Kiedy mówimy "literatura kobieca" często myślimy "tanie romansidło". Chociaż dość często czytam ten typ książek, zwykle nastawiam się na najgorsze, bo zwykle, choć przyjemnie się je czyta, wątki są oklepane, zakończenie przewidywalne, historia błaha. To, co nam zostaje to zupełnie inna półka. Nie wiem, czy potrafię ubrać w słowa to co czuję po przeczytaniu tej powieści. Dawno nie czytałam nic tak naładowanego emocjami, poruszającego do bólu. Nie było to łatwe i lekkie czytadło, a splot trudnych historii i problemów, które dotyczą nie tylko dwóch głównych bohaterek ale i wielu postaci pobocznych: Anna w wieku 30-paru lat zmaga się z postępującym szybko Alzheimerem, a w domu opieki niespodziewanie znajduje miłość i zrozumienie u młodego człowieka, również dotkniętego demencją. Eve, napiętnowana po skandalu, jaki wywołał jej bogaty mąż, szybko spada ze szczytu drabiny socjoekonomicznej i musi zbudować życie od początku: dla siebie i swojej małej córki Clementine. Podejmuje więc pracę w Rosalind House - tym samym ośrodku, w którym leczy się Anna. Drogi dwóch kobiet przetną się, co zmieni życie każdej z nich.

Sally Hepworth podejmuje trudne tematy - choroby, przemijania, pamięci, miłości, odpowiedzialności, społecznego ostracyzmu. Czytelnik wiele razy zostaje postawiony przed moralnym dylematem, ale przede wszystkim przed pytaniem: czy każdemu wolno kochać? Czy miłość można kontrolować? Czy miłość umiera wraz z nami, z ukochaną osobą, z pamięcią o niej?

Narratorkami opowieści są Anna, Eve oraz jej córka Clementine. Patrzymy więc na wydarzenia przedstawione w książce z perspektywy trzech skrajnie różnych osób: kobiety, która traci pamięć, dobrze sytuowanej kobiety, która za jednym mrugnięciem oka straciła wszystko i dziewczynki, która boryka się z bólem po stracie ojca i okrucieństwem swoich rówieśników. Każda z tych kobiet wnosi do powieści unikalną cząstkę, która jest absolutnie niezbędna do zrozumienia i przeżycia całości historii. Prowadzenie narracji z perspektywy osoby chorej na Alzheimera na pewno było nie lada wyzwaniem dla autorki. Postać Anny niezwykle mnie poruszała, za każdym razem gdy czytałam części książki właśnie jej poświęcone - stąd mogę powiedzieć, że Sally Hepworth podołała zadaniu.

To, co nam zostaje w dość brutalny sposób zmusza czytelnika do przemyśleń na temat miłości, zaufania, spraw materialnych  doczesnych, przemijania, starości i ludzkiej predyspozycji do popełniania błędów w myśl chronienia tego, co się kocha. Jest to książka, która przynosi wiele emocji. Każdy, nawet najbardziej poboczny bohater, gra tu ogromnie ważną rolę, stawia przed czytelnikiem moralne, etyczne i życiowe problemy, nawet jeśli z początku wydaje się tylko tłem do głównej historii. To jest chyba to, co podobało mi się u Sally Hepworth najbardziej - nagromadzenie wielu różnych ludzkich dramatów, splatających się ze sobą w Rosalind House.

Nina Braun próbuje pozbierać się po tragicznej stracie najbliższych. Życie nieubłaganie toczy się dalej, a co za tym idzie Nina musi:

a) zająć się dziećmi;

b) uratować swoją restaurację;

c) wytrzymać z osobliwymi teściami;

e) wziąć udział w niecodziennym wydarzeniu jakim jest ślub siostry z tajemniczym mężczyzną;

f) przy tym wszystkim nie zwariować!

Jak się nie zakochać jest trzecią z cyklu książek o Ninie Braun i pierwszą autorstwa Niny Majewskiej-Brown, po którą sięgnęłam. Dobrze czyta się ją jako osobną część, ale w czasie lektury postanowiłam, że muszę poznać poprzednie losy głównej bohaterki. Mimo trudnego tematu straty jaki dotykany jest w powieści, całość jest utrzymana w dość komediowym charakterze. Czuje się tu też wtrącenia własnych poglądów autorki, z którymi niekoniecznie się zgadzam, ale nie zaważyło to na mojej ocenie.

Uwielbiam czytać autorów (lub tłumaczy), w których stylu można wyczuć polonistyczne wykształcenie. Rzadko sięgam po polskie powieści dla kobiet z powodu ubogiego słownictwa i trudności w poprawnym składaniu zdań z czym boryka się wiele pisarek (przynajmniej tych, z którymi się zetknęłam). Na szczęście czytanie Niny Majewskiej-Brown to czysta przyjemność! Na plus jest też dynamika książki - ciągle coś się dzieje i nie ma czasu na nudę. Na uwagę zasługuje też bardzo ładne wydanie - zaczynając od okładki, przez papier, na składzie kończąc.

Spędziłam z tą powieścią bardzo miłe chwile i z czystym sumieniem mogę polecić ją osobom, które poszukują czegoś lekkiego, kobiecego, dobrze napisanego, z wyrazistą bohaterką i inteligentnym humorem. Po przygodzie z tą, trzecią już częścią przygód Niny, sięgnę też po poprzednie, licząc na równie udane spotkanie z autorką.

7/10

Do XIX-wiecznej Argentyny wybieramy się po raz kolejny... i niestety ostatni. Tym razem śledzimy historię Clarissy, która ma za sobą tragiczne przejścia, ból, strach, utratę ukochanego. Życie wcale jej nie oszczędzało, a szykuje dla niej wiele niespodzianek i zakrętów losu.

