Chyba wszyscy doskonale pamiętają panią Małgorzatę Braunek. Oleńka z Potopu, Izabela z Lalki, Barbara z Nad Rozlewiskiem... nie wszyscy wiedzą, że aktorka była także buddystką, działaczką na rzecz praw zwierząt i praw człowieka w Chińskiej Republice Ludowej, a także, że została odznaczona złotym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jej walkę z rakiem śledziło wielu Polaków, kibicując jej i podziwiając pogodę ducha. Niestety, 23 czerwca 2014 roku przegrała z chorobą.

Listy do Małgosi są zapisem przemyśleń przyjaciela pani Braunek, Artura Cieślara, który już wcześniej napisał książkę - wywiad-rzekę z aktorką. W publikacji autor nie tylko wspomina panią Małgorzatę, przytaczając obrazki z jej życia, walki z chorobą, ale również obnaża przed czytelnikami swoje najskrytsze emocje, próbę pogodzenia się z odejściem bliskiej osoby, z pustką jaka po niej pozostaje. To swoiste przeżycie żałoby ubierając ją w słowa, próba zaklęcia ulotnych chwil w pomnik pamięci dla osoby, która miała wielki wpływ na życie otaczających ją ludzi.

Książka jest niezwykle intymna i sam autor przyznaje, że jest to najintymniejsza opowieść, na jaką się zdobył. Jego listy poruszają, zmuszają do zatrzymania się na chwilę w pędzie życia i konfrontacji z jego kruchością i przewrotnością losu. Są one jednak również pełne nadziei i ukojenia, które dotyka w czasie pogodzenia się z odejściem kogoś, kto zajmował szczególne miejsce w naszych sercach.

Książkę polecam fanom aktorki, a także osobom, które same borykają się z utratą bliskiej osoby. Warto przeczytać, choćby dla tej chwili wyciszenia, refleksji i wspomnień zamkniętej w kartach tej pozycji.

poza oceną

książkę możecie kupić na:

Rachel ma 29 lat, kochającego męża i dwójkę dzieci. Za sobą walkę z anoreksją, narkotykami, przygodnym seksem i nierozumiejącymi rodzicami. Boi się odrzucenia, często czuje wstręt do samej siebie. Pierwsze poważne załamanie i towarzyszące mu myśli samobójcze skończyły się dla Rachel pierwszą wizytą w szpitalu psychiatrycznym. Zainteresowany jej przypadkiem dr Padgett postanowił jej pomóc, jednak od razu poinformował Rachel, że terapia będzie bardzo długa, kosztowna, bardzo ciężka, a przede wszystkim nie ma żadnej gwarancji, że uda jej się pomóc.

Pograniczne zaburzenie osobowości - diagnoza brzmiąca jak wyrok. Jednak dzięki żmudnej, trudnej i niebywale bolesnej terapii, zaangażowaniu terapeuty i wsparciu rodziny udało się zabić demony przeszłości.

Książka Rachel jest zapisem jej przeżyć i uczuć z okresu terapii. Opowiada o wyczerpujących sesjach, odkrywaniu elementów z przeszłości, które głęboko ją skrzywdziły. Przeszłości, którą częściowo wyparła, nie chciała pamiętać.

Autorka jest wobec czytelników niezwykle szczera. Bez zbędnego zawoalowania opowiada o przejawianych przez siebie zachowaniach autodestrukcyjnych, o kryzysach, napadach wściekłości, braku wiary w życie i siebie samą, o trudnościach dnia codziennego. Czytając książkę - jeszcze bez fachowej wiedzy na temat męczącego Rachel zaburzenia - widzimy dwa obrazy kobiety. Niewdzięczną, pełną agresji, wulgarną - wrażliwą, trochę zagubioną, ciepłą, kochającą matkę i żonę.

Mimo pierwszoosobowej narracji, skupiającej się na przeżyciach, uczuciach i myślach Rachel, udało się jej ukazać na kartkach swojej książki nadzwyczaj ogromne zaangażowanie terapeuty, a także rodziny, która z pełną ufnością, mimo wielu krytycznych momentów, chwil zwątpienia i załamania, znosiła ataki złości, paniki i autodestrukcji, czekając na dzień, gdy już będzie... normalnie.

"Uratuj mnie" jest nie tylko "przewodnikiem" po chorobie psychicznej jaką jest pograniczne zaburzenie osobowości, nie tylko pomaga zrozumieć zachowanie chorych, ale zwraca uwagę na to, jak istotne dla naszej psychiki mogą być wydarzenia z dzieciństwa, które podświadomie spychamy na bok uznając je za trudne, ale nieznaczące. Książka pozwala też spojrzeć na swoje życie z dystansem, dostrzec w nim więcej piękna i szczęścia niż na co dzień.

Choroby psychiczne są wciąż ciężkim tematem dla Polaków, a osoby nimi dotknięte nierzadko spotykają się z dyskryminacją, choćby w lekkich formach. Wyznania Rachel pokazują świat z punktu widzenia osoby chorej, walczącej z otaczającą rzeczywistością, a przede wszystkim ze sobą. A wygrać z samym sobą jest przecież najtrudniej. Na szczęście Rachel się udało. Dzięki akceptacji najbliższych i żarliwej walce psychoterapeuty, zachowującego stoicki spokój i pozory ciepłej neutralności.

"Uratuj mnie" jest czymś więcej niż książką, wspomnieniami, przewodnikiem, wyznaniem i studium przypadku. To historia dająca nadzieję. Nadzieję nie tylko dla chorych i ich najbliższych. Ale również dla zwykłych ludzi. Walka o siebie daje rezultaty, a beznadziejna sytuacja może się odwrócić. 

Tę poruszającą, trzymającą w objęciach do ostatniej strony opowieść powinien przeczytać absolutnie każdy.

książka poza oceną

książka z wyróżnieniem

za możliwość przeczytania tej wzruszającej książki, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Dziś chciałabym Wam zaproponować lekturę nieco trudniejszą i poważniejszą niż te, które zwykle recenzuję na swoim blogu. Mowa tu o pozycji "Kompendium patriotyzmu". Ta cienka i niepozorna książeczka to zbiór pięciu wywiadów, które przeprowadził dziennikarz "Rzeczypospolitej" Dominik Zdort z wielkimi polskimi postaciami: prof. Zdzisławem Krasnodębskim (socjologiem, publicystą, filozofem społecznym), abp Józefem Michalikiem, Antonim Macierewiczem (historykiem, politykiem, współtwórcą KOR), Janem Pospieszalskim (publicystą, prowadzącym m.in. program "Warto rozmawiać") oraz Wojciechem Wenclem (poetą, eseistą, felietonistą i krytykiem literackim).

Podstawowym problemem nad którym zastanawiają się rozmówcy pana Zdorta to patriotyzm - czym jest? Jak się objawia w Polsce? Jak jest postrzegany przez różne polskie i zagraniczne środowiska? Jaka jest jego kondycja? Każdy z rozmówców jest patriotą, jednak ich spojrzenie na zjawisko umiłowania ojczyzny jest różne, w swoich wypowiedziach kładą nacisk na inne elementy.
Niewątpliwie patriotyzm nierozerwalnie związany jest z sytuacją polityczną kraju, więc w książce znajdziemy wiele refleksji rozmówców o współczesnej polskiej elity rządzącej i ważniejszych zjawisk społeczno-politycznych. Przez wszystkie rozmowy przewija się temat Smoleńska, tak trudnego i przełomowego sprawdzianu dla polskiego patriotyzmu.

Dominik Zdort umiejętnie prowadzi wywiady ze swoimi rozmówcami. Skłania do poważnych przemyśleń i świadectw, nieraz próbuje prowokować - z różnym skutkiem. Warta uwagi jest również sama kompozycja książki - podział wywiadów na tematyczne części, opatrzone ważniejszym wg. autora cytatem z danego fragmentu konwersacji.

Nie ukrywam, że książka jest pozycją trudną, szczególnie dla młodych czytelników, jednak niezwykle wartościową, szczególnie w obliczu wydarzeń ostatnich lat. Sam frazes "kocham ojczyznę" nie wystarczy do tego, by być prawdziwym patriotą. "Kompendium patriotyzmu" ukazuje jego istotę z różnych punktów widzenia, koncentrując się na różnych aspektach. Warto poświęcić czas tej książce - małej objętościowo, a wielkiej tematem - i podjąć własne refleksje i rozważania nad kondycją patriotyzmu w kraju i tym, jak my go manifestujemy. Czeka nas również swoisty reality check naszych dotychczasowych poglądów i przekonań.

