Tomek Łebski chodzi do 5 klasy, ma obciachowego tatę, zbuntowaną dorastającą siostrę Dankę, której uwielbia płatać figle. Z najlepszym kumplem Darkiem założył zespół o nazwie PZombie. Tomek nie jest zwyczajnym dzieciakiem. Jest łebski! Ma głowę pełną fantazji i sto pomysłów na minutę. A wszystko co dzieje się w jego życiu musi narysować. I właśnie na rysunkach Tomka opiera się cała książka o jego przygodach - czy uda mu się pójść na koncert ukochanej 3Paczki i zaimponować koleżance z klasy Asi Paczyńskiej? Musicie przeczytać, by się dowiedzieć!

Fantastyczny świat Tomka Łebskiego jest raczej komiksem niż powieścią. To słowa przeplatane przezabawnymi rysunkami - a nawet i wyrazy często są ujęte w sposób graficzny, który zdecydowanie wzmacnia ich przekaz. Ta książka to po prostu notatnik Tomka, w którym znajdziemy jego prace domowe (np. o tegorocznych wakacjach, które okazały się klęską) - nawet te, które "przypadkiem" zalał atramentem, rysunki i prowadzone dla niepoznaki rachunki z lekcji matematyki i inne pełne humoru treści.
Autorka i zarazem ilustratorka książki, Liz Pichon, jest równie łebska jak sam Tomek! Pomysł na stworzenie tego typu pozycji był według mnie strzałem w dziesiątkę - będzie on odpowiadał również dzieciom, które nie są jeszcze zbytnio obyte z czytaniem, lub czytać nie lubią. Dla tych, dla których książka nie jest obiektem obcym, Fantastyczny świat  będzie miłą i relaksującą odskocznią.
Sama już dawno nie jestem dzieciakiem, jednak pozycja ta oczarowała mnie i dała chwilę wytchnienia od męczącej rzeczywistości. Wiele sytuacji opisanych w książce przypomniało mi moje dzieciństwo, szkolne wymówki i przygody. Wgłębiając się w świat Tomka, nie mogłam nie ulec porównywaniu go do Mikołajka, jednak to tylko luźne skojarzenie.

Jak najbardziej polecam. Tomek przypadnie do gustu młodszym dzieciakom - a jeżeli akurat macie młodsze rodzeństwo, nie zaszkodzi Wam podebrać książki i pochłonąć samemu. Dobra zabawa gwarantowana!

Autor: Alex Scarrow

Tytuł: Time Riders. Jeźdźcy w czasie.

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Stron: 438

Liam, Sal i Maddy to z pozoru zwyczajni nastolatkowie. Zwyczajni... ale pochodzący z różnych epok. Do tego łączy ich jeden mroczny szczegół. Wszyscy cudem uniknęli śmierci, uratowani przez tajemniczego mężczyznę - Liam O'Connor w 1912 roku podczas feralnego rejsu Titanica, Sal Vikarm wprost z płomieni pożaru w 2026 roku, a Maddy Carter z pokładu samolotu skazanego na kraksę, w roku 2010. Wszyscy razem stają przed trudnym zadaniem - ochroną historii świata przed zmianami, jakie mogą wywołać niekontrolowane i wykorzystywane w niecnych celach podróże czasie. Bohaterowie wstępując do organizacji Time Riders muszą nie tylko nauczyć się wielu nowych umiejętności, ale dostosować do życia w nowych, obcych czasach, w oderwaniu od swych rodzin, korzeni i tego co znali najlepiej.

Pomysł na książkę o podróżach w czasie nie jest oryginalny - ostatnio wielu autorów wykorzystuje ten motyw w książkach z pogranicza młodzieżowych fantasy i sci-fi. Jednak trzeba przyznać, że w wypadku "Time Riders" Alex Scarrow dobrze ten temat wykorzystał. Fabuła książki oscyluje między czasami hitlerowskiej propagandy oraz szeroko pojętej współczesności (chociażby motyw zamachu na World Trade Center). Ciekawy jest sam pomysł na organizację, która ma bronić historii przed zmianą jej biegu i konsekwencjami jakie mogą się z tym wiązać.
Książka "Time Riders" jest kierowana do nastoletnich czytelników i jest bardzo dobrze do tych odbiorców dostosowana. Co więcej - można poczuć, że są traktowani poważnie. Proponowana im opowieść nie jest infantylna, jest napisana w sposób ciekawy i wciągający, językiem prostym i barwnym. Bohaterowie są dobrze wykreowani, indywidualni, można ich polubić, a nawet się z nimi utożsamiać. Dodatkowo czytelnik tu znajdzie różne elementy: historię, sci-fi, przygody.
Krótkie rozdziały, nieprzeciągane na siłę, osobiście uprzyjemniły i znacznie ułatwiły mi czytanie tej książki.