Od pierwszych stron W krainie kolibrów jestem fanką Sofii Caspari. Jej niesamowity - choć trochę surowy - styl pisania, dokładny i barwny, porywa czytelników w wir fascynujących przygód na argentyńskiej ziemi. Wielowątkowość i wielowymiarowość powieści (i całej sagi) jest umiejętnie skonstruowana, mimo ogromu bohaterów i ich przeżyć, a także pewnego rodzaju społecznej analizy argentyńskich realiów, całość jest przejrzysta i czytelna, choć nie będę ukrywać, że jest to lektura wymagająca od czytelnika skupienia i namysłu.

Obawiałam się tak zwanego "spadku formy" autorki poprzez kolejne - jakże rozbudowane - tomy, jednak udało jej się zachować stały poziom i brak powtarzalności, co według mnie nie jest proste, szczególnie jeśli chodzi o literaturę kobiecą.
Zaskakujące zwroty akcji, przepięknie zbudowana wielopokoleniowa saga, nastrojowa, klimatyczna, egzotyczna Argentyna, wątki poruszające serca i zmuszające do refleksji, świetnie wykreowani bohaterowie - to tylko część tego, co oferuje W krainie wodospadów i cała Saga Argentyńska.

Jeżeli lubicie literaturę traktującą o miłości w sposób niebanalny, ukazując wiele jej wymiarów, jeżeli cenicie sobie zarówno ciekawe wątki, ale równie ważne jest dla was dobrze wykreowane otoczenie bohaterów, jeżeli szukacie książki lekkiej, ale jednocześnie mądrej i mającej głębokie przesłania - Saga Argentyńska jest dla Was idealna.

Po wspaniałej przygodzie opisanej przez Sofię Caspari w pierwszym tomie sagi argentyńskiej, W krainie kolibrów, miałam naprawdę duże oczekiwania.  Podczas tej krótkiej, egzotycznej wyprawy autorka przyzwyczaiła mnie do dobrego i solidnego stylu narracji, wielowymiarowości fabuły i zróżnicowanych bohaterów. Tego samego spodziewałam się po tomie drugim. Od razu Wam zdradzę, że się nie zawiodłam.

Do znanych nam z poprzedniej części bohaterów dołączają nowi, a opowieść jest niezwykle świeża i zaskakująca, co nie zawsze udaje się na etapie kontynuacji. Znów oprócz uroków Argentyny autorka ukazuje również jej mroki, nie stara się niczego wygładzić, a przedstawia dosadnie przekrój społeczeństwa - zetkniemy się z bohaterami do szpiku złymi i niewinnymi, z ludźmi biednymi, chorymi, a także bogatymi i wysoko postawionymi. Z tymi, którzy poszukują bezpieczeństwa i z tymi, którzy starają się je zakłócić. I znów osią powieści jest wielowymiarowo pojęta miłość, przyjaźń, walka o ideały i o przetrwanie w bardzo głębokim znaczeniu tego słowa.

Powieść jest obszerna, a styl niemieckiej autorki nieco surowy, jednak nie ujmuje jej to uroku, ciepła i niepowtarzalnej atmosfery - takiej jaką potrafi stworzyć tylko Caspari.

Na Targach Książki w Krakowie miałam przyjemność autorkę spotkać i poprosić o podpisanie pierwszego tomu. Powiedziałam jej, że już nie mogę się doczekać kolejnej części argentyńskiej przygody. Niech samo to będzie dla Was moją jak najszczerszą rekomendacją tej serii. Nie jest najłatwiejszym kawałkiem literatury, ale jej lektura daje ogromną przyjemność poznania zupełnie innej kultury i śledzenia losów bohaterów z krwi i kości, które wzbudzą cały wachlarz silnych emocji we wrażliwym czytelniku.

8/10

Naszą bohaterką jest Delia - kobieta po 30, próbująca ułożyć sobie życie u boku ukochanego Paula, mająca dobrą pracę i lekko upośledzonego pieska przygarniętego ze schroniska. Wiedząc, że jej Paul nie jest zbyt wylewny, postanawia sama mu się oświadczyć. Nie spodziewa się, że właśnie tego wieczora, kiedy świętować będą swoje zaręczyny, świeżo upieczony narzeczony zrujnuje wszystko myląc jej numer komórki z... numerem młodej kochanki. Delia podejmuje trudną decyzję opuszczenia Newcastle i spokoju ducha szuka w Londynie - tam jednak czekają na nią nowe wyzwania i nie mniej poplątane życiowe scenariusze.

W To przez Ciebie! stykamy się z samym życiem - z jego blaskami i cieniami. Delia jest bohaterką z krwi i kości, niewyidealizowaną, ma swoje wady i momenty bezmyślności. Czytelniczki - nawet nieco młodsze - nie będą miały problemu z utożsamieniem się z nią i jej troskami, które dotykają nas wszystkie - problemy sercowe, zmiana pracy, nowe przyjaźnie i szukanie swojego miejsca w życiu. Autorka stworzyła opowieść wielowymiarową, skupiając się nie tylko na przeżywaniu rozstania i zdrady przez bohaterkę, ale wrzucając Delię w wir nowych wydarzeń, znajomości, przyjaźni i antypatii, wyzwań i nawet podejrzanego i możliwie niebezpiecznego środowiska. Postaci drugoplanowe są solidnie zbudowane, wyraziste i nie stanowią nudnego tła historii, ale jej nieodzowny element.

Czytelniczki muszą przygotować się na sporą dawkę surowego, niewybrednego, ironicznego brytyjskiego humoru, który chwilami bywa bardzo dosadny w doborze określeń. Ciekawym urozmaiceniem w książce są grafiki komiksu tworzonego przez Delię.

Duże ukłony należą się Elżbiecie Regulskiej-Chlebowskiej, tłumaczce książki, która wykonała kawał dobrej roboty, aby nie tylko jak najwierniej oddać język autorki, ale także przybliżyć czytelnikom językowe i kulturowe brytyjskie niuanse. Dawno nie czytałam książki z gatunku lekkich, tłumaczonej z taką dokładnością. Z tego miejsca bardzo Pani Elżbiecie dziękuję.

