmowy mebli, zastawy kuchennej, narzędzi...

Wszystko zmienia się gdy w szafie dziewczyny pojawia się tajemniczy nastolatek o imieniu Oro. Najdziwniejsze jest, że tylko ona go widzi i słyszy. Od tej chwili chłopak towarzyszy Lenie w jej długiej drodze do pokochania nowych rodziców i sióstr, w sarkastyczny sposób wytykając jej błędy i egoizm.

Marcel A. Marcel to pseudonim artystyczny dwóch autorek - Dany Łukasińskiej i Olgi Sawickiej. Kobiety podjęły się nieprostego zadania: stworzyć książkę dla nastolatków - o nastolatkach ze wszystkimi ich wadami i zaletami. Pracę tę zdały na 5 z plusem. Stworzyły barwną, ciekawą rodzinę, indywidualne charaktery postaci, które wzbudzają w czytelniku emocje już od pierwszych stron. Osobiście pokochałam Oka, Lena mnie trochę denerwowała (po wprowadzeniu Ora jako jej osobistego sumienia zaczęłam zmieniać o niej zdanie), a Arnold nawet bardzo. Do bohaterów bardzo się przywiązałam i ciężko było mi zamknąć książkę.

Poruszając bardzo bolesne problemy dzieci z domów dziecka - takie jak trudna adaptacja w nowym miejscu, żal do świata, tęsknota za uczuciem i trudności w okazywaniu przywiązania - autorki nie zapomniały o problemach bardziej przyziemnych. Będziemy mieć tu do czynienia z kompleksami, dojrzewaniem, byciem ofiarą okrutnych żartów i innych przeciwności, z którymi współczesne nastolatki borykają się na co dzień.

Pozycja niesie ze sobą wiele pozytywnych wartości, pokazuje jak łatwo przez własny egoizm przeoczyć coś bardzo ważnego, a także przedstawia rodzinę jako najmocniejszy punkt wsparcia dla młodego człowieka.

Jedyną stroną książki do jakiej mogę się przyczepić są starania autorek do wprowadzenia młodzieżowego slangu, co według mnie wypadło słabo i jakby na siłę. Spotkamy tu określenia takie jak "dżizas", "fakenszit", "jumadafaka", ale na szczęście około pięciu razy na całą książkę. Przeczytanie takiego słowa może wzbudzić konsternację (tak naprawdę to wątpię, że polska młodzież używa jeszcze tego typy sformułowań), ale radzę się nie zrażać, bo przegapicie wspaniałą historię

Na niemałą pochwałę zasługują także ilustracje do książki w formie mini komiksów - mistrzostwo świata!

Książka nie tylko dla nastolatków - jestem żywym przykładem, że pozycja ta spodoba się również starszym czytelnikom. Wspaniały pomysł na prezent gwiazdkowy - jeżeli macie w rodzinie dorastające dzieciaki. Przekaz "Ora" jest bardzo pozytywny, momenty humorystyczne są naprawdę świetne, a całość ma niezwykle wartościowy wydźwięk.

9+/10

Za możliwość przeczytania tej wspaniałej i wartościowej pozycji, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Share |

Dorota Wieczorek - "Statek Magów"

9/10 01:05

Tytuł: Statek Magów

Autor: Dorota Wieczorek

Wydawnictwo: Zielona Sowa
Seria: kontynuacja "Dotyku Mroku"

Stron: 371

Czas czytania: dwa wieczory

Sięgałam po "Statek Magów" z lekkimi oporami. Po pierwsze - nie czytałam pierwszej części ("Dotyk Mroku"), choć nawet na stronie wydawnictwa widnieje zapewnienie, że można go czytać jako zupełnie osobną historię. Po drugie - książka fantasy dla młodzieży napisana przez kobietę i do tego osadzona w polskich realiach... trochę mnie to połączenie odpychało. Jednak po przełamaniu się pochłonęłam "Statek..." z ogromną satysfakcją!