Święta Wielkanocne to dla chrześcijan szczególny czas. Przeżywamy wspomnienie męki Pańskiej, śmierć Jezusa na krzyżu i Jego radosne zmartwychwstanie. Przypominamy sobie, że zginął za grzechy ludzkości, by otworzyć nam drogę do nieba. Na tę mękę ktoś Go skazał. Według przekazów biblijnych cały lud krzyczał "uwolnij Barabasza, a Tego ukrzyżuj". Ale czy rzeczywiście tak było?
Wielu współczesnych myślicieli, teologów, przywódców Kościoła, stara się załagodzić ten obraz, co wpisuje się w dążenia do prowadzenia lepszego dialogu między chrześcijanami, a żydami. Nie od dziś znane jest przekonanie, że antysemityzm swoje źródło ma w chrześcijaństwie, bo chrześcijanie widzą żydów jako winnych śmierci ich Zbawiciela. Ten antysemityzm, według wielu, był prostą drogą do holocaustu, obozów śmierci, gett. A więc za winne tak strasznej tragedii ludzkości uznaje się chrześcijaństwo.

Paweł Lisicki, redaktor naczelny tygodnika "Do Rzeczy", wybitny dziennikarz, w swojej trudnej i świetnie opracowanej książce, ukazuje nam różne punkty widzenia na to, co naprawdę działo się za czasów męki Chrystusowej i jakie to konsekwencje ma w dzisiejszym świecie. Znajdziemy tu wiele wątpliwości, pytań na temat tego jak to było naprawdę - za co, dlaczego, jak zginął Chrystus. Autor podjął się niełatwego zadania, ale według mnie wspaniale mu sprostał. Jego książka bazuje na wielu tekstach, poglądach wielkich teologów, myślicieli, uczonych, które pan Paweł potrafi dokładnie wyjaśnić, przeciwstawić sobie, uargumentować ich słuszność bądź wątpliwą wartość. Dodatkowo wpisuje biblijne wydarzenia w kontekst kulturowy i historyczny, co pozwala zrozumieć wiele niuansów, często pomijanych i ignorowanych nawet przez uczonych w Piśmie.

Nie ma wątpliwości, że pozycja "Kto zabił Jezusa?" to książka niezwykle potrzebna, ponieważ dąży do ukazania prawdy w jak najmniejszym szczególe. Jest to lektura wymagająca - należy ją czytać ze zrozumieniem i refleksją. Jest nie tylko wspaniale opracowaną biografią Jezusa dotkniętą niemal z każdej możliwej strony, ale także historyczną i duchową wędrówką, okazją do wielu przemyśleń i lepszego poznania własnej wiary. Mimo tego, że to książka niełatwa - wciąga bez reszty uważnego i ciekawego czytelnika.

Według mnie jest to pozycja obowiązkowa dla każdego chrześcijanina, szczególnie takiego, któremu nie wystarczą niedzielne kazania i filmy puszczane w telewizji w okresie wielkanocnym - a takiego, który chce wiedzieć i rozumieć więcej, być przez chwilę bliżej wydarzeń sprzed ponad 2 tysięcy lat, a także zdrowo spojrzeć na kwestię "winy" i "post-chrześcijańskiego antysemityzmu". Będzie to także idealna lektura dla niechrześcijan, którzy po prostu chcą poznać historię i polemiczne dyskursy na temat męki i śmierci Jezusa.

poza oceną

za możliwość przeczytania tej wspaniałej i niezwykle ważnej publikacji w okresie tak ważnym jak Wielkanoc, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Wychowankami domu poprawczego dla dziewcząt w Falenicy zainteresowałam się rok temu. Zawsze były mi bardzo bliskie ciężkie sytuacje społeczne i ludzkie dramaty. Ot - po prostu ciekawi mnie ludzka psychika, motywy postępowania, życie ludzkie szeroko pojęte... Dlatego też po wykładzie pani Leny Rogowskiej, która z wychowankami tego domu przeprowadza bardzo ciekawe warsztaty piosenki (warto zwrócić uwagę na występy dziewcząt, choćby Stacja Falenica - do znalezienia na YouTube) postanowiłam zapoznać się bliżej z falenickimi dziewczynami. Najpierw był program dokumentalny w 8 odcinkach - Dziewczęta z Falenicy, który bardzo mnie wzruszył, a dziś natrafiłam na tą książkę.