Jeżeli szukacie chwili wytchnienia z mniej wymagającą, ale ciekawą i godną uwagi książką, rozważcie sięgnięcie po To przez Ciebie! - relaks, dobry humor i fajna przygoda gwarantowane.

-7/10

Sylwia Zientek wprowadza nas w świat warszawskiego, prawniczego blichtru, pogoni za pozycją i doczesną uciechą. W tym wszystkim bohaterowie gubią sens swojego życia, nie umiejąc odnaleźć się w sprzecznych uczuciach i pragnieniach, nie wiedząc do końca za czym pędzą, czego szukają i czego oczekują od przyszłości.

Przewodnimi postaciami powieści są Diana i Penny, młode, obiecujące prawniczki mocujące się z codziennością, która przecieka im przez palce. Prócz nich poznajemy całą feerię barwnych postaci z krwi i kości, o różnych charakterach, przejściach, wyrazistych, konkretnych.

Powieść nie ma jednej linii fabularnej. Składa się ona z przemyśleń, retrospekcji, analiz sytuacji, w których znajdują się bohaterowie. Dowiadujemy się o postaciach bardzo wiele, z urywków ich codzienności, wspomnień, relacji - często zawiłych - ze współpracownikami czy rodziną. Ta struktura narracji wymaga od czytelnika skupienia i cierpliwości, jednak wszystko wynagradza lekkie pióro autorki i jej wręcz przepyszny styl - Próżna to istny deser wśród natłoku obojętnych smakowo książek, trzeba jedynie jej zaufać i spróbować dostrzec to, co niewypisane, a jedynie zasygnalizowane. Opowieść o ludziach, którzy gdzieś po drodze zatracili samych siebie i swoje podstawowe pragnienia nie raz skłoni nas do refleksji nad własnym życiem - to nic, że bohaterowie na pewno są bogatsi i lepiej sytuowani od przeciętnego odbiorcy książki - wciąż zjadają ich te same bolączki, których próba przykrycia sukcesem i dobrym wyglądem nie jest wcale rozwiązaniem.

Z początku ciężko było mi się przekonać do braku spójności książki - do skakania od wydarzenia do wydarzenia, braku jednego logicznego ciągu; jednak w miarę czytania zostałam oczarowana przez styl Pani Sylwii i oddałam się bez reszty tej relaksującej i przynoszącej, często gorzkie, przemyślenia lekturze.

-7/10

Przełom XVIII i XIX wieku. Kraków. W domu okrutnego aptekarza rodzi się kolejne martwe dziecko, które i tak nie byłoby go w stanie zadowolić - jest to córeczka. W tym samym czasie w piwnicach posiadłości przychodzi na świat inna dziewczynka - owoc barbarzyństwa pana domu względem młodziutkiej służącej. Akuszerka Andrzejowa ma tylko jedno wyjście - nie chcąc, by maleńka istotka podzieliła los innych nieślubnych potomków aptekarza, bez zastanowienia podmienia martwe ciałko z tym pełnym życia i siły. Służąca Hanka i tak już umiera... lecz przed śmiercią zdąży jeszcze przekląć całą rodzinę Franciszka Bernata, nie wiedząc, że tym samym przeklina i własną córkę.

Główna bohaterka powieści - młodziutka Wiktoria - dorasta w czasach przełomu, pod opieką potwornego, niekochającego ojca, który z początku zdaje się nie doceniać jej talentów. Zachęcona przemianami w systemie oświaty dziewczynka rwie się do nauki, pragnie również iść na studia. Jedynymi życzliwymi jej duszami są bracia bliźniacy - pakujący się wiecznie w tarapaty Adam i lekko upośledzony Stefanek, którego siostra kocha całym sercem. Wkrótce Wiktoria spotyka na swojej drodze Filipa i od tego momentu całe jej życie się zmienia. Pierwsza miłość, pomoc niesiona innym, nieustanna walka z apodyktycznym ojcem... a do tego wszystkiego wkrótce na jaw zaczynają wychodzić mroczne sekrety samego Bernata...

Osadzona w starym Krakowie powieść Lucyny Olejniczak jest przepięknym portretem codziennego życia w początkach XIX wieku. Prócz codziennych problemów mieszkańców, okresu przemian, w którym kobiety zyskały prawo do edukacji, autorka ukazuje problem niespełnionego mężczyzny, który popada w coraz większe szaleństwo i popełnia odrażające czyny. Kontrastującą bohaterką jest jego własna córka - dobra, zdolna, pełna chęci do życia, rozkwitająca z małej zlęknionej dziewczynki w odważną, samodzielną kobietę.

Pani Lucyna pisze w sposób swobodny, stopniowo rozwija swoją opowieść, powoli wprowadzając czytelnika w coraz mroczniejsze aspekty historii, równocześnie opisując piękno młodości i nie zapominając o specyficznym klimacie krakowskich ulic i kamienic.

Jako mieszkanka Krakowa z chęcią spojrzałam na to miasto z zupełnie innej perspektywy, dając się ponieść mrocznym tajemnicom jej mieszkańców i kwitnących nadziei niesplamionych złem młodych bohaterów. Powieść kończy się w momencie, kiedy najbardziej kibicujemy Wiktorii i czekamy na rozwój wypadków. Na pewno sięgnę po kolejny tom Kobiet z ulicy Grodzkiej licząc na przygodę równie absorbującą jak ta w Hance.

7/10

Cathy Glass zwykle jest rodziną zastępczą dla młodszych dzieci. Tym razem została jednak poproszona o przyjęcie niecodziennego przypadku - siedemnastolatki oczekującej dziecka. Po chwili niepewności Cathy decyduje się pomóc dziewczynie. Nie spodziewa się jednak jak niezdyscyplinowana i nieodpowiedzialna okaże się Jade. Kłamstwa, picie, palenie, nieciekawe towarzystwo, a w dodatku nastolatka sama jest jeszcze dzieckiem, które musi za chwilę wejść w nową rolę - rolę matki. Cathy próbuje wszystkiego, by Jade mogła zatrzymać dziecko.  Prawda jest jednak taka, że wszystko zależy od samej dziewczyny i jej zachowania.

