zapraszam do subskrypcji mojego kanału na YouTube:

http://youtube.com/wanilioweczytadla

Kochani czytelnicy,

W związku z moją ogromną chęcią rozwoju kanału, chciałabym poznać Wasze opinie na temat kilku istotnych kwestii. Będę bardzo wdzięczna jeśli poświęcicie kilka minut, aby udzielić odpowiedzi na dosłownie 6 pytań. Ankieta jest całkowicie anonimowa. Proszę o wypełnienie zarówno osoby, które oglądają kanał / zamieszczane na blogu recenzje filmowe, jak i osoby, które tego nie robią :) Będę wdzięczna za szczerość w odpowiedziach i liczę na to, że przyczynicie się do tego, by kanał Waniliowe Czytadła coraz bardziej spełniał Wasze oczekiwania i aby po prostu... umilał Wam czas :)

https://docs.google.com/forms/d/1v80j2V_eenVPnshHrvt68FcDefNrnsrRn1Rqb4lHwcs/viewform

Tytuł: Łowca Demonów

Autor: Agnieszka Michalska

Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza

Stron: 198

Seria: Kroniki Ciemności #1

Sama opowieść była z początku inspirowana serialem z mojej młodości - Czarodziejki. Agnieszka sama przyznaje, że jako 13-latka pod wpływem serii pisała do szuflady, a finalną wersję zmieniła, dopracowała i ulepszyła, budując na pierwowzorze zupełnie nową historię.

Łowca Demonów opowiada o Katy, która od dziecka była wychowywana przez trzy piękne kuzynki - Phoebe, Piper i Paige. W dniu jej piętnastych urodzin ją i dwójkę jej przyjaciół - Chrisa i Wyatta - postawiono przed niecodziennym faktem. Wszyscy troje mają magiczne moce, które niedługo mają się ujawnić. Muszą się nauczyć nimi władać, żeby przetrwać - demony depczą im po piętach, żądne zemsty za dawne zadry. Jednak na szczęście nie będą z tym sami - na ich drodze wkrótce stanie Łowca Demonów.

Pomysł na opowieść wydał mi się ciekawy. Agnieszka pokusiła się o stworzenie pewnej mitologii, podwaliny tłumaczącej świat i okoliczności, jakie dotykają Katy w wieku piętnastu lat. Bohaterowie dają się lubić, mają swoje indywidualne cechy, więc na pewno Chris nie pomyli nam się z Wyattem, a profesor Hurley potrafi sprawić, że zaśmiejemy się serdecznie pod nosem.

Niestety bardzo mocno czuć, że jest to debiut i to debiut bardzo młodej osoby. Autorka jest jeszcze w trakcie poszukiwania swojego stylu, chwilami pisze dość nierówno. Męczyły mnie bardzo dokładne opisy wyglądu bohaterów, pomieszczeń - chociaż dla niektórych może to być plusem, mnie przywodziły one na myśl fan fiction o zepołach muzycznych, które czytałam (i pisałam...) wiele lat temu. Chwilami akcja i wydarzenia idą nienaturalnym tokiem - nastolatkowie przeżywają atak demonów, przechodzą spokojnie obok walczących istot, spędzają noc z dala od domu i rodziców, dowiadują się, że są czarodziejami ... i tak naprawdę przechodzą nad tym do porządku dziennego.

Książka była jednak na tyle ciekawa, że chętnie sięgnę po kolejne tomy, wierząc, że styl autorki będzie się rozwijał, a każda kolejna część będzie coraz lepsza. W Agnieszce drzemie duży potencjał i wiele pomysłów, a przede wszystkim w jej powieści czuć ogromną miłość do pisania, co już dobrze rokuje na przyszłość. Nie pozostaje mi nic innego jak polecić Wam lekturę Łowcy i życzyć Agnieszce wiele sukcesów i spełniania literackich marzeń.

6+/10

Już w listopadzie wydarzenie, które z pewnością zainteresuje czytelników bestsellerowej książki Reginy Brett „Bóg nigdy nie mruga”. Na zaproszenie wydawnictwa Insignis do Polski 14 listopada przyjedzie autorka tego niezwykle poczytnego tytułu. Regina Brett, laureatka wielu nagród, dwukrotnie nominowana do Nagrody Pulitzera w dziedzinie reportażu weźmie udział w promocji swojej najnowszej książki „Jesteś cudem” i spotka się z czytelnikami w warszawskim salonie Empik Junior przy ul. Marszałkowskiej 116/122.