Nie ukrywam, że najbardziej interesowały mnie wyznania dziewcząt, które już swoimi tajnymi sposobami zaspakajania ciekawości zdążyłam w pewien sposób poznać.

"Co mnie czeka, gdy stąd wyjdę" to zbiór krótkich świadectw wychowanek Falenicy. Każde z nich napisane jest indywidualnym stylem autorki. Dziewczyny opowiadają o swym dzieciństwie, trudnych momentach, przestępstwach, których dokonały, mówią czy żałują - lub też czy nie żałują - i snują plany na życie po poprawczaku. Każda z historii jest opatrzona komentarzem Papcia, jak nazywają go dziewczęta - czyli dyrektora placówki, Romualda Sadowskiego.
Jedyne czego mi w tej książeczce zabrakło, to komentarze pana Irka, wychowawcy dziewcząt, który jak mi się wydaje po obejrzeniu programu, wie o dziewczynach bardzo wiele, jest z nimi na co dzień i opowiadając o nich potrafi w słuchaczu poruszyć głębokie emocje.

Po tę króciutką (37-stronicową) publikację warto sięgnąć - jest bardzo krótka, ale pozwala spojrzeć na osoby, które określamy mianem "młodocianych przestępczyń" z ludzkiej strony. Jak napisała jedna z wychowanek, Paulina, "Ludzie często śmieją się z nas, bo jesteśmy inne, a my śmiejemy się z nich, bo wszyscy jesteśmy tacy sami".

Książkę możecie w całości przeczytać tu: http://www.podrugie.pl/nasze-akcje/co-mnie-czeka-gdy-stad-wyjde/

Poza oceną

Nie będzie to zwykła recenzja, a zwrócenie Waszej uwagi na tą bulwersującą sprawę i apel o pomoc. Ale od początku...

Asia Bibi jest chrześcijanką mieszkającą w Pakistanie. Razem ze swoim mężem i ukochanymi dziećmi - synem i pięcioma córeczkami - żyła biednie, ale spokojnie i szczęśliwie. Szanowała muzułmanów i ich tradycje - podczas Ramadanu razem z rodziną ukrywała się jedząc lub pijąc w ciągu dnia, by nie denerwować wyznawców islamu. Żyła w zgodzie z otaczającymi ją ludźmi w swojej ukochanej, ojczystej, pakistańskiej ziemi.

Niestety pewnego dnia stało się coś bardzo złego. Podczas zbiorów upraw Asia napiła się wody z muzułmańskiej studni i zanurzyła kubek jeszcze kilka razy by podać napój innym kobietom zmęczonym pracą w 40-stopniowym upale. I ten jeden ludzki czyn został uznany za zbrodnię przeciw islamowi - bo muzułmańska studnia została przez chrześcijankę "zanieczyszczona", teraz żadna z muzułmańskich kobiet nie mogła się z niej napić.

Na domiar złego kobiety zaczęły prowokować Asię rzucając jej pytania, czy nie chce przejść na islam. Asia niepotrzebnie wypowiedziała imię Proroka Mahometa i została dodatkowo oskarżona o bluźnierstwo przeciwko niemu. A Proroka trzeba pomścić.

Asia została skazana na śmierć i oczekuje na wyrok od kilku lat zamknięta w więzieniu, w ciężkich warunkach. Nie może widywać swoich dzieci. Męża Ashiqa widuje co wtorek.

W jej obronie stawali wysoko postawieni ludzie - tacy jak gubernator Pendżabu (który był muzułmaninem), a także chrześcijański minister do spraw mniejszości religijnych. Obaj zostali zamordowani przez islamskich fanatyków, jeden z nich przez własnego ochroniarza...

Za uwolnieniem Asii Bibi opowiedział się również sam Papież Benedykt XVI. Środowiska chrześcijańskie - i nie tylko - na całym świecie walczą o uwolnienie tej niewinnej kobiety, chrześcijanki, kochającej matki.