Autor miał doskonały pomysł, który na pewno zjednał i zjedna sobie ogrom czytelników. Zgrabnie połączył elementy fantastyczne ze współczesną historią, ciekawymi przygodami i nastoletnimi głównymi bohaterami, którzy musieli nauczyć się ze sobą współpracować mimo dzielących ich różnic. Połączenie to wyszło zaskakująco dobrze, tak dobrze, że mimo początkowych obaw, daję jej naprawdę dobrą ocenę i zabieram się za czytanie kolejnego tomu. Serdecznie polecam.

Talitha jest Talarytką, córką hrabiego Megassy. Mieszka w Królestwie Lata, w cieniu życiodajnego drzewa - Talarethu. Powietrze w Nashirze - świecie, w którym żyje dziewczyna - pozbawione jest składnika potrzebnego do oddychania i tylko dzięki Talarethom i Powietrznemu Kamieniowi mieszkańcy planety zawdzięczają życie. Na niebo i dwa górujące nad krainami słońca - Miraval i Cetus - zakazane jest patrzeć...

Talitha nigdy nie była godną dumy ojca córką. Zamiast uczyć się muzyki i historii, pięknie się ubierać i godnie reprezentować swą hrabiowską rodzinę, woli uczyć się walczyć. Na domiar złego spoufala się ze swoim niewolnikiem Saiphem. W Królestwach Nashiry Femtyci są rasą niewolniczą, na której potrzeby nikt nie zwraca uwagi. Femtyckie dzieci umierają z głodu na ulicach, a nieposłuszni słudzy są karani śmiercią i bólem, którego na co dzień nie są w stanie odczuwać. Żarty, zabawy, a tym bardziej przyjaźń z Femtytą nie jest dobrze widziana.

Życie Talithy mogłoby toczyć się nadal spokojnie, gdyby nie śmierć jej siostry. Pogrążona w smutku dziewczyna zostaje przez ojca wysłana do klasztoru, aby zastąpić siostrę w jego przyszłościowych planach. Pilnie strzeżone tajemnice, które młoda Talarytka odkrywa na miejscu, burzą jej światopogląd na temat swego dotychczasowego życia. Wraz z Saiphem decydują się uciec i wyruszają w emocjonującą i nieprzewidywalną podróż, która może zmienić losy Nashiry.

Pierwszy tom "Królestw Nashiry" bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Spodziewałam się młodzieżowej książki nieudolnie wpisującej się w gatunek fantasy. Okazało się, że książka ta jest w istocie naprawdę świetnie napisaną i przemyślaną historią z tej półki! Licia Troisi stworzyła cały świat Nashiry od podstaw - wraz z zamieszkującymi go rasami, polityką, religią, topografią, warunkami naturalnymi, historią. Zadbała o wszelkie szczegóły, nie wykreowała świata powierzchownego, ale świetnie pasującą do siebie całość. W poruszaniu się po tej nowej rzeczywistości czytelnikowi przychodzi z pomocą słownik najważniejszych pojęć, który okazuje się przydatny na początku przygody z książką, z biegiem czasu oswajamy się z Nashirą i jej realiami.

Kolejny plus dla autorki to bardzo dobrze zbudowani bohaterowie, główni jak i poboczni. Nie dość, że Licia Troisi zadbała o dokładne przedstawienie ras, ich wyglądu i cech charakterystycznych, to ukształtowała odrębne, silnie zarysowane charaktery. Talitha i Saiph w wielu względach uzupełniają się. Dziewczyna jest porywcza, pełna energii, często nierozważna lub kapryśna, Saiph natomiast wyważony, spokojny i roztropny.

Czytając kilka recenzji tej książki nie mogę się zgodzić z niektórymi postulatami recenzentów. Oczekiwali oni wspaniałych opisów walk, mniej wyraźnego podziału na dobro - zło, zarzucali przydługawe opisy czy rozciąganie niektórych sytuacji, wątków na siłę. Jak dla mnie walkom niewiele można zarzucić - fakt, że Talitha jest młoda i niedoświadczona może posłużyć za usprawiedliwienie. Podział na wyraźne dobro i zło nie jest nikomu obcy w literaturze (nawet u takich mistrzów jak Tolkien), więc nie widzę sensu w ogóle się nad tym pochylać. Przydługawe opisy i przedłużanie wątków - to już kwestia sporna. Osobiście nie mam nic przeciwko, a wręcz podobały mi się dokładne i precyzyjne przedstawienia sytuacji czy otoczenia. Nigdy nie były aż tak długie bym zaczynała się przy "Nashirze" nudzić. 