„Jesteś cudem” to zbiór inspirujących, ciepłych felietonów, które powstały po sukcesie książki „Bóg nigdy nie mruga. 50 lekcji na trudniejsze chwile w życiu”. Jak twierdzi autorka, jej nowe eseje pisała z myślą o wszystkich, którym trudno uwierzyć, jak niewiele trzeba, by zmienić świat wokół siebie na lepsze.

Serdecznie zapraszamy na spotkanie z Reginą Brett w Warszawie, w czwartek 14 listopada o godz. 18.00  (Empik Junior, ul. Marszałkowska 116/122)

Link do wydarzenia na facebooku:
https://www.facebook.com/events/486419864790252/

Alex i Jenny są zwyczajnymi nastolatkami. Dzieli ich tysiące kilometrów - Alex mieszka w Mediolanie, Jenny natomiast w Melbourne; łączy ogromna pasja do sportu: chłopak jest kapitanem szkolnej drużyny koszykówki, Jenny zdobywa medale pływając. Ale jest jeszcze coś wspólnego między nimi. Oboje miewają dziwne napady omdleń, podczas których mogą... telepatycznie komunikować się ze sobą. Dzieląc ze sobą te niezwykłe momenty, kiedy w realnym świecie są zwyczajnie nieprzytomni, stają się sobie coraz bliżsi, a pewność, że istnieją naprawdę, a nie wymyślili siebie nawzajem, coraz mocniejsza. W końcu chłopak podejmuje decyzję o spotkaniu z Jenny. Jednak to, co spotyka go w Australii jest dalekie od jego wyobrażeń. Skołowany, z pomocą przyjaciela odkrywa, że istnieją równoległe wszechświaty i to właśnie one były płaszczyzną, na jakiej komunikował się z dziewczyną...

Nie można odmówić tej pozycji stopniowego zaciekawienia jakie wzbudza w czytelniku. Z każdą kolejną stroną opowieść staje się coraz bardziej enigmatyczna, niezwykła. Bohaterami są niczym niewyróżniający się (może prócz swoich osiągnięć sportowych) dorastający ludzie, mający swoje zwyczajne, przyziemne problemy, ale okoliczności jakie ich otaczają i zdarzenia, których będą udziałem są niecodzienne i osobliwe - często czytając miałam wrażenie, że tak naprawdę Alex i Jenny są tłem dla rozgrywającej się historii.

Język powieści jest prosty, jednak barwny i atrakcyjny dla młodego czytelnika. Z perspektywy odbiorcy nieco starszego wyłapywałam jednak niuanse mające "zjednać sobie" współczesnego nastolatka - wszędobylskie iPody, MacBooki... według mnie zabiegi takie są niepotrzebne, a zarówno młodszemu jak i starszemu czytelnikowi wystarczyłyby określenia typu "laptop" czy "odtwarzacz mp3".

Autorowi trzeba przyznać umiejętność budowania tajemnicy, niejasności, które ma się ochotę jak najprędzej rozwikłać - a co za tym idzie powieść zwyczajnie wciąga. Pomysł na fabułę również wydaje mi się oryginalny, a doskonale wpasowujący się w gusta literackie dzisiejszej młodzieży.

Książka pozostawia po sobie uczucie niedosytu i zaciekawienia, sięgnięcie po kolejną część będzie więc nieuniknione. Sama z napięciem czekam na to, co wydarzy się dalej.

Na koniec parę słów o wydaniu. Okładka jest wprost zachwycająca, natomiast sama powieść spisana jest na bardzo grubym papierze, co jest dość niecodzienne.

Na dzisiejszym rynku powieści dla młodzieży książka Patrignaniego zdecydowanie się czymś odznacza. Nie dziwię się więc, że uzyskała tytuł "Najlepszej książki na jesień 2013". Dla młodych czytelników Wszechświaty z pewnością będą wciągającą, niesamowitą przygodą, a dla odbiorców nieco starszych miłym oderwaniem od rzeczywistości, w którym - co zaskakujące - można znaleźć niezwykle prawdziwe  i głębokie refleksje.