Każda książka Cathy Glass jest pełna emocji i porusza czytelnika do głębi. Opowiada bowiem prawdziwe historie, życiowe tragedie, które dotknęły jej podopiecznych. W innych powieściach autorki czytamy głównie o jej walce o zaufanie skrzywdzonego dziecka, o okazanie mu miłości i przywrócenie wiary w to, że pod opieką dorosłych może być i będzie szczęśliwe i bezpieczne. Tym razem Cathy, choć uczestniczy w opiece nad Jade, a potem chwilowo również jej córeczką, jest raczej obserwatorem i doradcą. To nastolatka musi w końcu zacząć podejmować słuszne decyzje i pokonać własne słabości. A może, tak jak mówiła jej matka Jackie, powinna doznać prawdziwego wstrząsu i wreszcie się ocknąć.

Cathy Glass jak zwykle stawia na prostotę języka, faktologiczny przekaz, który mimo dotykania trudnych kwestii czyta się bardzo szybko. Nie musi go podkolorowywać, by wzruszyć czytelnika, bowiem same opisywane wydarzenia są poruszające i szokujące. Historia Jade nie pozostaje również bez morału - każdy zasługuje na drugą i może nawet trzecią szansę, nawet, jeśli miałby ją zaprzepaścić. Zawsze istnieje nadzieja na zmianę.

Serdecznie polecam Nie zabierajcie mi dziecka. Po przeczytaniu kilku powieści pani Glass bałam się, że w końcu staną się schematyczne i nudne. Nic podobnego. Życie ma w rękawie masę smutnych, ale i pełnych nadziei scenariuszy, a Cathy Glass potrafi o nich umiejętnie opowiedzieć.

7/10

Cztery przyjaciółki. Barbara, pielęgniarka, wdowa, matka trudnego jedynaka. Maria (dla przyjaciół Myszka) - była artystka, która porzuciła malowanie na rzecz ukochanego męża, który właśnie oświadczył, że odchodzi. Iwona - aktorka, nie obce są jej reklamy wybielających past do zębów. I Jaśka, pani inżynier architekt, układająca życie w Szwecji. Cztery różne światy. Łączą je wspomnienia, wspólne lata spędzone w liceum, więzy przyjaźni, wsparcie, jakie ofiarują sobie na wzajem w trudnych chwilach. Każda z nich wykonuje inny zawód, przeżyła inne - mniejsze lub większe - tragedie życiowe, rozterki sercowe. I każda w jakiś sposób na kartach książki przeżywa nowy początek.

Powieść Wandy Majer-Pietraszak dotyka głębokich  ludzkich problemów - straty, wielu oblicz miłości, zaufania, układania życia na nowo. Jest pełna uroku i ciepła. Przytulna mała wioseczka, do której przeprowadza się Myszka i feeria barwnych postaci pobocznych nadaje książce czarującego klimatu.

Sama historia, jej przebieg, bohaterowie i miejsca opisywane przez autorkę są wielkim atutem książki. Osobiście miałam jednak problem z językiem i stylem jakimi została ona napisana. Narracja jest prowadzona w czasie teraźniejszym, co zawsze utrudniało i spowalniało mi czytanie. Język, którym operują bohaterowie jest miejscami bardzo dojrzały i wydaje się być czasem przestarzały - ot, mężczyzna do swojej byłej ukochanej na zjeździe absolwentów mówi coś w rodzaju "dobrze Cię widzieć, kumo..." - choć oczywiście mówi to żartobliwie.

Kwitnący krzew tamaryszku opowiada o kobietach dojrzałych i raczej do takich czytelniczek książka przemówi najbardziej. To pozycja piękna, warta pochylenia się nad nią i spędzenia z nią kilku spokojnych wieczorów. Jeśli szukacie czegoś relaksującego, opowiadającego o prawdziwej przyjaźni, ale też prawdziwych problemach - może okazać się, że to książka dla Was.

6/10

Jenny Shaw stoi na życiowym rozdrożu. Porzucona przez ukochanego na lotnisku, tuż przed wylotem na ważną firmową konferencję, w dodatku bez walizki z ciuchami. Katastrofa. Na dodatek w hotelu pewna kobieta pomyliła ją z długo niewidzianą przyjaciółką z czasów szkolnych, wierząc, że Jenny (a w zasadzie Jessie) przyjechała na zjazd absolwentów. Jenny - samotna, niepewna siebie, zrozpaczona - postanawia "na chwilę" poudawać osobę, za którą została wzięta. Ma szansę po raz pierwszy w życiu poczuć się silna i niezależna. Nie przypuszcza, że ten incydent zmieni w jej życiu wszystko i skłoni ją do poszukiwań swojej własnej, zatartej w bólu dzieciństwa, tożsamości.

Po raz kolejny znalazłam dowód na to, że lektura "lekka" i "kobieca" wcale nie musi być stereotypowa i banalna. Zrządzenie losu to złożona, wielopoziomowa książka o poszukiwaniu własnego ja, o tym jak łatwo złamać ludzką psychikę, jaki wpływ mają na nas bolesne wydarzenia z dzieciństwa i o tym jak silna i podstawowa jest potrzeba bycia kochanym i akceptowanym. Wbrew pozorom wątek romansu jest zdecydowanie drugo lub nawet trzecioplanowy.

Styl w jakim Allie Larkin snuje swoją opowieść jest lekki, przyjemny, ale na pewno nie prosty. Spodziewałam się płaskiej narracji, małej głębi i ubogiego języka, ale się pomyliłam. Autorka wplata w narrację życiowe prawdy, zmusza do podjęcia refleksji, zatrzymania się i postawienia w sytuacji głównej bohaterki. Jenny, mimo, że bardzo wrażliwa (i ma co chwilę szklące się oczy) jest postacią niezwykle ciekawą, a czytelnik powoli odkrywa jej portret psychologiczny, wraz z retrospekcją dotykającą czasów jej dzieciństwa i dojrzewania. Ludzie, których Jenny spotyka na swojej drodze - a więc dawni przyjaciele Jessie, w której skórę weszła - są różnorodni, mają problemy z krwi i kości, dają się lubić (lub nie). Dodatkowym atutem powieści jest trzymająca w napięciu tajemnica Jessie, którą Jenny stara się rozwikłać.