Cała rzecz rozgrywa się w Gdańsku, na płaszczyźnie świata ziemskiego oraz magicznego - tego, którego magiczni ślepcy nie są w stanie zobaczyć. Spotkamy tu Gniewomira Kopacza - krasnoluda prowadzącego sklep z bursztynem i innymi ciekawymi obiektami, młodego czarodzieja Jacka Gawędę, który oprócz swoich magicznych spraw ma na głowie zwykłe ziemskie liceum, zielonowłosą rusałkę Narien, spadkobiercę władcy Wichrowego Dworu - Roberta Malinowskiego, który przez Polskę potrafi przelatywać jako niezwykły piorun kulisty, oraz wiele innych fantastycznych postaci, a wśród nich... zwykłą dziewczynę o imieniu Natalia.

Rudowłose dziewczę właśnie zaczyna naukę w tym samym liceum co Jacek. I nie wiedzieć czemu rodzice zabraniają jej fascynujących wypraw po mieście, a szczególnie na Górę Gradową. Górę, nad którą czarodzieje widzą unoszący się, tajemniczy statek...

Co stanie się tym razem, gdy w świecie czarodziejów pojawi się wielki mag Włast? Dlaczego Mroki kradną magiczne przedmioty i kim jest ten, który wygląda jak Jacek? W co wplącze się Natalia i kim naprawdę się okaże?

"Statek Magów" napisany jest lekko i ze wspaniałym pomysłem. Autorka buduje nowy magiczny świat, dobrze przemyślany i niesamowicie fascynujący. Świat ten ma własną historię, własne magiczne stworzenia i własną duszę, która potrafi urzec czytelnika tak, że nie chce się stamtąd wracać.

Pani Dorota Wieczorek stara się nie pozostawiać niedopowiedzeń. Wyjaśnia zdarzenia, funkcję magicznych przedmiotów i stara się dobrze nakreślić historię i zależności zachodzące w opowieści. Nawiązania do poprzedniej części są tak nieznaczne, że można spokojnie czytać drugi tom jako osobny. Ale z drugiej strony powieść zaciekawiła mnie do tego stopnia, że chętnie sięgnę po tom pierwszy - w zasadzie część druga wcale nie jest aż takim "spoilerem".

Dopracowane są też charaktery postaci. Każda z nich jest wyrazistą i osobną jednostką, co dla mnie jako czytelniczki jest naprawdę ważne. Nie lubię siedzieć nad dialogami i zastanawiać się "a kto to powiedział?".

Książkę czyta się z przyjemnością. Na stronie wydawnictwa jest polecana czytelnikom od 13. roku życia, jednak ja, jako 22-latka jestem żywym przykładem na to, że może do reszty wciągnąć dużo starszych czytelników, zarówno tych obytych ze światem fantasy, jak i dopiero początkujących.

Ogromna dawka humoru i uroku to kolejny niezbity atut tej książki. Nie sposób czytając nie zauważyć i nie odczuć ciepła jakie płynie ze "Statku Magów".

Zdecydowanie polecam "Statek" wszystkim czytelnikom. Warto sięgnąć też po pierwszą część "Dotyk Mroku" - ja również mam w planach wkrótce to uczynić.

9/10

Za niesamowite magiczne chwile spędzone przy uroczej powieści, pełnej humoru i ciepła, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Share |

Świat według Wanilii #1: Czytam książki dla młodszych...

"Zostań, jeśli kochasz", Gayle Forman - pozytywne zaskoczenie

Piotr Patykiewicz - "Samotnica"

Beth Revis - "W otchłani"

Ransom Riggs - "Osobliwy dom Pani Peregrine"

Tahereh Mafi - "Dotyk Julii"

Nina Reichter - "Ostatnia spowiedź"

Cora Harrison - "Jane Austen ukradła mi chłopaka"

Cora Harrison - "Byłam najlepszą przyjaciółką Jane Austen"

Becca Fitzpatrick - "Szeptem"

Ewa Przybylska - "Most nad Missisipi"

Kerstin Gier - "Czerwień Rubinu"

Krystyna Siesicka - "Dziewczyna Mistrza Gry"

Licia Troisi - "Królestwa Nashiry - Marzenie Talithy".

Marcel A. Marcel - "Oro".

Dorota Wieczorek - "Statek Magów"

About me

Social Media

Obserwatorzy

Blog Archive

Labels

Wyświetlenia Mojego Bloga: