Trylogii Sary Midnight ciąg dalszy...

Sara Midnight nie jest zwyczajną nastolatką. To łowczyni demonów, która znalazła się w samym środku krwawej wojny. Osierocona w wieku szesnastu lat zmuszona jest nauczyć się śmiercionośnej profesji swojego rodu. Harry Midnight, który zaoferował pomoc jako daleki kuzyn nie jest tym, za kogo się podaje. To Sean Hannay. Chłopak z czasem staje się jej najlepszym przyjacielem i w mgnieniu oka życie Sary zmienia się nie do poznania. Walka trwa. Sean i Sara wygrali pierwszą bitwę, lecz wojna szaleje i demony stają się coraz silniejsze. Dziewczyna pragnie się dowiedzieć, kto jest jej wrogiem, nim świat pogrąży się w chaosie. Misja doprowadza ją do posiadłości od pokoleń należącej do rodziny. Midnight Hall na wyspie Islay skrywa mroczne sekrety przodków oraz władcy demonów, który poprzysiągł zniszczyć Sarę. Kiedy wokół niej zaczyna wirować nowy świat, dziewczyna musi uporać się z niełatwą przeszłością Midnightów i ich dziedzictwem, aby przebić się przez falę demonów i dotrzeć do ich władcy.

Ilość stron: 392

Oprawa: miękka + skrzydełka

Autor: Daniela Sacerdoti

Tłumaczenie: Krzysztof

Mazurek ISBN: 978-83-63579-39-5

Format: 140 x 205

Data wydania: 31 stycznia 2014 r.

Katarzynę poznajemy jako dorastającą dziewczynkę, nie zdającą sobie sprawy jak wiele dramatów rozegra się w jej życiu, jak wpływową osobą się stanie, jak wiele cierpień, wyrzeczeń i intryg wypełni jej ziemski czas. Walka o miłość i szacunek poślubionego w bardzo młodym wieku męża, Henryka II Walezjusza, pragnienie spełnienia ciążącego na niej obowiązku wydania męskich potomków spadkobiercy francuskiego tronu, będzie jedną z lżejszych, które przyjdzie jej stoczyć. Katarzyna na francuskim dworze przechodzi ogromną przemianę. Znosząc rozliczne upokorzenia, wciąż idzie naprzód z podniesioną głową, uczy się zimno kalkulować, podejmować ciężkie decyzje. Umiejętności te wkrótce okazują się przydatne - niespodziewanie kobieta zostaje królową regentką i to na niej ciążą teraz wszelkie polityczne obowiązki.

Historia pisana jest w konwencji narracji pierwszoosobowej, dzięki czemu poznajemy nie tylko bieg wydarzeń, ale także uczucia i myśli Katarzyny, możemy obserwować jej wewnętrzną przemianę. Ten typ narracji nadaje też lekkości powieści, która niesie ze sobą wiele istotnych historycznych faktów - stają się one łatwiej przyswajalne dla czytelnika. Mocną stroną książki jest szybkie i konkretne tempo - nie ma tu miejsca na rozwodzenie się nad wydarzeniami, czy nużące momenty przeciągane na siłę. Nie znajdziemy tu też mocno stylizowanego języka, jednak jest on tak skonstruowany, że wraz z opisami miejsc i obyczajów, dopełnia klimatu wczesnorenesansowych realiów w jakich osadzona jest powieść.

Jestem niezwykle zaskoczona świetną kreacją głównej bohaterki. Przyzwyczaiłam się, że mimo niepisanego obowiązku przekazania obiektywnej prawdy ciążącego na autorach książek historycznych, główni bohaterowie przechylają się w bądź pozytywną bądź negatywną stronę. Tu mamy do czynienia z bohaterką posiadającą zarówno szereg zalet jak i wad. Mimo tej niejednoznaczności zapałałam ogromną sympatią do Katarzyny, która swą postawą nieraz prezentowała niezłomny hart ducha i ogromną siłę, mimo wielu tragicznych chwil, które ją dotykały od czasów dzieciństwa.