Problemem współczesnych książek dla kobiet jest często fakt, że wydarzenia są maksymalnie naciągane, nieprawdopodobne i ciężko jest się z nimi utożsamiać. Allie Larkin postarała się, aby możliwości jakie daje literacka fikcja nie przyćmiły realności bohaterów, ich rozterek i spraw.

Zrządzenie losu jest książką lekką, przyjemną, relaksującą i bardzo godną uwagi. Jeżeli nie przekonała Was moja recenzja, może zrobi to za mnie ten cytat:

"Gdyby i moja twarz znalazła się na którejś z tych ścian, widniałaby na niej taka sama nieśmiała nadzieja. Nie dostrzegamy własnego piękna, gdy jesteśmy młodzi, rozedrgani i brak nam pewności siebie. Wydaje nam się, że wszyscy dookoła widzą w nas przede wszystkim wady" (str. 105).

7/10

Światowa kariera baleriny Ani Bednarek zostaje przekreślona przez kontuzję. Los zmusza ją do powrotu do rodzinnych stron, gdzie musi na nowo ułożyć swoje życie. Wprowadza to niemały zamęt w życie Weroniki, pasjonatki rękodzieła i narzeczonej Edka - Ania jest bowiem byłą ukochaną jej wybranka.

Dwie bardzo różne bohaterki - obie jednak ludzkie, prawdziwe, z krwi i kości. Również problemy i sytuacje, które ich dotykają są bliskie czytelnikowi, niewydumane. Powieść przyziemna, życiowa, swoją prawdziwością urzekająca.

Często mam problem ze współczesną polską prozą, szczególnie tą kierowaną do kobiet - wydaje mi się sztuczna, pisana na siłę, bohaterowie jacyś tacy papierowi, jakby przyklejeni do powieści ni z gruszki ni z pietruszki. W przypadku książki Anny Mulczyńskiej z tym się nie zetknęłam. Autorka cechuje się bardzo przyjemnym, lekkim stylem, a jednocześnie używa bogatego słownictwa co zdecydowanie uprzyjemnia lekturę. 

Przyjaciółki ze Staromiejskiej są drugą częścią cyklu. Pierwszym tomem był Powrót na Staromiejską. Dla mnie było to pierwsze spotkanie z mieszkańcami Staromiejskiej - nie miałam jednak problemu z odnalezieniem się w historii. 

Przyjaciółki... to historia niezwykle ciepła, prawdziwa, bliska czytelnikowi, wciągająca. Opowiada o przewrotnych kolejach losu, ludzkich problemach i troskach. Jednocześnie jest książką lekką, idealną na wolny wieczór przy filiżance kawy. Serdecznie polecam!

7/10

Nina jest kobietą po przejściach - po rozwodzie, długoletniej próbie ułożenia sobie życia z nowym mężczyzną, a do tego za granicą, z dorastającą córką. Kiedy za namową koleżanki zakłada konto na portalu randkowym Twoje Serduszko nie podejrzewa, że wprowadzi to tak wielki chaos do jej życia. Kolejni mężczyźni, z którymi decyduje się spotkać to kolejne, większe lub mniejsze, rozczarowania. Czy w końcu uda jej się znaleźć towarzysza życia i czy pomoże jej w tym dobrodziejstwo współczesnych czasów jakim jest internet?

Autorka przeprowadziła trafną analizę portali społecznościowych i profili ich użytkowników. Mężczyźni lansujący się zdjęciami z wakacji, uprawiający ekstremalne sporty często tak naprawdę okazują się nudnymi jak flaki z olejem maminsynkami czy okrutnymi malkontentami. Pomysł na komediowe perypetie dojrzałej kobiety szukającej bratniej duszy na internetowym portalu to ciekawy materiał zarówno na książkę jak i na odstresowujący serial. Niestety w przypadku Randek w wielkim mieście wielkiego wow nie ma.

Przede wszystkim uderzyła mnie ilość błędów interpunkcyjnych, która z początku trochę odstraszała od czytania. Mieszanie narracji w formie teraźniejszej z przeszłą również nie przypadło mi do gustu. Historia opowiadana jest przez główną bohaterkę, język jest potoczny, tekst okraszony uśmiechniętymi buźkami. Chwilami książkę czyta się nawet przyjemnie i ma pewne zabawne momenty, lecz całościowo patrząc po prostu jest nudna. Nie porwała mnie, nie zaintrygowała. Większość "randek" bohaterki ma ten sam schemat, brak akcji, głębszych przemyśleń, tego "czegoś", co czytelnika by poruszyło, przykuło do stron, rozbawiło. Zdarzało mi się kilka razy uśmiechnąć nad lekturą, jednak było tych uśmiechów zdecydowanie za mało, przytłoczonych ogólną nijakością książki.

Randki w wielkim mieście są książeczką krótką i niewymagającą od czytelnika wiele myślenia, dlatego idealnie nada się jako zabijacz czasu na długą podróż autobusem, albo czytadełko w poczekalni do lekarza.

5/10

Kiera i Denny są parą idealną - zakochani w sobie do szaleństwa, okazujący sobie uczucia na każdym kroku, szczęśliwi. Kiedy mężczyzna dostaję nową pracę w odległym Seattle jego dziewczyna bez wahania decyduje się jechać z nim i zacząć nowe życie. Wynajmują więc skromny pokój w domu znajomego Denny'ego, gwiazdy rocka - Kellana.

Początkowo życie trójki w studenckich warunkach układa się dobrze, nieodparty urok Kellana niebezpiecznie działają na Kierę. Emocje obojga dochodzą do głosu gdy Denny postanawia wyjechać korzystając z oferty nie do odrzucenia z punktu widzenia jego kariery. Z biegiem dni miłosny trójkąt gmatwa się coraz bardziej...