Asia zdaje sobie sprawę, że nawet jeśli stanie się cud i zostanie uwolniona, będzie musiała razem z rodziną opuścić swoje ojczyste strony, bo grozi jej samosąd i lincz ze strony rodaków. Jednak powrót do życia, córek, syna i męża jest najważniejszy.

W internecie dostępna jest także petycja, którą ja, moja rodzina i znajomi już podpisaliśmy. Apeluję również do Was, byście uczynili to samo.
http://www.callformercy.com/

Samą książkę bardzo polecam. Jest niezwykłym wołaniem o pomoc. Prócz opisu przeżyć Asii z pobytu w więzieniu, jej tęsknoty za rodziną i niezłomnej wiary, pozycja ta daje nam szansę na poznanie jej samej - jej życia, najlepszych wspomnień.
Warto otworzyć oczy na trudną sytuację chrześcijan w krajach muzułmańskich. Zacznijmy od sprawy Asii Bibi - gdyż jest paląca i niecierpiąca zwłoki.

Książkę uznaję jako pozycję poza oceną

Książki i filmy o życiu w gettach i obozach koncentracyjnych zaciekawiły mnie jakiś czas temu. Zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę wiem na ten temat tylko tyle ile przekazano mi w szkole - czyli mam jedynie mgliste pojęcie o cierpieniu, śmierci i okrucieństwie, które tam były codziennością. Jako kilkunastoletnia dziewczynka odmówiłam wyjazdu na wycieczkę szkolną do Oświęcimia. Wiedziałam, że to miejsce przytłoczy mnie i wyjdę stamtąd z tysiącem pytań, na które do dziś nikt nie udzielił odpowiedzi. Nie poszłam również do kina na "Pianistę", tym razem "uchronił" mnie przed tym mój starszy brat zdając sobie sprawę z mojej dziecięcej jeszcze wrażliwości. Dopiero niedawno przełamałam się i zaczęłam chłonąć tą część historii ciągle chcąc wiedzieć więcej.

"Nadzieja umiera ostatnia" jest zapisem wspomnień Żydówki Haliny Birenbaum, która w czasie wybuchu II Wojny Światowej miała 10 lat. Do 13 roku życia udało jej się wraz z rodziną ukrywać w getcie warszawskim, wiele razy cudem uniknęli łapanek, wywozu do Treblinki i bezpośredniej śmierci z rąk esesmanów. Te "cuda" zawdzięczali głównie matce, jej silny charakter i pragnienie ochrony rodziny za wszelką cenę pomogły im długo uciekać przed losem jaki Niemcy przygotowali dla Żydów. Niestety, w końcu dobra passa się skończyła i trafili do transportu, który wywiózł ich do Majdanka.

Tego co przeżyła Halina w obozach w Majdanku, Oświęcimiu, Ravensbruck i Neustadt nie jestem Wam w stanie opowiedzieć. Myślę, że i sama autorka w swojej książce nie dała rady opisać całego zła, którego doświadczyła. Każdy dzień zaczynał się i kończył pod znakiem katorżniczej pracy, ciężkich chorób i epidemii, śmierci bliskich i obcych, walki o przeżycie. Pani Birenbaum oprócz strasznych obrazów, które mnie samą przyprawiały o dreszcze i nieraz łzy, nie zapomniała o świadectwie przyjaźni, miłości, siły charakteru więźniarek tak bardzo pragnących żyć, ani o nielicznych przypadkach "ludzkości" przejawianej przez oprawców - incydentach, które niektórym więźniarkom pozwoliły przeżyć trochę dłużej.

Tej książki nie da się ocenić. Takich wspomnień nie sposób zaklasyfikować, położyć na półkę z pozycjami "dobrymi", "średnimi"... dlaczego? Ponieważ jest to nie tylko zapis dokumentujący niezwykle ważny i bolesny fragment historii, ale także dlatego, że jest ona świadectwem życia i śmierci niewinnych osób, jedyną pamięcią i oddaną im czcią.

Chciałabym tą książkę polecić wszystkim. Jest to pozycja, która na długo pozostaje w pamięci, a wraz z nią osoby, które nie miały tyle szczęścia co Pani Halina, a na pamięć naszą zasługują jak nikt inny.