Myślę, że autor spokojnie mógł próbować stworzyć ze swojej powieści dzieło dłuższe, kilkutomowe, i na pewno znalazłby jego amatorów. Skondensowana i skrócona, potraktowana nieco po macoszemu historia Katarzyny Medycejskiej, jest jednak wciąż powieścią przynoszącą ogromną czytelniczą satysfakcję, szczególnie dla osób lubiących beletrystykę historyczną.

Zdecydowanie polecam lekturę Wyznań Katarzyny Medycejskiej, są one bowiem literaturą na wysokim poziomie, przystępną dla każdego czytelnika.

8+/10

za niesamowitą historyczną podróż wraz ze wspaniałą lekturą, dziękuję z całego serca

Pierwsza część serii Denazen, mimo kilku niuansów, podobała mi się. Była to jedna z pierwszych powieści z motywem ponadludzkich możliwości dotyku bohatera z jakimi się spotkałam, stąd pomysł wydał mi się oryginalny i ciekawy. Na dodatek klimat, choć dostosowany do języka i zachowań dzisiejszej młodzieży, całkiem przypadł mi do gustu. Z chęcią więc sięgnęłam po Toksynę, by dowiedzieć się, jak dalej potoczyły się losy bohaterów.

Deznee i inne szóstki trzymają się razem. Dziewczyna cieszy się z bliskości ukochanego Kale'a. Oboje próbują nie przejmować się myślą o tym, co może knuć Denazen. Pewnego dnia jednak wszystko staje na głowie. Dez traci odporność na dotyk Kale'a, chłopak staje się dla niej śmiertelnym zagrożeniem.

Na horyzoncie pojawia się piękna Jade, która ma dar niwelowania umiejętności szóstek. Jej zadaniem jest pomoc Kale'owi, by potrafił okiełznać swoją moc. Bliskość Jade działa Dez na nerwy, czuje w niej konkurencję o uczucie Kale'a. Kale również ma powody do zazdrości, Alex trzyma się niebezpiecznie blisko Dez i nawet udaje mu się ratować ją z opresji. Co więcej - on bez problemu może dotykać dziewczynę.

Deznee natomiast skrywa przed wszystkimi potworną tajemnicę. Ojciec, chcąc odzyskać swoją największą broń jaką jest ukochany córki, otruł ją i obiecał antidotum w zamian za doprowadzenie do Denazen utraconej szóstki...

O ile w pierwszej części polubiłam wyszczekaną Dez, tak w drugiej dała mi się nieco we znaki. Denerwowały mnie jej nieracjonalne wybory, wątek zazdrości o Jade również był nieco ciężki do strawienia. Autorka jeszcze bardziej naznaczyła bohaterkę buntowniczym charakterkiem, a tekst starała się jeszcze mocniej "wymłodzieżowić". Dziwne, niby slangowe zwroty typu bezpieczniki mu wywalały (w kontekście Kale'a, który się zdenerwował), są w moim odczuciu częstsze i mniej przemyślane niż w pierwszym tomie Denazen.

Jus Accardo nieco zwolniła też z akcją. Momenty pogoni i walki z agentami Denazen były dość chaotyczne i jakby na siłę przeciągane. Książka obfituje jednak w mniej lub bardziej niespodziewane zwroty wydarzeń oraz silnie emocjonalne momenty. Nie czułam się znudzona czytając Toksynę, a brnięcie przez kolejne strony było doświadczeniem przyjemnym.

Nie mogę też nie zwrócić uwagi na momenty bliskości między bohaterami. Książka jest kierowana do młodzieży i sama nie wiem, czy takie ujmowanie związku i cielesności powinno znaleźć się w powieści dla nastolatków.

Według mnie cała seria Denazen jest możliwością do przeżycia ciekawej i dynamicznej przygody z jej bohaterami. Czyta się ją szybko i bez znudzenia, wyraziste postaci nadają jej charakteru, wydarzenia wciągają, a zamykając Toksynę przychodzi niedosyt i oczekiwanie na część trzecią.

6+/10

Za możliwość przeczytania książki, dziękuję z całego serca wydawnictwu