Co myślę?

Bezmyślna? O tak. To określenie idealnie pasuje do głównej bohaterki. Wiecznie niezdecydowana, targana emocjami, nie próbująca nawet przez chwilę na zimno ocenić sytuacji, w której się znalazła. Jej "wybory", których tak naprawdę dokonać nie potrafi, były denerwujące i ze szczerym zniecierpliwieniem czekałam, aż jej romans wyjdzie na jaw. Potem wcale nie było lepiej.

Inni bohaterowie mogliby również być nieco dopracowani - najlepiej zarysowaną osobowość ma chyba drugoplanowy bohater, członek zespołu D-BAGS, Griffin.

Książka to istna cegła - około 700 stron. Na szczęście druk w polskim wydaniu jest dość duży. Historia miłosnego trójkąta, bicia się z myślami, podejmowania decyzji i... porannego picia kawy (w pewnym momencie już przestałam liczyć ile razy scenariusz się powtarzał) mogłaby być spokojnie krótsza o połowę.

Ogólnie książka jest typowym babskim czytadłem z małymi elementami erotyki i idealnie spełnia tę funkcję - na długi zimowy wieczór w sam raz. Nadzieją napawa mnie fakt, że jest to pierwszy tom trylogii, a do tego debiut autorki, więc być może w drugiej części coś żywszego się podzieje.

O dziwo przeszkadzało mi najbardziej... tłumaczenie. Niektóre dobrane przez tłumaczkę słowa, również (a może szczególnie?) w scenach intymnych zbliżeń były dość toporne i ciężko było mi się przebić przez tekst. Zastanawiam się czy to właśnie nie spolszczenie ujęło wartości oryginałowi - na Goodreads Thoughtless ma bowiem ocenę bardzo wysoką - 4,19 na 91,148 ocen (i ponad 7 tysięcy recenzji)...

Mimo dużej ilości stron książkę przeczytałam bardzo szybko. Jest lekkim oderwaniem od literatury, która więcej wymaga od czytelnika.

Niedługo wrócę do Was z wrażeniami z tomu drugiego.

6/10
z nadzieją na lepszy tom drugi

Ukryte wodospady to czwarta odsłona serii Barbary Freethy o urokliwej Zatoce Aniołów. Tym razem główną bohaterką jest Isabella Silveira. Brzmi znajomo? Oczywiście, bo to siostra znanego nam z poprzednich części policjanta Joe Silveiry, o którym wątek, mimo, że poboczny, ogromnie przypadł mi do gustu.

Isabella kierowana silnym przeczuciem, że zdarzy się coś złego, postanawia jak najprędzej odwiedzić swojego brata Joe w Zatoce Aniołów. Na drodze dochodzi do groźnego wypadku, jednak kobieta ma szczęście - z opresji ratuje ją jeden z mieszkańców miasteczka, Nick. Mężczyzna zaczyna czuć do Isabelli niejasne przywiązanie, coś go do niej przyciąga, jak magnes. Między dwójką rodzi się nieodgadniona więź, której sami nie potrafią zrozumieć, a los wcale im tego nie ułatwia. Nick boryka się z życiowymi problemami, a konkretnie z dorastającą córką, z którą relacje nie układają mu się najlepiej. Czym było niejasne przeczucie pchające Isabellę do Zatoki i jaka tajemnica kryje się w książce tym razem?

Barbara Freethy jest mistrzynią nienachalnych romansów oplecionych wątkami obyczajowymi. Wiele razy w recenzjach "Zatoki" wspominałam o patchworku, który jest swoistym symbolem serii. Każda książka jest częścią wielkiej układanki życia, a nie dość, że mamy w niej główny wątek, który poznajemy od początku do końca, to na dodatek dzieje się wiele wokół bohaterów drugoplanowych, a ich historie śledzimy stopniowo, rozwijają się powoli w każdej z części. Jest to największy @tajny urok całej "Zatoki". Fakt, że zaprzyjaźniamy się z postaciami przedstawionymi w powieści i możemy część po części śledzić ich losy, a główny wątek - zawsze z miłością w tle - wcale ich nie przyćmiewa.

Kolejnym plusem serii jest - wspominany już - wątek miłosny który nigdy nie jest "typowy", ani przytłaczający. Miłość jest tylko jednym z wielu ważnych aspektów.

Jak zwykle mamy do czynienia z barwnym językiem, lekkim stylem, ciepłem i urokiem, niepowtarzalnym klimatem nadmorskiego miasteczka, oraz nutką tajemnicy. Za to kocham Barbarę Freethy.

Książka idealna na wakacje. Po raz kolejny polecam zdecydowanie tę serię wszystkim, którzy lubią czytać o miłości i o życiu - różnych jego barwach.

8/10

Za kolejną niesamowitą przygodę w uroczej Zatoce Aniołów dziękuję z całego serca wydawnictwu:

Kiedy zaniepokojona przyjaciółka namawia Aidę na uporządkowanie mieszkania i wyrzucenie wszelkich wspomnień po ostatniej, nieudanej miłości, nikt nie podejrzewa, że będzie to miało tak niespodziewany finał. Wynosząc do piwnicy pudła z sentymentami, z którymi już się rozprawiła, Aida wpada na podekscytowanych sąsiadów i osaczonego przez nich bezdomnego, który rzekomo miał dopuścić się kradzieży. Korzystając z chwili ogólnej nieuwagi, Aida kierowana impulsem postanawia ukryć krwawiącego mężczyznę w swoim mieszkaniu. Co więcej, po krótkiej rozmowie z Andrzejem, jest zdecydowana go ugościć u siebie do czasu, kiedy jego sytuacja się ustabilizuje - w końcu ona mieszka sama ze swoim psem, ma dobrą pracę, znajomych i życie jako tako jej się układa. Poza miłosnym.