Jedynym co mogę zarzucić jest opis na skrzydełku - na co już zwracali uwagę inni recenzenci. Osobiście mam wersję recenzencką, w której tego fragmentu nie ma, ale zapoznałam się z nim w księgarni. Jeżeli macie zamiar czytać książkę nie spoilujcie sobie przygody czytając ten opis :). 

"Królestwa Nashiry - Marzenie Talithy" mogę polecić fanom niekonwencjonalnych książek fantasy - miłośnikom nowych światów i ras. Nie będą się nudzić zwolennicy książek przygodowych, wartkiej akcji, ciekawych jej zwrotów i rozwiązań. To typowa fantastyczna przygodówka, przy której na pewno zapomnicie o nudzie. Ja chcę więcej i czekam na kolejne tomy.

7+/10

Za możliwość przeczytania tej fascynującej historii dziękuję z całego serca wydawnictwu

Sięgałam po "Statek Magów" z lekkimi oporami. Po pierwsze - nie czytałam pierwszej części ("Dotyk Mroku"), choć nawet na stronie wydawnictwa widnieje zapewnienie, że można go czytać jako zupełnie osobną historię. Po drugie - książka fantasy dla młodzieży napisana przez kobietę i do tego osadzona w polskich realiach... trochę mnie to połączenie odpychało. Jednak po przełamaniu się pochłonęłam "Statek..." z ogromną satysfakcją!

Cała rzecz rozgrywa się w Gdańsku, na płaszczyźnie świata ziemskiego oraz magicznego - tego, którego magiczni ślepcy nie są w stanie zobaczyć. Spotkamy tu Gniewomira Kopacza - krasnoluda prowadzącego sklep z bursztynem i innymi ciekawymi obiektami, młodego czarodzieja Jacka Gawędę, który oprócz swoich magicznych spraw ma na głowie zwykłe ziemskie liceum, zielonowłosą rusałkę Narien, spadkobiercę władcy Wichrowego Dworu - Roberta Malinowskiego, który przez Polskę potrafi przelatywać jako niezwykły piorun kulisty, oraz wiele innych fantastycznych postaci, a wśród nich... zwykłą dziewczynę o imieniu Natalia.

Rudowłose dziewczę właśnie zaczyna naukę w tym samym liceum co Jacek. I nie wiedzieć czemu rodzice zabraniają jej fascynujących wypraw po mieście, a szczególnie na Górę Gradową. Górę, nad którą czarodzieje widzą unoszący się, tajemniczy statek...

Co stanie się tym razem, gdy w świecie czarodziejów pojawi się wielki mag Włast? Dlaczego Mroki kradną magiczne przedmioty i kim jest ten, który wygląda jak Jacek? W co wplącze się Natalia i kim naprawdę się okaże?

"Statek Magów" napisany jest lekko i ze wspaniałym pomysłem. Autorka buduje nowy magiczny świat, dobrze przemyślany i niesamowicie fascynujący. Świat ten ma własną historię, własne magiczne stworzenia i własną duszę, która potrafi urzec czytelnika tak, że nie chce się stamtąd wracać.

Pani Dorota Wieczorek stara się nie pozostawiać niedopowiedzeń. Wyjaśnia zdarzenia, funkcję magicznych przedmiotów i stara się dobrze nakreślić historię i zależności zachodzące w opowieści. Nawiązania do poprzedniej części są tak nieznaczne, że można spokojnie czytać drugi tom jako osobny. Ale z drugiej strony powieść zaciekawiła mnie do tego stopnia, że chętnie sięgnę po tom pierwszy - w zasadzie część druga wcale nie jest aż takim "spoilerem".

Dopracowane są też charaktery postaci. Każda z nich jest wyrazistą i osobną jednostką, co dla mnie jako czytelniczki jest naprawdę ważne. Nie lubię siedzieć nad dialogami i zastanawiać się "a kto to powiedział?".

Książkę czyta się z przyjemnością. Na stronie wydawnictwa jest polecana czytelnikom od 13. roku życia, jednak ja, jako 22-latka jestem żywym przykładem na to, że może do reszty wciągnąć dużo starszych czytelników, zarówno tych obytych ze światem fantasy, jak i dopiero początkujących.

Ogromna dawka humoru i uroku to kolejny niezbity atut tej książki. Nie sposób czytając nie zauważyć i nie odczuć ciepła jakie płynie ze "Statku Magów".

Zdecydowanie polecam "Statek" wszystkim czytelnikom. Warto sięgnąć też po pierwszą część "Dotyk Mroku" - ja również mam w planach wkrótce to uczynić.

9/10

Za niesamowite magiczne chwile spędzone przy uroczej powieści, pełnej humoru i ciepła, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Książka o Fridzie Kahlo, znanej malarce, ukazała się nakładem wydawnictwa Zielona Sowa w serii Syreny, która obejmuje trzy książki o słynnych kobietach feministkach - Fridzie, Virginii Woolf oraz Indirze Gandhi. Pozycje te są krótkimi, fabularyzowanymi biografiami silnych kobiet, które swoim życiem i działalnością zmieniły cząstkę świata.