7+/10

Za możliwość przeczytania książki, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Tytuł: Królowa traci głowę

Autor: Elizabeth Massie, Michael Hirst

Wydawnictwo: Mira

Ilość stron: 340

Seria: Dynastia Tudorów, #2

Recenzja #1

Całkiem niedawno prezentowałam Wam swoje zdanie na temat pierwszej części książkowej adaptacji serialu (brzmi nieźle, prawda?) "Dynastia Tudorów", którą możecie przeczytać tutaj (klik). Kolejną odsłonę serii napisała Elizabeth Massie, autorka znana głównie z horrorów i krótkich powieści.

Henryk VIII, wierząc, że Anna Boleyn da mu upragnionego męskiego potomka, rozważa sposoby, w jakie mógłby zakończyć małżeństwo z Katarzyną Aragońską. Kwestią czasu staje się doprowadzenie do rozłamu w kościele i stanięcie króla na jego czele. Miejsce "Starej Królowej" zajmuje nowa, jednak jej życie nie będzie usłane różami. Próby spłodzenia syna są bezowocne, a sytuacja Anny z dnia na dzień się pogarsza...

Styl książki pozostaje niezmienny, pomimo innej autorki. Dialog góruje nad opisami i narracją, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko, akcja przebiega wartko, a całość odwzorowuje poszczególne sceny z drugiego sezonu serialu Michaela Hirsta. Po raz kolejny historia zostaje nam podana w sposób ciekawy, nieprzytłaczający, lekki. Dla tych, którzy produkcję HBO oglądali, żaden rozdział nie będzie wielkim zaskoczeniem, jednak nie sądzę, by i taki czytelnik się znudził. Książkę bowiem, tak jak jej poprzedniczkę, wręcz się "pożera".
Można mieć niedosyt w kwestii przedstawienia bohaterów, a także oddania klimatu czasów i miejsca, które są tłem powieści. Nie mogę jednak postawić tu serii zarzutu, ponieważ jak wiemy z założenia jest ona tekstowym opracowaniem serialu, być może propozycją dla jego fanów, być może dla osób, które za szklanym ekranem nie przepadają. Od takiej formy nie ma co oczekiwać cudów i mocno historycznego klimatu na miarę Philippy Gregory, więc nijak nie mogę uznać tego za minus. Co więcej, uważam, że przedstawienie pewnych faktów wręcz w przysłowiowej "pigułce" ma swoje plusy, szczególnie dla osób, które w powieściach historycznych na co dzień nie gustują, bądź dopiero zaczynają z nimi przygodę.

Reasumując - druga część "Dynastii Tudorów" podtrzymała moje pochlebne zdanie o pomyśle przełożenia serialu na papier, nie odbiegła, a może nawet lekko przewyższyła poziomem pierwszą. Królowa traci głowę wciąga, intryguje, a po zamknięciu tomu pozostaje ten niedosyt, który - mam nadzieję - zaspokoi tom trzeci.

Dzisiaj nie zasypię Was słowami, ale zdjęciami i... filmem z 17. Targów Książki! Co prawda dzień pod względem prywatnym nie należał do udanych - co na pewno zauważyli bawiący się na potargowym spotkaniu blogerzy... gdyż Waniliowa po angielsku opuściła imprezę. Niestety, problemy osobiste nie wybierają odpowiedniej daty, jednak w ogólnym rozrachunku dostałam mocnego energetycznego kopa - co również nie jest złe, a być może objawi się niedługo nowym projektem z pewnymi blogerkami... ale o tym na razie sza! :)

Targi rozpoczęły się od zbierania autografów, a więc... Jakub Ćwiek i Nele Neuhaus (którą mieliście okazję poznać po mojej recenzji Śnieżka musi umrzeć.

Później jak to na Targach bywa włóczyłyśmy się bez celu z Gosiarellą oraz Nadine , którym ogromnie dziękuję za to, że były :* (oraz za zdjęcia!!!). Raz po raz wpadałyśmy na różnych blogerów i vlogerów - nie sposób nie wymienić tu chociażby Miłosza czy Darka :) Z resztą poniżej zdjęcie, które obiegło już chyba całą blogosferę!

Vlogery... przy pracy :D

Niżej zdjęcia z typowej półki "prywata", ale najpierw zdjęcie z Moniką z Na zimowy i letni wieczorek oraz Sophie Carmen , które sprawiły, że poczułam się jak mała sława - słyszeć swoje imię wykrzykiwane z daleka ponad głowami targowiczów... bezcenne!!!

Polecam oglądanie filmu na YouTube oraz... subskrybowanie mojego kanału ;)