Moje pierwsze odczucie po przeczytaniu książki - jest na wskroś polska. Typowo polskie nazwiska, ładny polski język i przyjemny, prosty styl autorki to jej znaki rozpoznawcze.

Powieść dla kobiet, o miłości, jednak miłości trudnej i pełnej wyzwań. Nie jest to uczucie podlotków, a osób dojrzałych, po przejściach. Ponadto jedna ze stron jest narażona na stereotypizowanie ze strony społeczeństwa, co więcej, na odrzucenie. Jest więc wiele schodów i barier do pokonania przed bohaterami i wielka niewiadoma - czy im sprostają?

Według mnie Barbara Ciwoniuk dobrze poradziła sobie z połączeniem wątków lekkich jak i poważnych. Powieść pobudza do refleksji, stawiania pytań o rzeczy podstawowe - jak zaufanie, ocenianie innych, poczucie kontroli nad własnym losem.

Styl autorki sprawia, że "Wszystko inne poczeka" czyta się błyskawicznie. Wielosć dialogów i prostota opisów mają tu swoją zasługę. Bohaterowie są ciekawi, dobrze zarysowani, zarówno główni jak i drugo czy trzecioplanowi. Jest to książka uniwersalna, która spodoba się zarówno młodszym jak i dużo starszym czytelniczkom, a dodatkowo niosąca ze sobą ważne przesłanie.

7/10

za możliwość przeczytania książki o ważnym życiowym przesłaniu, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Zaledwie wczoraj pisałam Wam o pierwszej części KISS - Kronika ślubnych wypadków. Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o drugiej książeczce z serii - Kto się śmieje ostatni.

Książka opowiada o Mirandzie Kravitz, prezydenckiej córce, która lubi dobrze się zabawić, niekoniecznie w eleganckiej, ołówkowej spódniczce i białej koszuli. Dziewczyna rwie się do beztroskiego życia, choć nie powinna narażać reputacji ojca, ani sprowadzać kłopotów na siebie samą. Cóż jednak ma zrobić? Jest młoda, ma tysiąc pomysłów na minutę. Dlatego ojciec zadbał by była pod stałą opieką zatrudniając coraz to nowych ochroniarzy. Najnowszy z nich - Tyler - poznaje się z Mirandą w nietypowych okolicznościach. Oboje z trudem odnajdują się w tym układzie. On chce jak najlepiej i najrzetelniej wykonywać swoje obowiązki, starając się nie zwracać uwagi na ponętność i seksapil Mirandy. Ona z kolei za nic nie chce dać się ujarzmić...

Mini-kobieca seria, w cudnych pastelowych kolorach, odpowiednia do damskiej torebki i... damskiego humoru. Nietypowy harlequin, bo pełen błyskotliwych momentów, zabawnych sytuacji i dialogów, nieprzesycony scenami miłosnymi i napisany w bardzo przyjemnym stylu. Jest to historia która szybko wciąga i równie szybko się ją pochłania - wystarczy jeden spokojny wieczór, żeby przeżyć przygodę z Mirandą i Tylerem.

Oczywiście jak to w romansie bywa - wszystko z góry przesądzone, ale wcale a wcale nie psuje to czytelnikowi zabawy. Ta książka jest naprawdę pełna humoru i uroku - od okładki aż po ostatnią stronę.

Spodobał mi się swobodny styl autorki. Nieprzesadzony, nienaciągany a płynny i naturalny.

Kolejne spotkanie z serią KISS uważam za bardzo udane. Cykl trzyma poziom, a co najważniejsze, mimo przewodniego tematu miłości, tło wydarzeń jest bardzo różnorodne, co tylko wzmaga moją ciekawość o czym będą kolejne książki!

8/10

za egzemplarz recenzyjny drugiej części uroczej serii dla kobiet KISS, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Lato powitało nas nieznośnym upałem i ostudziło burzami i deszczem. Na każdą pogodę dobry jest przyjemny romans. Odpręży, zrelaksuje. Tego właśnie oczekiwałam od pierwszej książki z nowej serii kobiecej KISS, o której już wspominałam na blogu. Nie wymagałam od niej wiele i miło się rozczarowałam, bo tak dobrego stylu i ciekawej historii się nie spodziewałam!

Firth jest niezależną i samowystarczalną kobietą. Życie jej nie rozpieszczało. Ojciec odszedł do innej kobiety, a matka nigdy się z tym nie pogodziła. Ambitna i uparta Firth postanowiła odciąć się od finansowej pomocy ojca i osiągnąć wszystko sama. Została inżynierem budowlanym i pragnie rozwijać się w tymże zawodzie. Mimo iż z natury jest osobą opanowaną i spokojną, z równowagi wyprowadza ją przystojny George, przy którym nie potrafi ukryć płonących policzków. Na dodatek w posiadłości lorda Whellerby, który jest zleceniodawcą Firth, pojawia się jej bogata, rozpieszczona i rozkosznie naiwna przyrodnia siostra Saffron z problemami jakie spotkały ją podczas organizacji własnego ślubu...

Pierwsza książka z serii KISS jest dla mnie bardzo dużym, pozytywnym zaskoczeniem. Przede wszystkim urocze okładki! Sama kolorystyka frontu - pastelowy kolor sukienki - już mnie zniewoliła, a tylna okładka jest cukierkowo różowa - to tak bardzo kobiece, że aż chce się taką książeczkę nosić w torebce! Mini format również temu sprzyja. KISS możemy czytać gdzie tylko chcemy.

Kronika ślubnych wypadków jest naprawdę dobrze napisana. Styl nie jest ani zbyt prosty ani zbyt ciężki - co rzadko się zdarza w książkach tego typu. Na dodatek wydarzenia są realistycznie opisane, nie poczułam przeciągania wątków na siłę, wszystko składnie i ładnie się toczy. Jessica Hart ma naprawdę lekkie pióro i potrafi to bardzo dobrze wykorzystać. Dodatkowo bohaterowie są indywidualni, wyraziści, ciekawi - co jest odmianą po różnorodnych acz lekko płaskich romansowych postaciach.