Fridę w książce Vanny Cerceny poznajemy jako małą dziewczynkę. Śledzimy jej dorastanie, trud pogodzenia się z ciężką chorobą, pierwsze zauroczenie, rewolucyjne i buntownicze myśli, tragiczny w skutkach wypadek, rosnące zainteresowanie komunizmem, rozwój jej talentu. Cała biografia jest barwną opowieścią, przeglądem najważniejszych wydarzeń w życiu tej niezwykłej kobiety. Historia malarki jest przedstawiona w pigułce, jednak nie brak w niej dynamicznych wydarzeń, dramatycznych zwrotów i chwil napięcia.

Książka krótka i wciągająca, napisana prosto i barwnie, działająca na wyobraźnię i budząca emocje. Dodatkowo urozmaicona ilustracjami Mariny Sagony, które idealnie wprowadzają w klimat twórczości Fridy Kahlo. Wplecione w tekst meksykańskie zwroty i słowa również grają tu ogromną rolę.

Według mnie seria Syreny jest wspaniałym pomysłem. Książki przybliżają w przystępny i niezwykle plastyczny sposób życie i działalność ważnych w historii kobiet. Dla wielu młodych osób będą ciekawszą formą ukulturalniania niż czytanie informacji w podręcznikach czy encyklopediach, a dla starszych - relaksującą i pouczającą przygodą. Pozycja bowiem niezwykle wciąga, odrywa od rzeczywistości i pozwala spojrzeć na życie wielkich postaci z bardziej ludzkiej i bliskiej strony.

Warto sięgnąć po książki z tej serii. Swoje spotkanie z Fridą będę wspominać długo i bardzo dobrze.

8/10

W książkach dla młodzieży dominują ostatnio wątki paranormalne, związane z wampirami, wilkołakami, demonami i innymi tego typu stworzeniami. Sama nigdy nie byłam fanką tego typu powieści, przez "Zmierzch" do dziś nie udało mi się przebrnąć. Z tego względu potraktowałam "Scarlett" jako pewnego rodzaju wyzwanie czytelnicze.

Tytułowa Scarlett to włoska nastolatka, niczym nie różniąca się od innych dziewczyn w swoim wieku. No, może tylko tym, że jej ukochany to pół-demon pół-człowiek. W książce poznajemy codzienne przeżycia nastolatek, Scarlett i jej trzech przyjaciółek - miłosne rozterki, problemy szkolne, dzikie imprezy i koncerty. Ale oprócz tego dzieją się też rzeczy dziwne, paranormalne - w wyniku niejasnych okoliczności ginie jedna z licealistek, mały braciszek Scarlett, Marco, ma straszne koszmary i wpada w transy, podczas których rysuje przerażające obrazki. Na dodatek ukochany dziewczyny, Mikael, jest daleko od niej i najprawdopodobniej bardzo cierpi i może być w niebezpieczeństwie...

Przyznam, że "Pocałunek demona" jest moim pierwszym spotkaniem z serią "Scarlett", jednak nie stanowiło to żadnego problemu w zrozumieniu książki - autorka zręcznie wprowadza krótkie i wyjaśniające nawiązania do pierwszej części. Może być to też plusem dla osób, które z pierwszą częścią zetknęły się dawno.

Pozycja, jak przystało na młodzieżówkę, jest lekka i naprawdę przyjemna. Czyta się ją szybko, co dodatkowo ułatwiają bardzo krótkie rozdzialiki (dosłownie po kilka stron). Plusem książki jest fakt, że akcja nie skupia się głównie wokół spraw paranormalnych, nie mamy do czynienia z przesytem wydarzeń dziwnych i niewyjaśnionych - są one wplecione pomiędzy zwyczajne, nastoletnie przeżycia bohaterki i jej przyjaciółek.

Historia nie jest paranormalnym majstersztykiem, jednak muszę przyznać, że czytanie jej było dla mnie przyjemnym urozmaiceniem i oderwaniem od lektur odrobinę poważniejszych.

W kategorii książek młodzieżowych mogę z czystym sumieniem postawić tej książce dość wysoką ocenę. Dla czytelniczek w wieku 14+ "Scarlett..." będzie na pewno fajną przygodą, nawet dla tych, które niezbyt przepadają za wątkami paranormalnymi. Dotyka ona bowiem tematów, które nie są obce żadnej nastolatce.

Osobiście chętnie sięgnę po kolejną część, jeżeli takowa się pojawi.

7-/10

za możliwość przyjemnego spędzenia czasu nad książką dziękuję z całego serca wydawnictwu