Historia - mimo, że zmierza do oczekiwanego końca - jest przeurocza i wciąga! Nie zmęczyłam się jej czytaniem, nie miałam ochoty odłożyć, często się uśmiechałam, bo zabawnych momentów w tej powieści nie brak.

Co więcej - o dziwo Harlequin ten nie jest przeładowany miłością... dziwne, prawda? Jest romansu tyle ile trzeba, udało się jednak wpleść elementy refleksyjno-obyczajowe, hurra!

Zdecydowanie polecam! Bardzo dobry początek serii, mam nadzieję, że zwiastuje on równie dobre następne części.

8/10

za egzemplarz recenzyjny pierwszej części uroczej serii dla kobiet KISS, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Niedawno czytałam pierwszy tom trylogii o siostrach Keyes - Słodkie Słówka . Jej dużym atutem była prostota, urocza historia i łatwy do przyswojenia styl, którym posługiwała się autorka. Słodka wolność skupia się na Nicole, siostrze, która w poprzedniej części była postacią drugoplanową. Kobieta próbuje poradzić sobie ze zdradą najbliższych jej osób - męża i młodszej siostry Jesse, oraz prowadzeniem rodzinnej cukierni. Niespodziewanie na jej drodze staje opuszczony i zagubiony nastolatek - gwiazda futbolu w szkolnej drużynie, oraz jego nieziemsko przystojny trener - Hawk. Jak potoczą się losy tej trójki? Czy niezobowiązujący romans zaspokoi tęsknoty Nicole? Jakie problemy jeszcze ją czekają?

Jak zwykle w przypadku Susan Mallery możemy się spodziewać przyjemnej historii, która lekko dotyka poważnych obyczajowych problemów. Styl autorki jest niewymagający, prosty, przyjemny. Jak zwykle wyraziści i ciekawi bohaterowie. Mimo, że główną bohaterką jest Nicole, dowiemy się też co słychać u znanej nam z poprzedniej części Claire. Pojawi się też co nieco o jak na razie owianej tajemnicą najmłodszej Jesse.

Książka jest tak skonstruowana, że spokojnie można ją czytać jako osobną powieść. Susan Mallery postarała się o - na szczęście skrótowe - retrospekcje i podsumowania poprzedniego tomu.

Podoba mi się też klimat jaki autorka potrafi stworzyć w swojej serii. Uroczy, ciepły, rodzinny - mimo wielu problemów. Niestety, chwilami miałam wrażenie, że niektóre wątki i zdarzenia są delikatnie przesadzone - od romansów wymagam mało, ale realność historii jest rzeczywiście dla mnie ważna. Niemniej jednak nie mogę zarzucić tej pozycji wiele. Jest naprawdę fajnym, babskim czytadłem, chociaż może odrobinę gorszym niż część poprzednia. Nadal jestem ciekawa jak finalnie ułożą się sprawy między siostrami Keyes i jaka będzie historia o Jesse - dlatego chętnie sięgnę po tom trzeci. Polecam dla relaksu.

6/10

za egzemplarz recenzyjny słodkiej książki o trzech siostrach, dziękuję z całego serca wydawnictwu

Maddie wiedzie spokojne życie w małym, urokliwym amerykańskim miasteczku. Bez reszty oddana prowadzeniu domu i opieką nad dziećmi - dwoma dorastającymi synami i kilkuletnią córką - nawet nie zauważa kiedy jej mąż zaczyna się od niej odsuwać. W końcu William Townsend oświadcza, że odchodzi. Do dużo młodszej od Madelyn pielęgniarki, która jest z nim w zaawansowanej ciąży. Jest to cios dla całej rodziny, a także szok dla miasteczka. Maddie próbuje być silna dla swoich dzieci. Najstarszy syn przeżywa sytuację najgorzej ze wszystkich domowników - opuszcza się w nauce, nie radzi sobie w ukochanym baseballu.

Na pomoc Maddie przybywają jej niezawodne przyjaciółki - Dana Sue oraz Helen proponują kobiecie wejście we wspólny biznes: Spa dla kobiet. Początkowo Maddie jest przeciwna pomysłowi, ale powoli ulega namowom koleżanek. Niespodziewanie między opuszczoną matką i żoną, a trenerem sportowym jej najstarszego syna rodzi się uczucie...

Klasyczne romanse rządzą się swoimi prawami. Tu od początku wiadomo, że dwoje mających się ku sobie bohaterów zejdzie się i basta. Wysoką poprzeczką dla autorów książek tego typu jest więc zainteresowanie czytelnika innymi, pobocznymi wątkami. Sherryl Woods się to zdecydowanie udało. Oprócz historii miłosnej mamy tu próbę pogodzenia się z bólem po rozpadzie małżeństwa, roztoczenia odpowiedniej opieki nad przeżywającymi rozwód dziećmi, fajną kobiecą przyjaźń, społeczne uprzedzenia, a tłem dla wszystkich wydarzeń jest bardzo przyjemnie zarysowane, urocze miasteczko. Autorce udało się pogodzić wątki obyczajowe z miłosnymi i stworzyć przyjemny, "swojski" klimat.
Należy też zwrócić uwagę na bardzo naturalnie prowadzone dialogi bohaterów. Bolączką czytelników romansów są naciąganie, przesadzone wypowiedzi bohaterów. Tu tego nie ma - wszystko dobrze i logicznie się układa, nie ma poczucia sztuczności. Jest to chyba największy plus "Smaku nadziei".

Nauczyłam się od tego typu książek nie oczekiwać za wiele - wystarczy mi przyjemny klimat i w miarę dobry styl (wiele też zależy oczywiście od tłumacza). Od Sherryl Woods dostałam więcej niż zwykle - na tyle, że mam prawdziwą ochotę sięgnąć po kolejne części serii oraz inne jej książki. Zdecydowanie jest to książka odpowiednia na relaksujący wieczór. Z pozoru prosta, może zaskoczyć nas podejmowanymi tematami i refleksjami, które nam się nasuną podczas czytania. Polecam!